Maandag 19/08/2019

column

Het is heerlijk om kinderen in de luren te leggen met paaseitjes

Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Mijn kleindochter Gloria is nog te klein om paaseieren te rapen. Voorlopig eet ze vooral het gekleurde zilverpapier op dat rond de kleine eitjes zit. Ze heeft nog nooit suiker gegeten. Pas op haar eerste verjaardag een kleine maand geleden kreeg ze een klein gebakje met een kaarsje erop. Elke keer opnieuw moesten we het weer aansteken en bliezen we het met z’n allen weer uit onder luid hiep-hiep-hoerageroep. Zij glunderde, stak dan nieuwsgierig een vingertje in het slagroomtaartje, proefde er eens van, spuugde het weer uit en kliederde rustig verder tot er een brij ontstond waarin in de verste verte geen taartje meer te herkennen viel.

Ik kan niet wachten tot ze oud genoeg is om haar te verrassen met paaseitjes. Het is zo heerlijk om kinderen in de luren te leggen, telkens weer stiekem geraapte eitjes uit hun mandje te halen en opnieuw te verstoppen waardoor ze eindeloos verrukt hun plezier uitkraaien zonder op te merken dat het mandje niet steeds voller wordt.

Toen ik een jaar of acht was en wel wist dat de klokken van Rome niet echt bestonden – van een paashaas was er toen nog geen sprake – logeerde ik bij tante M. en nonkel H. in Burcht. Zij ­hadden een paar jaar eerder een zoontje verloren. Hij liep aan de hand van zijn mama op de stoep toen zijn bal, die hij in zijn andere hand droeg, hem ontglipte en de straat oprolde. Hij rukte zich los en voor mijn tante hem weer beet kreeg reed er een motorfiets in volle vaart voorbij en sleurde mijn neefje tientallen meters mee. Het kind was op slag dood.

Ook mijn tante en nonkel waren vanaf dan levende doden, tot die eerste zich ging specialiseren in spiritistische seances. Ze riep de doden op en praatte met hen, niet alleen haar eigen doden maar die van het hele dorp als daar om gevraagd werd. Het was daar soms een vreemde begankenis van mensen die met doffe ogen binnenkwamen, zich in een kamer waar enkel een ronde tafel stond terugtrokken en een uur later met een geëxalteerde blik weer naar buiten ­kwamen.

Ik was een beetje bang van mijn tante, ze was klein en rond en zag er een beetje uit als een heksje. Een lieve heks, dat wel, maar toch een heks. Mijn moeder had al een paar keer uitgeroepen dat mijn tante niet goed snik was. Mijn vader, broer van mijn nonkel, zei dan steeds sussend tegen mijn moeder: “Ach, als ze daar nu gelukkig van wordt, wat maakt het uit?”

Maar toen die paasdag. Wijsneuzig vertelde ik mijn tante dat ik heus wel wist dat zij die chocolade eieren verstopt had. Ze bleef stokstijf staan en keek me met een starre blik, een heksenblik, aan. “Je weet toch,” zei ze, “dat je alles onmogelijk maakt als je niet gelooft. Het doet er niet toe of het echt is of niet, als je gelooft, bestaat het ook.” Ze glimlachte me minzaam toe en zei met een deugniet­achtige blik in haar ogen: “Wacht maar, zo meteen is het twaalf uur, dan gaan de klokken luiden en je zult zien, dan vallen de eieren uit de lucht.”

Ik stond in de veranda vol verwachting naar buiten te kijken. “Geloof je erin of niet?”, vroeg mijn tante. Ik knikte vol overtuiging. “Goed zo,” zei ze, “dan gebeurt het ook.” De klokken begonnen te luiden, oorverdovend hard, en ineens regende het kleine eitjes in veelkleurige zilverpapiertjes. Met grote ogen keek ik haar aan, rende naar buiten, tuurde naar de hemel, maar kon geen paasklok bespeuren. Pas maanden later ­ontfutselde ik mijn nonkel het geheim: hij was degene die de eitjes uit het raam op de eerste verdieping gegooid had.

Daar ging mijn geloof. Maar iemand eitjes laten gooien vanop de eerste ­verdieping deed ik later zelf ook voor mijn kinderen en ik kan niet wachten om het opnieuw te doen voor Gloria.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden