Zaterdag 18/01/2020
Beeld Bob Van Mol

Column

Het gebit van Freddie Mercury is op zo’n groot scherm waarlijk oogverblindend

Mark Coenen, adviseur en opleidingshoofd van de Hasseltse hogeschool PXL, gaat op wandel met de week.

Sinds ik kinderen heb, ga ik naar de cinema om uit te rusten. Men kope een gigantische zak suikergoed en een emmer popcorn en kieze iets uit waar het jonge gebroed iets aan heeft: een filiaal van Harry Potter of iets met veel botsende auto’s.

Na twee minuten kan men vredig de ogen sluiten, om na een verkwikkende dut als herboren weer naar huis te gaan. Geen hond die het merkt. Zeker de kinderen niet, die hyper van de suiker een botsbal imiteren op de achterbank.

Afgelopen schoolvakantie teende ik met zoon J. (14) naar Brussel om daar de vertoning op extreem groot scherm mee te maken van de film Bohemian Rhapsody. Het verhaal is bekend: zanger zingt, krijgt een ziekte en gaat dood.

Bismillah nog aan toe. Alsook Galileo Figaro.

Gewapend met 150.000 calorieën aan rotzooi zakten wij zuchtend van tevredenheid neer in de ruime zetels en lieten het spektakel aan ons voorbijkomen.

Het gebit van Freddie Mercury, in werkelijkheid al niet het onopvallendste, is op zo’n groot scherm waarlijk oogverblindend, maar Rami Malek speelt zijn rol zo briljant dat je dat na een tijdje niet meer stoort.

“Fantastische film.” Die zin sprak J. (14) bij het buitenkomen, wat met de ogen knipperend tegen de late namiddagzon die het Atomium in vuur en vlam zette.

Daar moest ik toch even over nadenken. Ik vond het een hele dure weekendfilm, te vergelijken met de honderden die ik in mijn jeugd gezien moet hebben, op zaterdagavonden, uitgezonden op de toenmalige monopolistische staats­zender.

Mercury komt in
Bohemian Rhapsody weer ongeveer tot leven, al is hij 27 jaar dood. Alleen is het niet het echte verhaal van zijn leven, maar een vrije interpretatie ervan. Freddie bij benadering.

Dramatische verhaallijnen winnen van historische accuratesse.

Zo wisten de band­leden pas van Mercury’s ziekte in 1987, terwijl Fred in de film die mededeling doet op de vooravond van Live Aid, twee jaar eerder. En zo zijn er talloze voorbeelden.

Chronologie werkt niet in een script: de scène telt, niet hoe het echt gebeurde. Geen hond die het merkt, behalve een oude zeurkous, tot zijn nek vol met gesuikerde gelatinederivaten in een donkere filmzaal.

De film eindigt met een digitaal hoogstandje. Het hele concert van Queen op Live Aid wordt beeld per beeld gekopieerd. Op de aftiteling zie je dat daar een waar leger van digitale whizzkids aan heeft gewerkt. Dat moet wel, want je ziet nauwelijks dat de acteurs de hele tijd voor een blue key hebben staan playbacken.

Het blijft een imitatie, die niet aan de hielen komt van het echte concert, te bekijken op de wereld-tv van YouTube.

“We hebben een klacht ontvangen over het lawaai hier in Wembley”, leiden Alas Smith & Jones de feestelijkheden in. “Ze komt van een vrouw in België. Tijd voor een volgend combo.” Waarna Queen los door de stratosfeer gaat met een epische set van 20 minuten.

In de film, hoe accuraat ook, blijft het een imitatie. Een beetje zoals men in bed een orgasme naspeelt, om iemand een plezier te doen.

Toen ik 14 was, ging ik met een vriendje in de cinema naar Woodstock kijken. Popcorn bestond nog niet.

Geen imitatie, maar echt: een levens­veranderende ervaring met splitscreens, badende vrouwen in ontklede toestand, liefdegelijkende vriendschap en briljante livemuziek van een generatie op het toppunt van haar kunnen. Geen blue key te bespeuren.

Wij zijn sterrenstof, wij zijn goud, zong Joni Mitchell. Op wolkjes liep ik buiten, wat met de ogen knipperend tegen de late namid­dagzon die de koepel van het Centraal Station in vuur en vlam zette.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234