Zaterdag 02/07/2022

OpiniePiet De Bruyn

Het grote onrecht dat het Joodse volk werd aangedaan kan nooit een vrijgeleide zijn voor ander onrecht

Israëlische soldaten pakken een Palestijnse demonstrant op tijdens een protest in de stad Hebron, gelegen op de Westelijke Jordaanoever.  Beeld EPA
Israëlische soldaten pakken een Palestijnse demonstrant op tijdens een protest in de stad Hebron, gelegen op de Westelijke Jordaanoever.Beeld EPA

Piet De Bruyn is Vlaams Volksvertegenwoordiger voor N-VA.

Piet De Bruyn

In 2023 viert Israël feest, namelijk het 75-jarige bestaan van een eigen staat als ‘thuis voor alle Joden’. De Palestijnen herdenken op hetzelfde moment 75 jaar Nakba, hun massale vlucht en verdrijving uit de gebieden die zionistische milities tot Israël vormden. Eenzelfde gebeurtenis, twee fundamenteel verschillende en haast onverenigbare belevingen.

Niemand weet wat de toekomst brengt, maar met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durf ik stellen dat Palestina in 2023 nog steeds geen volwaardig lid van de Verenigde Naties zal zijn, dat Israël zijn bezettingspolitiek en expansie zal hebben uitgebreid, dat de legitimiteit van de Palestijnse Autoriteit verder zal zijn verdampt en dat terreurorganisatie Hamas nog steeds zonder aarzeling Israëlische (burger)doelwitten zal bestoken. Helaas.

Ravage

Tussen 2008 en 2018 reisde ik vijfmaal naar Israël en Palestina. Ik doorkruiste het gebied met pro-Palestijnse ngo’s, maar evenzeer in mijn eentje, begeleid door officiële vertegenwoordigers van de staat Israël en in gezelschap van nationale en internationale politieke collega’s. Wat na elk bezoek het meest nazinderde is de menselijke ravage die het voortslepend conflict veroorzaakt: Palestijnse burgers opgesloten in de grote openluchtgevangenis die Gaza is, jonge generaties aan beide zijden die opgroeien met een haast onuitwisbaar vijandbeeld, juridische ongelijkheid tussen inwoners van dezelfde stad en regio, brutale inname van Palestijns gebied door kolonisten, beperkingen van toegang tot eigendom en water voor Palestijnen, duizenden Qassam-raketten afgevuurd op Israëlische steden, … Het menselijk leed is onnoemelijk groot.

Op papier blijft de tweestatenoplossing de beste oplossing voor dit conflict. Er is jammer genoeg geen enkele indicatie dat deze ook maar enigszins dichterbij komt. De Palestijnse Autoriteit heeft hier natuurlijk een aandeel in, maar je kan niet anders dan constateren dat Israël een tweestatenoplossing niet meer enkel de facto, maar ook steeds meer de jure onmogelijk maakt. Israël blijft immers onverkort inzetten op een steeds grotere controle over de levens van de Palestijnen. Dit maakt de spagaat tussen het zogezegde nastreven van een tweestatenoplossing en de feitelijke eenstaatrealiteit steeds moeilijker vol te houden.

Blijven geloven in de uitvoering van de Oslo-akkoorden, duidelijk in de grote lijnen maar veel te vaag in de uitwerking ervan, lijkt steeds meer op therapeutische hardnekkigheid. Op het terrein is de huidige situatie overduidelijk: Israël en Palestina vormen steeds meer één territorium onder controle van de Israëlische overheid en met bovendien ongelijke rechten voor de verschillende bevolkingsgroepen.

Alternatief?

Als de tweestatendroom sneller verdampt dan de Rode Zee en het status quo onverdedigbaar is, is er dan nog een alternatief? Op papier alvast wel: een eenheidsstaat met gelijke rechten voor elk individu en dus elke bevolkingsgroep. Het logische gevolg van dit scenario is wel dat Israël de droom moet opgeven om een Joodse staat te zijn. Israël zal dus moeten kiezen. Wat we in ieder geval niet langer mogen tolereren is het Israëlische beleid dat stelselmatig het recht op zelfbeschikking onderdrukt en de Palestijnen tot tweederangsburgers maakt.

Het is de verantwoordelijkheid van de internationale politiek om dit conflict kritisch onder de loep te nemen. Veel valt daarbij niet te verwachten van de Trumps en Bidens van deze wereld. Wachten op hun oplossing, is wachten op Godot. En die tijd is er niet. Als bakermat van de democratie en de verlichting ben ik ervan overtuigd dat Europa het voortouw moet nemen.

Piet De Bruyn (N-VA).  Beeld BELGA
Piet De Bruyn (N-VA).Beeld BELGA

Europa moet daarvoor wel het geloof terugvinden in de eigen kracht. Voormalig Hoge Vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken Federica Mogherini geraakte al te snel volledig verlamd door het gebrek aan Europese consensus en haar onwankelbaar vasthouden aan vijf jaar lang diplomatie zonder enige bereidheid daarbij duidelijke keuzes te maken. Een vraag die velen bezighoudt is of haar opvolger Borrell tot meer in staat is. Dat hij tot meer bereid is, mag blijken uit zijn inspanningen als voormalig Spaans minister van Buitenlandse Zaken en zijn pleidooi voor de erkenning van Palestina als onafhankelijke staat.

Een hindernis die hij alvast zal moeten overwinnen, is het gemak waarmee kritische bedenkingen ten aanzien van het Israëlische beleid nog al te vaak weggezet worden als antisemitisme. Hoewel kritiek op het zionisme soms inderdaad als voorwendsel gebruikt wordt voor Jodenhaat, is het tegen het licht houden van religieuze en (geo)politieke overtuigingen perfect legitiem, om niet te zeggen uiterst belangrijk. Laat ons daarbij elke argumentatie aftoetsen aan de mate waarin ze effectief ideeën bekritiseert en niet alle leden van een groep.

Historisch leed en het meer recente trauma als gevolg van een grote mate van vijandschap maken zeer begrijpelijk deel uit van de Israëlische identiteit. Dat bracht Bart De Wever ertoe om vorig jaar tijdens De afspraak op vrijdag (15 mei 2021) empathie te tonen “voor de Israëli’s, de enige democratie en rechtstaat in de regio”. Alhoewel er behoorlijk gediscussieerd kan worden over de kwaliteit van die democratie, kan ik hem daarin volgen. Ik volg hem zeker in het besluit dat hij liet optekenen: “Het is aan de sterke om risico’s te nemen om tot een compromis te komen met de zwakke.”

Noch de Israëli’s, noch de Palestijnen zullen verdwijnen. Ze zijn er om te blijven. De uiteindelijke oplossing zal rekening moeten houden met deze hedendaagse realiteit. Zwijgend toekijken is geen optie meer. Europese leiders moeten zich anno 2022 over hun Tweede Wereldoorlogcomplex zetten waardoor niet een schuldgevoel, maar vooral een nuchtere kijk op de hedendaagse situatie de overhand haalt. Het grote onrecht dat het Joodse volk werd aangedaan in de vorige eeuw kan nooit een vrijgeleide zijn voor ander onrecht.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234