Zaterdag 04/07/2020

Generatie nu

Het is een bende mietjes, die Millennials. De wereld kan er alleen maar beter van worden

Beeld Thomas Sweertvaegher

De Morgen duikt in de wereld van de Millennial, en vraagt aan twintigers hoe zij leven, werken, dromen en vrijen. Tien stemmen van Generatie Nu vertellen wat het betekent om nu een twintiger te zijn. Vandaag: Rebekka de Wit (28).

Ik weet niet of het toeval was of niet, maar een paar dagen nadat ik een artikel van Easton Ellis in Vanity Fair las over 'Millennials', de generatie die nu - net als ik - eind twintig is, een generatie die hij 'Generation Wuss' ('Generatie Mietje') noemt, kreeg ik gastritis. De dokter zei dat mensen doorgaans gastritis krijgen wanneer ze zich te veel opwinden. Ik herinner me dat ik bij het lezen had geprobeerd me het niet te veel aan te trekken, omdat ik me kon voorstellen dat mijn maagzuurproductie opgedreven zou worden door zinnen zoals deze:

'Generation Wuss responds to a cruel world by collapsing into sentimentality rather than acknowledging the realities of the world'

Of:

'My huge generalities touch on their over-sensitivity, their insistence that they are right despite the overwhelming proof that suggests they are not, their lack of placing things within context, the overreacting, the passive-aggressive positivity.'

Ik ben - na lange gesprekken en hele theatervoorstellingen over generaties - gaan geloven dat de verwoede poging om generaties te definiëren vooral voortkomt uit een verlangen naar een generatie. Het verlangen dat het bestaat. Dat er stromingen zijn, zo breedvoerig en lang als de Mississippi. Stromingen die voorbijgaan, of overgaan in andere stromingen. En er is niet zomaar het verlangen naar een stroming, maar vooral naar een Nieuwe Stroming, die als het ware met gelijktijdig oprijzende boten en nieuwe stemmen de wereld tegemoet gaat. Een wereld die voor deze mensen niet postmodern is, maar Nieuw. Helemaal nieuw.

En de mensen van die stroming hebben zoveel hoop en bloed door hun aderen lopen dat ze het met de hele wereld kunnen delen en de wereld kunnen bevrijden van het einde van de geschiedenis. Of van het postmodernisme. En dat is goed.

Ik verlang ook naar een stroming, een vaart der volkeren waarin ik kan worden opgenomen, en dat ik dan samen met de rest in een stroomversnelling op iets kan afstevenen. (Wat dat iets dan is, weet ik ook niet.) Ik weet niet of dat typisch mijn generatie is. Ik geloof dat het typisch menselijk is om te willen worden opgenomen, maar niet weten hoe dat moet. Ik denk dat het ook typisch menselijk is dat we iets zoeken om op te hopen. Iets dat ergens naartoe gaat of ergens in uitmondt.

Ik stel voor dat we het praten over generaties vooral zo beschouwen. Als een verlangen naar hoop. Dan kunnen we namelijk de rest van de - ingewikkelde, onophoudelijke, niet zoveel zin bevattende - inhoud van het debat wegknikkeren.

Want de waarheid is toch dat ik in gesprek ging met Easton Ellis. De waarheid is dat ik dagen met hem aan het discussiëren was over sentimentaliteit en over het feit dat mijn generatie "de harde realiteit van deze wereld niet aankan". Alsof hij, door het arbitraire criterium van een gezamenlijk geboortejaar, het toch ook tegen mij had.
In de discussie, die dagen duurde, zei ik uiteindelijk: "Ok, Bret. Laten we stellen dat je gelijk hebt. De 'millenials' kunnen de hardheid van het leven niet aan, net zomin als de harde manier waarop de wereld werkt. Maar misschien is dat ook niet zo erg. Misschien is dat zelfs goed. Misschien verachten we de manier waarop onze voorouders omgingen met onze omgeving, macht en geopolitieke verhoudingen zodanig, dat we geen deel willen uitmaken van die wereld. En misschien zal deze afkeer iets veranderen aan de 'echte manier waarop de wereld werkt'. Misschien zal onze overgevoeligheid resulteren in een zachtere wereld.

"En misschien heb je gelijk. Misschien zijn wij hoopvol, maar als dat zo is, dan geloof ik niet dat dat komt omdat het zou corresponderen met de toestand van de wereld. Het is juist andersom. Die hoop komt voort uit hopeloosheid. Voor jou was het misschien goed of wenselijk om verveeld te zijn en ironisch, omdat de wereld zo blij was met zichzelf. Ik geloof niet dat er nog tijd is voor zulke luxe. Dat jij een groep mensen die uit hopeloosheid maar begint te hopen 'Generation Wuss' noemt, is ongeveer het droevigste wat ik in lange tijd heb gehoord."
En eigenlijk wou ik dat ik dat niet gezegd had, omdat het even blufferig, categoriek en grotesk was als wat hij had zitten beweren.
Ik denk dat we naar stromingen verlangen, dat dat het enige is, en misschien moet ik - moeten we - ons daarnaar gedragen en dus even vloeibaar worden als de stroming waarin we wensen te worden opgenomen.

Vreemd genoeg was dat ook wat de dokter zei, maar dan in andere woorden. En hij schreef mij een recept voor maagzuurremmers voor.

Rebekka de Wit (28)

Schrijver, theatermaker

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234