Vrijdag 15/01/2021
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Het gevoel dat we voor iemand kunnen zorgen, houdt ons in leven

Julie Cafmeyer is columnist.

Ze zegt: “Ik denk dat mijn ziel mijn lichaam aan het verlaten is.” Toegegeven, ze is soms wat dramatisch van aard. Misschien overdrijft ze. Tot ik haar blik zie, iets in haar ogen. Door naast haar te liggen, haar vast te houden, voel ik dat er een kracht in haar zit die het van haar overneemt. Ze zegt: “Ik wil niet meer. Ik wil echt niet meer.” Ik geloof haar.

Het heeft te maken met het virus en de maatregelen, de isolatie, het feit dat ze geen logica meer voelt, mensen niet meer herkent. Het idee: als dit het leven wordt, dan hoeft het niet meer.

Terwijl ze slaapt, drinken we bier met vrienden. We besluiten dat we een psycholoog voor haar zoeken en dat er elk moment van de dag iemand bij haar is. Een beurtrol, elke dag iemand anders. Dit komt niet overeen met de maatregelen, maar als wij ons trouw zweren aan nieuwe concepten als bubbels, knuffelcontacten en de avondklok, overleeft onze vriendin het niet.

Als ik even later thuis onder de douche sta, voel ik een instinct naar boven komen. Het is een kracht diep in mij, die ik die avond bij al haar vrienden voelde. We kunnen iets wezenlijks voor haar betekenen. Ik wil tijd aan haar geven. Ik wil met haar praten, haar strijdlust aanwakkeren, voor haar koken, haar meenemen naar het park, haar wassen als het nodig is. Ervoor zorgen dat ze blijft leven.

In een Standpunt voor deze krant (DM 16/11) schrijft Tom De Smet dat er tijdens de eerste coronagolf mensenrechten zijn geschonden in ons land. Mensen werden verwaarloosd in de woon-zorgcentra, ze geraakten uitgedroogd of ondervoed. In een rapport van Amnesty International staat beschreven hoe een man aan het wegkwijnen was in een rusthuis omdat de verzorgers geen tijd hadden om hem te voeden. Toen zijn echtgenote voorstelde om hem zelf eten te geven, werd dat geweigerd.

Het gevoel dat we voor iemand kunnen zorgen, houdt ons in leven. De capaciteit en de vrijheid om zelf te beslissen: dit is belangrijk. Het vermogen dat je iemand kan helpen om een crisis of een ziekte te doorstaan. Waarom wordt dat instinct van ons afgesneden? Waarom worden wij niet geactiveerd om – op een veilige manier – voor elkaar te zorgen? En zou dat de druk op de zorgsector juist niet weghalen?

Enkele dagen later zit ik met mijn vriendin op een bankje in het stadspark. We drinken een blikje gin-tonic, een prima drankje dat we ontdekten dankzij de lockdown. Ze zegt: “Er is één groot nadeel als ik stop met leven. Er zou bijna niemand op mijn begrafenis zijn. Dat is volledig tegen mijn principes. Mijn begrafenis zou een feest moeten zijn, bende klootzakken!”

We krijgen de slappe lach. Dit is vrijheid. Bij elkaar zijn. Een mopje maken over de dood. Zorgen voor elkaar. Dit is de kern.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234