Donderdag 18/07/2019

Tegenwind

Het gezeik over het weer tekent hoe verveeld we als samenleving zijn

Beeld rv

Dissidentie mag ook, onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Rampspoed van de hittegolf is nu het nationale thema voor wetenschappers en dorpsfilosofen en het gemeen aan de toog. Nou ja, hitte? Bij 30 graden denkt heel Afrika: lekker weertje. Wij geven direct het woord aan experts die de schade moeten berekenen van zomerse temperaturen. Kleinzerig volkje. De reshuffle van hart en nieren, brein en motoriek heet aangetast te zijn. Alsof een zonnetje van 30 graden een levensbedreigende schimmel achterlaat. Veel water drinken, is de alarmkreet.

Kantoren sluiten na zes uur werktijd, bouwvakkers kieperen emmers water in een lege cementbak om het zwemgevoel naar zich toe te halen en we zijn met zijn allen lui in bed en loom in de liefde. Alleen bij overspel wordt er nog doortastend gevreeën, is er de roep van een kleine uitputtingsslag.

De urgentie valt weg uit de samenleving, we drentelen op smeltend asfalt naar een volgende einder, naar een nieuwe dag. Ook de politiek onthaast zich tot lopende zaken. Briljante vooruitgangsideeën blijven achterwege, idealen verglijden naar passief erbarmen zonder fanfares. Althans dat is het cliché. Een samenleving die zichzelf uitschakelt voor een dot hitte dat dan nog eerder zomerweer is – daar groeit niets meer.

Russische vrieskou

Natuurlijk valt het leven niet stil bij 30 graden. De clichés vatten de werkelijkheid niet. Er wordt juist meer geneukt bij een hittegolf. De bloesjes worden dunner en de bikini doet zijn herintrede. Mooi weer restaureert veel van het verlorene.

Ik hoorde een expert over winter en zomer kakelen dat hitte een enorme invloed heeft op ons brein. Nooit iets van gemerkt. Ik blijf even dom in een hittegolf als in Russische vrieskou. Nog zoiets, we zouden bij extreme hitte minder boos zijn en er andere gedragsregels op nahouden. Wat een onzin. De hittegoeroe zegt dat ons analytische vermogen sneuvelt bij hitte. Concentratie en lang nadenken worden moeilijker dan bij normale temperaturen. De hersenen zijn op warme dagen minder bezig met gedragsregels. Ons brein is alleen nog bezig met overleven. Dat soort psychosomatische riedel wordt dezer dagen Bijbelvast uitgedragen door psychiaters en klimaatdeskundigen. Met hetzelfde gemak beweren ze dat hitte een verdovend effect heeft op emoties, alweer onzin. Wie op een avond in onderhemdje staat te puffen over zijn leven loopt even goed over van emoties. Het hitteverhaal heeft een foute premisse: het is een sensatie, maar niet meer dan dat. Het raakt niets van het echte leven.

Ik heb de tijd nog gekend dat alle blanke kolonialen in Congo een ‘boy’ in dienst hadden die tegemoet moest komen aan de grillen van meneer, mevrouw. Hem werd niet gevraagd of het niet te warm was.

Wij zijn de chique weerneuroten. Als er drie vlokken sneeuw zijn gevallen is het openbaar leven ontwricht. Als hitte zich presenteert zijn we slachtoffer van een calamiteit. Het gezeik over het weer tekent hoe verveeld we als samenleving zijn. Niets deugt, leve het volk. Hittegolven in dit noordelijke land bestaan niet. Ze zijn het fantoom van een verwende burgerij met airco-tic. Het zegt ook veel over de leegte van het nationale palaver. Opstand tegen de weergoden is rituele dikdoenerij. Zie ons eens god zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden