Zondag 25/10/2020
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Het is heel dom om aan de kant te gaan staan en theatraal te roepen dat je niet meer meedoet

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Een aantal Nederlandse artiesten is op dinsdag een actie begonnen tegen de coronamaatregelen met de hashtag #ikdoenietmeermee. Ze willen dat de overheid dit beleid “controleerbaar kan rechtvaardigen”. Ik begrijp niet zo goed wat dat inhoudt en het lijkt erop dat ze het zelf ook niet begrijpen. Ze copy-pasten namelijk allemaal dezelfde vage verwoordingen in hun captions en gebruiken precies dezelfde woorden in de video’s. Ze sluiten af met “free the people”. 

Ik begrijp dat het als artiest moeilijk is omdat evenementen en optredens nu voor een lange (en onbepaalde) tijd geannuleerd worden, maar wie zit er in godsnaam gevangen? De mensen op de ic-afdeling die vasthangen aan beademingsapparaten? Ja. Of de velen die al gestorven zijn? Ook ja.

Iemand die werkt in de zorg reageert dat ze een keer mogen komen kijken in het ziekenhuis op de corona-afdeling. Als je sinds maart niet van dichtbij in aanraking bent geweest met het virus heb je maandenlang enkel de nieuwsberichten, de cijfers en een aantal Facebook-statussen gezien. Als het je in het begin misschien geraakt heeft, dan is het normaal dat op den duur de onverschilligheid toeslaat. Want de zieken, de doden, de ouderen hebben we altijd al uit ons beeld geschoven. 

Alles wat aftakelt, wat ons doet denken aan onze eigen vergankelijkheid verbergen we zo snel mogelijk. We hebben er begraafplaatsen, ziekenhuizen, verzorgingstehuizen en palliatieve afdelingen voor. Maar goed ook, denken we, want we willen niet elke dag oog in oog staan met onze vergankelijkheid, met hoe zwak en kwetsbaar we kunnen zijn. Het is natuurlijk veel leuker om elk weekend op een podium te staan en toegejuicht te worden door de duizenden jonge en beïnvloedbare tieners die zo’n grote artiest ook volgen op sociale media.

Deze video’s zouden nooit gedeeld zijn als de artiesten inderdaad zelf persoonlijk geraakt werden door de gevolgen van corona of het van dichtbij meegemaakt hadden. Nadat er kritiek kwam op de video’s beweerden ze enkel vragen te stellen. Ze zeggen echter allemaal letterlijk dat ze niet meer meedoen. Ik weet niet of zij weten hoe de wereld in elkaar zit, maar je kan niet opeens niet meer meedoen. Als je huis in brand staat, bel je de brandweer en hoop je dat er wat te redden valt. Het zou heel dom zijn om aan de kant te gaan staan en een vuist met je handen te maken en theatraal te roepen dat je niet meer meedoet.

Mogen wij nu de vragen stellen? Moeten zij eerst een overvol ziekenhuis zien en mensen aan wie geen zorg verleend kan worden voor ze wél meedoen? Moeten ze eerst aan den lijve ondervinden wat wetenschappers al maanden onderzoeken en gratis publiceren zodat ze niet meer geloven wat een grimmige, anonieme bron op het internet deelt? Hoe gevaarlijk is het dat mensen die zo onverantwoord omgaan met de volksgezondheid zoveel invloed kunnen hebben op jonge mensen? En waarom zijn het meestal juist de mensen die zo stil zijn over vele onrechtvaardigheden op de wereld die nu opeens zo kritisch zijn voor de politiek?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234