Dinsdag 22/10/2019
Beeld rv

Column Julie Cafmeyer

Het is bijzonder pijnlijk om in het openbaar afgerekend te worden op je werk. Het verlamt

Julie Cafmeyer is columnist. 

Enkele weken geleden schreef ik een column waarin ik kritiek uitte op een andere columnist in deze krant. Ik kreeg een telefoontje van de redactie die me vriendelijk vroeg of ik mijn tekst kon aanpassen. Reden: het is niet de bedoeling dat columnisten in deze krant elkaar bashen.

Bashen? Ik google het woord ‘bashen’. “Iemand of iets hevig bekritiseren, vaak op een ongepaste of onnodig harde manier.”

Misschien moet iedereen die een stem heeft in de media het woord bashen voor zichzelf eens vervoegen: bash ik? Heb ik gebasht? Word ik gebasht? Bashen wij?

Ja, wij bashen. Ik bash ook. Ik heb in deze krant al hard, misschien te hard, andere denkers, schrijvers, journalisten bekritiseerd en misschien heb ik hen daarmee gekwetst. Maar deze keer was anders: ik was zover gegaan dat mijn tekst niet gepubliceerd kon worden. Confronterend. Maar tegelijk inspirerend. Het begon me te dagen: redacteurs zijn niet alleen de poortwachters van het nieuws, ze zijn ook beschermengelen. Ze waken ervoor dat wij als denkers, schrijvers, columnisten elkaar niet onnodig afbreken. Zo komen we niet in een oninteressant en overbodig welles-nietesdiscours terecht.

En ik dacht: als zij een andere columnist beschermen tegen het bashen, betekent dit ook dat ze mij beschermen. Dat is een comfortabele gedachte. Het geeft mij als columniste speelruimte, de mogelijkheid inzichten op te doen en fouten te maken zonder aan de schandpaal genageld te worden.

Big Mac

En toch blijven we bashen. Overal. Het levert nooit iets constructiefs op. Bashen is uiteindelijk niets dan gemakkelijk scoren op de kap van een ander. Spektakel, sensatie, roddelvoer dat lezers een rush geeft. Uiteindelijk onbevredigend. Als een Big Mac. Het vult wel, maar het voedt niet.

Degene die gebasht wordt, is er het slechtst aan toe. Het is mij ook al overkomen. En ik weet: het is bijzonder pijnlijk om in het openbaar afgerekend te worden op je werk. Het maakt je bang. Het verlamt.

Ondertussen lees ik in de weekendkrant dat het kapitalisme onhoudbaar wordt, dat er in Noord-Amerika in een halve eeuw tijd drie miljard vogels zijn verdwenen en dat er over de hele wereld honderdduizenden op straat komen voor het klimaat. Het is hier heet en het wordt alleen maar heter.

De tijd dringt. Een crisis als deze kan ons overtuigen om ons ego te overstijgen en samen na te denken. Een dynamiek van elkaar aanvullen in plaats van elkaar onderuithalen in naam van een groter gelijk. Wie verleidt ons? We hebben nieuwe verhalen nodig. En snel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234