Zaterdag 21/09/2019
Beeld rv

Column

Het geheim van een hoge leeftijd? Stel je voor dat hij zegt: nooit alcohol, droog brood en elke dag vijftien kilometer marcheren

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Ik schreef vorige week dat mijn vader 88 was, maar dat was te vroeg geroepen, hij moest het nog worden.

Er zijn niet zo heel veel mensen die 88 worden, zei hij fierig toen wij onze Bretoense appeltaart op hadden. Er zijn meer mensen die géén 88 worden dan die het wél worden.

Gewoon blijven ademen, zei hij, zich reeds voorbereidend op de vraag die hem straks, als hij het nog een tijd volhoudt, wel vaker gesteld zal worden – wat het geheim is van zijn hoge leeftijd. Het is het soort humor waarmee oude mensen hun jongere toehoorders op hun gemak stellen – stel je voor dat de knar zegt: nooit alcohol, enkel droog brood eten en elke dag vijftien kilometer marcheren.

Hoe oud zijt gij? vroeg hij. Hij had werkelijk geen idee, hij schrok toen ik 54 zei.

Een kind van u blijft eeuwig jong, zei hij.

Ge hebt dat aan uw optimisme te danken, zei Sonja, die voor hem kookt en poetst. Ze komt bij veel oude mensen, maar ze kent er weinig die zo dapper in het leven staan, zei ze.

Ik heb hem nooit als een grote optimist gezien – hij is een piekeraar, een twijfelaar, een rondkijker.

Verjaardagskoningin

Sinds mijn moeder dood is, legt hij me het vuur niet meer aan de schenen – dat is zeer opmerkelijk. Vroeger deed hij altijd wat lacherig, uit onzekerheid, of uit iets anders. Ik toonde hem ooit de foto van de raaf die ik na tien jaar proberen op onze berg had weten te maken, en hij keek ernaar en zei: dat is een kauwke, jong.

Hij weet de dingen van zich af te schudden, zei ik tegen Sonja. Hij zegt: het is nu zo, er is niks aan te doen, ge moet voort, en hij gaat voort. Hij is aan ons ma niet ten onder gegaan – wat nochtans begrijpelijk zou geweest zijn, na haar zeven jaar dementie, en dan zo’n tergende dood.

Ik denk elke dag aan ons ma, kwam mijn vader tussenbeide. Ik word wakker en het is het eerste waar ik aan denk.

Ik beeld mij in hoe zij zijn 88ste verjaardag zou hebben aangepakt. Toen zij nog bij zinnen was, was zij de verjaardagskoningin. Zij had een kalender van Anton Pieck. Zij was dol op die krullerige tafereeltjes, die hoge hoeden, de ondeugende jongetjes, de rommelige pannendaken, de winters die nooit echt bestaan hebben. En het was ondenkbaar dat zij een verjaardag zou vergeten. Als ik ­langskwam in juli, zei zij: onze pa verjaart binnenkort. Ge komt toch?

En nu zweeft zij ergens hoog door één of andere lucht, en viert mijn vader zijn verjaardag met mij en mijn vrouw erbij, met een stuk appeltaart, en Sonja, die zegt dat hij dapper en optimistisch is en dat weinig andere oude mensen zo zijn, maar het baat niet — traag maar zeker tikken ook zijn dagen weg, en vervolgens de onze, en die van onze kinderen, en zo is het, er is niets aan te doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234