Woensdag 20/11/2019
Beeld rv

Column

Het is bijzonder oninteressant om te weten wie er drumde in de derde track van een plaat uit 1973, zei mijn vrouw

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Wij zaten iets te drinken in de Ulftaler Schenke.

Het is te hopen dat Matilda snel naar huis komt, want deze jongen trekt het niet lang meer, zei mijn vrouw.

Dat is wel Tom Waits, zei ik.

Dat is goed mogelijk, zei mijn vrouw, maar het is ook eentonig en pafferig.

Wij komen waanzinnig goed overeen, behalve op twee punten: zij fietst niet graag, en zij heeft niets met muziek. Het is te zeggen: voor haar dient muziek een zeker ritme te hebben, iets waar je door gegrepen kunt worden, en ze vindt veel zangers voor wie ik een boon heb, saai en aanstellerig. Mark Eitzel of Elvis Costello of Mark Lanegan: ze vindt er geen dreun aan.

Ook het gedweep van veel mensen met hun muziekkennis vindt ze zeer weinig boeiend. Zelf weet ze er zo weinig mogelijk van. Toen ik twee weken geleden in een stukje naar Roger Waters verwees, zei ze: wie is Roger Waters?, de naam uitsprekend zoals je Xavier Waterslaeghers zegt.

Het is bijzonder oninteressant om te weten wie er drumde in de derde track van een plaat uit 1973, zei ze. Je hersenen zijn te prachtig om ze aan dat soort bladvulling te besteden.

Ze plaagt me ermee, ze vindt het best wel grappig dat ik een heel verhaal kan vertellen over de backing vocals in een song van Steely Dan, en dat ik weet wat die Michael McDonald nog allemaal gezongen heeft, en met wie, op welke elpee en waarom. Terwijl ik het vertel, geef ik haar in gedachten steeds meer gelijk – het is fluitjeskennis waarmee mensen, vooral mannetjes, elkaar graag aftroeven op feestjes.

Samengevat: Humo!, zei mijn vrouw vrolijk.

Tom Waits.

Wij gaan nooit naar feestjes, al hadden wij daar vorig weekend een uitzondering op gemaakt. Het was in Hasselt de surprise party voor de zestigste verjaardag van onze vriend Marc, een belangrijk Vlaams lezer. Er waren alleen maar Limburgers, wat de kans op een fijne avond aanzienlijk vergroot. Er waren voortreffelijke bieren en ondanks de koude werd er gebarbecued, waarbij de ‘stokskes’ van een welbepaalde Italiaan uit Genk zeer in de smaak vielen. De jarige was zichtbaar ontroerd, deels door de grote opkomst, deels omdat hij vond dat het stilaan wel gedaan mocht zijn met jarig zijn – voor je het weet ben je te oud om er nog iets aan te hebben.

Omdat wij met de trein waren, moesten wij vroeg opkrassen. Via de intercom in het station werd gemeld dat er in het kader van een reizigerstelling aan elke deur en aan elke roltrap telmatten waren aangebracht. ‘U hoeft hiermee geen rekening te houden’, zei de stem.

Hoe heerlijk Vlaams en ambtelijk, zei mijn vrouw. Zelfs al zou je heel hard je best doen, je zou als treinreiziger in geen duizend jaar wel of geen rekening kunnen houden met een telmat. Prachtig woord, overigens. Telmat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234