Woensdag 19/06/2019

Column

Het is niet omdat het grof is dat het grappig is. Het is alleen grappig als het een goeie mop is

Mark Coenen. Beeld Bob Van Mol

Mark Coenen gaat aan de wandel met de week.

De verandering werkt. Ze werkte deze week nog sneller dan Lewis Hamilton rondjes afmaalt in de formule 1. Dat bewees de politieke wedergeboorte van Michael Freilich.

De heer Freilich was tot voor kort hoofdredacteur van Joods Actueel en bewaakte vanuit die positie als een bloedhond alle berichtgeving over zowat alles wat met de Joden in ­Vlaanderen te maken heeft. Dat heeft menigeen mogen weten: als door een horzel gestoken voer hij uit tegen alles wat zelfs maar een vermoeden van een zweem van ­antisemitisme in zich droeg.

Dikwijls had hij nog gelijk ook, al ­vonden sommigen dat het de man aan nuance en gevoel voor humor ­ontbrak. Terwijl gevoel voor humor het Joodse volk aangeboren is. 
Maar hij was ook hoofdredacteur en met die types is het altijd kwaad ­kersen eten. (Grapje, Bart Eeckhout en Kirsten Bertrand!)

Urbanus noemde Freilich een beetje schamper “de man die iedere keer als zijn oplage zakt, de ene of de andere een proces aandoet wegens belediging van de Joden”. Waarop hij ongegeneerd een mop over een kampwachter debiteerde.

Toen in 2008 Jeroen Meus in het Canvas-programma Plat préféré het favoriete gerecht van Adolf Hitler wilde maken, eiste Freilich excuses en het hoofd van de toenmalige netmanager op een schoteltje. Banaliseren van het kwaad dat Hitler heet: kon niet. Hij had gelijk. Het programma is dan ook nooit uitgezonden.

De heer Freilich bekeerde zich recent tot de N-VA, waarvoor hij in Antwerpen op de vijfde plaats staat en dus ongeveer verkozen is. Op vakantie bereikte hem het bericht dat tijdens het carnaval van Aalst – en we parafraseren de buitenlandse pers – antisemitische poppen werden ­meegevoerd waarbij dezelfde gore ­stereotypen werden gebruikt als tijdens het carnaval van Berlijn in 1933.

Het is niet omdat het grof is dat het grappig is. Het is alleen grappig als het een goeie mop is. De Europese Commissie, de Unesco, het World Jewish Congress en het ­Simon Wiesenthal Center: allemaal overgevoelige sensatiezoekers, zoals wij weten, maar ze waren allemaal ­geschoffeerd.

Vanuit duizend kanonnen tegelijk zou Freilich de hoofdredacteur gevuurd hebben om die schande aan de kaak te stellen. Excuses en het hoofd van de burgemeester op een schoteltje. Maar die tijd is voorbij. De burgemeester is een partijgenoot. Aalst is Canvas niet. 26 mei wenkt.

Er kwam, na een dag druk overleg en het aanpassen van wat debatfiches, een genuanceerde reactie: ja, het was misschien erg, maar het moet kunnen.
Je moet er toch begrip voor hebben. Het was zo niet bedoeld. Het zijn geen antisemieten. Ik roep op tot dialoog. Gesprek. Historische bewustwording en bemiddeling zijn nodig.

Les: iedereen kan van bloedhond tot vredesduif vervellen. Zelfs een ex-hoofdredacteur.
Van banaliseren naar nuanceren.
Een verkiesbare plaats verzacht de zeden en de toon.
De verandering werkt.

Aalsterse spot met Joden in de carnavalsstoet vorig weekend. Beeld Belga
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden