Dinsdag 22/10/2019
Julie Cafmeyer. Beeld rv

Column Julie Cafmeyer

Het is bronsttijd en dan kan je de oerkreten horen

Julie Cafmeyer is columnist bij De Morgen.

Enkele weken geleden deed ik een oproep in deze krant: kan iemand me meenemen naar een bijzondere plek in de natuur? Het was een roep, een verlangen naar een connectie met de bomen, de rivieren, de dieren.

Ik kreeg een e-mail van een man met een voorstel. Hij wilde me met zijn wandelclub meenemen naar het Ardeense dorp Champlon om edelherten te spotten. Het is bronsttijd en dan kan je de oerkreten horen. De herten brullen om hun territorium af te bakenen, om te communiceren dat een hinde van hen is.

Ik ga uiteraard in op zijn voorstel en boek meteen een hotelletje. Blijkbaar overhaast: ik vergis me van datum en kan die niet meer verzetten. Dus vraag ik mijn vriend Daan me te vergezellen.

We hebben geen auto en besluiten er een avontuur van te maken: met het openbaar vervoer naar de Ardennen. In de bus klinkt er klassieke muziek. Daan zegt: “Het is de eerste keer dat ik zo’n mooie muziek op een bus hoor.”

Bij aankomst aan het hotel blijkt dat je een auto nodig hebt om tot de juiste plekken te komen om de edelherten te bewonderen. De hoteluitbater stelt ons voor aan een koppel dat ons misschien een lift kan geven. Ze zijn rond de 60 en bieden ons wijn aan.

De man praat gepassioneerd over zeldzame zwammen, witte zwanen en wilde zwijnen. Ondertussen toont de vrouw foto’s van een bepaalde boomstam.

“Het verste dat we ooit zijn geweest is Reims”, zegt de man. “Ik wilde daar de kraanvogels zien emigreren. Toen ik ze met duizenden zag vliegen in een V-vorm kreeg ik tranen in mijn ogen.”

Verlangen

De volgende dag geven ze ons een lift naar een uitkijkpost. We wachten op een edelhert. Dit is het toppunt van niets doen. Kijken naar het landschap, wachten op een dier dat misschien verschijnt. Zonder dat we weten vanwaar hij komt, staat hij daar ineens in het midden van het landschap. Het edelhert pronkt.

We nemen afscheid van het koppel en wandelen door het bos naar het hotel. Een hinde passeert. Wanneer we helemaal doorregend zijn, liften we. Een man die zich voorstelt als boswachter neemt ons mee. “We zijn hier voor de oerkreten”, zeg ik. Hij zegt: “Daar heb ik nog een opname van gemaakt.” Door de boxen klinken wilde oerkreten terwijl we het landschap doorkruisen.

Er woedt een verlangen in het bos, in ons.

Als we weer in het hotel zijn, laat Daan een bad vollopen. We staan aan het raam te kijken naar de kleuren van de herfst. Ik weet niet hoe lang precies. Misschien twee minuten, misschien een uur. Wat ik wel weet is dat ik een oerkreet hoor. Als een echo, maar dan lang, luid en intens. En hij komt niet vanuit het bos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234