Donderdag 24/10/2019

Column

Het instituut Anderlecht is in korte tijd een rijtjeshuis geworden door miscasting en geldgewin

Hugo Camps. Beeld Bob Van Mol

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Wanneer elder statesman Etienne ‘Steve’ Davignon het woord neemt namens de aandeelhouders van RSC Anderlecht is er gegarandeerd stront aan de knikker. Davignon is sinds jaar en dag de boss van institutioneel België. Dat hij Anderlecht nog tot een van de instituten rekent, is jeugdsentiment. Als koopman des vaderlands kent hij de verloren eer van de hoofdstedelijke club tot na de komma. Aanleiding van de tussenkomst van Davignon is de vermeende schadeclaim die voorzitter Marc Coucke de oude aandeelhouders zou hebben gestuurd. Coucke wil een deel van de 45 miljoen schulden verhalen op de oude garde. Er zou een transactie van 3 miljoen zijn overeengekomen voor alle resterende lijken in de kast.

Subtiel is het allemaal niet, de jacht op geld terwijl club en spelers in het ravijn zijn gedonderd. Het is mij een iets te pooierachtige vorm van liefde.
L’amour fou is ver weg. Andermaal een bewijs ook dat RSCA is gedegradeerd tot een handelshuis. Dat zie je ook terug aan de armzalige transfers van de winterse tussenstop.

Dieptepunt in de neergang is de zevende plek van Anderlecht in de rangschikking, die geen recht geeft op deelname aan Play-off 1. Het is de eerste keer in 82 jaar dat Anderlecht niet in de top zes staat. Pijnlijke deconfiture die voor het eerst in de geschiedenis een existentiële crisis blootlegt. De vrije val van de club is geen conjunctuurverschijnsel meer, er zit schimmel aan de wortel.

Er is de afgelopen maanden zoveel verloop geweest in de technische en administratieve omkadering van de club dat je van het duivenkot Anderlecht mag spreken. Vaste structuren werden omver geblazen, oude getrouwen ingeruild voor nieuwkomers, enfin, een personeelsbeleid dat je alleen nog in Zimbabwe tegenkomt. Sportief directeur Frank Arnesen en manager Michael Verschueren lopen elkaar dagelijks voor de voeten en dan is er nog coach Fred Rutten met zijn tactische chinezerijen. Wat Pär Zetterberg ondertussen uitspookt in Neerpede en omstreken weet niemand. Als technisch raadgever van het eerste elftal leidt hij een teruggetrokken bestaan. De staf met ronkende namen lijkt vooral te zijn samengesteld als een soort kroonraad voor Marc Coucke. Daar worden voetballers niet veel wijzer van.

Er zijn nog zes matchen om Play-off 1 af te dwingen, maar coach Rutten heeft er zelf een hard hoofd in. Na een groepsbespreking liet hij zich ontvallen dat de selectie er als lammetjes bij zat. Wie krijgt nog het heilige vuur in de selectie van Anderlecht? Zorgen de wintertransfers voor een kortsluiting? Peter Zulj en Yannick Bolasie hebben niet de klank van vallende ijsklontjes in een glas. Paniekaankopen.

Nog is Anderlecht de grootste club van het land. De aanhang is over alle Vlaamse provincies verspreid. Onhoofdstedelijk fanatiek. Maar zonder Play-off 1 dreigt leegloop. Paars-wit is jarenlang verwend geweest, schaarste hebben ze in het Astridpark niet gekend. Na de verloren wedstrijd tegen Standard kregen de spelers een applausje van hun fans, omdat er weer iets te zien was geweest van RSCA-voetbal. Zo angstwekkend groot is de honger dus. Ook daarom is het bestuurlijke kluwen met grote namen zo cynisch. Anderlecht heeft geen leider in het veld en geen leider in de bestuurskamer. Het is veelzeggend dat Marc Coucke quasi doofstom is geworden. Van de hand Gods geslagen, bijna. Ik verwacht op relatief korte termijn een doorverkoop van Anderlecht. De Grote Leider heeft zijn hart er niet meer bij. En denk niet dat Coucke zwijgt om zijn medewerkers meer ruimte te geven. Door dat soort sociale gevoeligheden wordt hij niet gehinderd. Het is de stilte van de zakelijkheid.

Het instituut Anderlecht is in korte tijd een rijtjeshuis geworden door miscasting en geldgewin. Terwijl het in Europa vele jaren een sacrosanctum is geweest. Van het bedevaartsoord voor artistiek voetbal blijft weinig over. Dat STVV ten nadele van Anderlecht Play-off 1 zou spelen klinkt als vloeken in de kerk. Terwijl de Truienaars het wel verdienen.

Dit seizoen is niet meer te redden voor Anderlecht. De uitwedstrijden waren rampzalig, het voetbal deed pijn aan de ogen, niet één speler sprong eruit als deus ex machina. Alles bleef grijs. Bijkomende knauw was dat de club verduisterde in het jaar van de machtswissel. Vandaag zitten er in het Astridpark mensen te dromen over de tijd van toen. Toen de familie Vanden Stock nog de dienst uitmaakte in een bourgondische ambiance, met inherente verlegenheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234