Woensdag 21/04/2021
Siegfried Bracke. Beeld rv
Siegfried Bracke.Beeld rv

ColumnSiegfried Bracke

Het is – laten we dat toegeven – leuk om lezen hoe het zeer creatief financieel genie van El Kaouakibi uit alles geld weet te slaan

Siegfried Bracke is oud-journalist en -politicus en overschouwt de politieke actualiteit. Hij doet dat afwisselend met oud-journalist Walter Zinzen en journalist Alain Gerlache.

Het kan verkeren. Pakweg twee jaar terug schrijft een krant dat de als iconisch omschreven Sihame El Kaouakibi een plaats verdient in de Vlaamse canon. Als ze zegt dat ze haar parlementaire vergoeding gaat wegschenken aan de G1000 omdat het Vlaams Parlement alleen maar wacht op een regering, lezen we dat de politieke integriteit een stevige comeback maakt. (Heeft iemand gecheckt of dat geld daar ooit is aangekomen?) De opening van Wannawork – arbeidsbemiddeling voor jongeren die zich anders mogen presenteren (een blamage voor de VDAB) – komt in het VRT-journaal.

Intussen is gebleken dat ondanks forse financiële steun vanuit ons industriële weefsel, Wannawork hooguit een twintigtal mensen aan werk heeft geholpen (vertrouw nooit organisaties die zich bedienen van nep-Engels). Het is trouwens geestig om zien hoe sommige bonzen in het bedrijfsleven – zeer tot ongenoegen van hun collega’s die wel in de krant staan – ontkennen dat ze El Kaouakibi hebben gesteund. Net zoals er mensen zijn die hun Twitter-account hebben opgekuist; de loftuitingen voor Sihame zijn weg. Je kan hun tweets wel nog op Google vinden…

En ja, er is het vermoeden van onschuld, maar de Open Vld heeft gelijk: het is ondenkbaar dat er op al wat we nu weten nog een zinnig antwoord te geven is. Johan Vande Lanotte heeft gezegd dat er geen aanwijzingen zijn over het doorsluizen van subsidies naar eigen rekeningen, maar dat is hoogst verwonderlijk: het blijkt de kern van het El Kaouakibi-verhaal.

Het is ook het meest maatschappelijk relevante aspect van de affaire. Want ja, het is – laten we dat toegeven – leuk om lezen hoe het zeer creatief financieel genie van El Kaouakibi uit alles geld weet te slaan. Om op de liberale lijst te gaan staan – normaal kóst dat geld – wordt ze betaald. Voor het gebruik van de naam LGU idem. En wat ze aan vastgoed heeft verzameld is indrukwekkend. Maar dat is de biografie van Al Capone ook.

Het politieke punt is dat El Kaouakibi massaal subsidies heeft gekregen: werkelijk alle bestuursniveaus hebben gul gesponsord. En dat is bizar omdat al wie ooit voor een onooglijk vzw’tje heeft geprobeerd een paar honderd euro los te krijgen, weet welk hooggebergte aan paperassen er dan opdoemt. En controles alom. Ook voor de eigen instellingen is in Vlaanderen vertrouwen beslist niet het uitgangspunt: het bulkt van de regels, voorschriften en controleprocedures. Niet voor Sihame, zo blijkt.

Het doet me – geheel terzijde – denken aan een nieuwsverhaal uit mijn jonge jaren. Ene William Vandergucht ging in 1983 bij de ASLK in Gent een vervalste cheque innen van 77 miljoen frank. In baar geld. Personeel van de bank hielp bij het inladen. Wie oud genoeg is weet dat als je toen een cheque ging innen van 2.000 frank (50 euro), de dekking uitvoerig werd gecheckt. Er is blijkbaar niet zoveel veranderd: een goed verhaal is (ook letterlijk) goud waard.

Maar nog pijnlijker is het door Sihame El Kaouakibi geleverde bewijs dat al die regels vooral dienen om de schijn te redden. Of om administraties bezig te houden. In deze krant zei vorige week Jan Terlouw (D66) dat de samenleving behoefte heeft aan minder regels en meer verantwoordelijkheidszin. Ziet u de vaste baan waarin de hamer van Terlouw zich naar de kop van de nagel beweegt?

En er is nog meer. Bij elke onderneming luidt altijd en overal de finale vraag hoeveel er over is, de financiële en andere winst. Een vraag waaraan zogeheten sociale ondernemers met gemak blijken te ontsnappen. Idem met de vraag naar de feitelijke resultaten. Dan vallen wel woorden als co-creatie en co-working. Maar wat is dat?

Als er bovendien integratie aan te pas komt, wordt de vraag waartoe subsidiegeld heeft geleid, vaak afgedaan als ongepast, indien al niet racistisch. Ik herinner mij een Gentse zogeheten middenveldorganisatie die allochtone mensen moest begeleiden naar nog andere begeleiders, die daar dan mee aan de slag gingen. Of dat de integratie ook maar iets vooruithielp, was totaal onduidelijk. Duidelijk was wel dat almaar meer mensen daar een broodwinning uit haalden. Bij de doelgroep was dat veel minder het geval.

Mijn voorbeeld is Gents, maar het probleem is algemeen; de politieke gezindte van het bestuur doet er niet toe. Als Dyab Abou Jahjah zegt dat de integratiesector ‘een industrie [is] om op onze kap jobs en geld binnen te halen,’ dan is dat een overdrijving in het belang van de duidelijkheid, maar het is helaas ook waar.

En het allerergste? Die mensen – we hebben ze nodig – hebben recht op zoveel beter. Geef ze gewoon werk, geef ze verplichte Nederlandse les, geef ze goede kinderopvang, degelijk onderwijs. En vergeet finaal hun recht op plichten niet. Plichten die er ook zijn voor al wie omgaat met belastinggeld: toon de resultaten. Meer is niet nodig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234