Maandag 25/10/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Het heeft me meer dan tien jaar gekost. Om me niet meer af te vragen wat ze van me denken, om de mensen te kiezen bij wie je je het beste voelt

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Vorige vrijdag maakte ik met Boef een avondwandeling. Het schemerde. Aan de uitkijktoren op de heuvel was een feestje aan de gang. Jongeren komen er, bij ontstentenis van cafés en fuiven, bier drinken en vuurtjes stoken.

In de halfdonkere weides stond het gras kniehoog. Als een gazelle wipte Boef erdoorheen. Hij groef een tijdlang naar muizen, maar trof er geen.

Het werd te donker om nog verder te graven. We liepen over de geasfalteerde veldweg terug naar het dorp. Uit de schoorstenen krinkelden de eerste rookpluimen van de herfst, het geurde naar roet en hout. Achter aangewasemde ramen werd er door schimmen gekookt en gegeten. Bij boer Francken was er bezoek, er stonden drie pick-ups op het erf en er weerklonk diep Duits gelach uit de openstaande deur, en gerinkel van bierflesjes. In de loods loeiden onrustig vaarzen.

In zaal Eintracht brandden alle lichten. Normaal is ze enkel open op zondag­ochtend tussen tien en twaalf, dan wordt er gefrühschopt. Dat is bier drinken onder een welluidende vlag. Eens in de maand wordt de zaal door de plaatselijke fanfare gebruikt als repeteerruimte. Musica Nova is hoegenaamd geen ­Jostiband: ze staat in de grote regio in hoog aanzien.

Vanaf de heuvel hadden wij door de smalle horizontale ramen een goed zicht op de vijftig muzikanten die, gezeten in een halve cirkel rond de dirigent, hun instrumenten klaarmaakten. Het was de gezellige kakofonie waar je van weet dat ze weldra tot een schitterend lied zal leiden: een stootje trompet, een toefje hoorn, een boertje tuba.

Boef en ik gingen in het natte gras zitten. Enkele minuten later, nadat Rainer wat uitleg had gegeven, ging de fanfare aan het spelen. Doordat de muziek van binnen kwam, kreeg ze iets warms, iets wolligs. Een laatkomer stapte naar binnen, waardoor heel even het volle geluid door het deurgat spatte. Daarna ging er weer een deken overheen.

Na het eerste lied had Boef er genoeg van, en wandelden wij een eind verder, tot bij de Our. Het licht van de bijna volle maan blikkerde in het zwarte water.

Er komt een moment dat je je helemaal van de wereld hebt losgemaakt, zei ik toen ik thuiskwam. Het heeft me meer dan tien jaar gekost. Om me niet meer af te vragen wat ze van me denken, om niet te veel schrik meer te hebben, om de mensen te kiezen bij wie je je het beste voelt. Om ongegeneerd je dagen in een voorspelbaar patroon te laten vervallen zonder je af te vragen of het saai is. Om onder de maan in het natte gras te gaan zitten en als een clandestiene toeschouwer naar het eerste lied van Musica Nova te zitten luisteren en intussen wat met je hond te praten.

Het is een top­herfst voor de bessen, de appelen en de noten. De takken van de appelboom buigen door tot op de grond. Om de verspilling binnen de perken te houden, maak ik appelmoes. Bijna om de twee dagen is het iets met appelmoes, en erna een dessert van braambessen en wilde frambozen.

In de eerste weken van de herfst houd ik van het vroege duister.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234