Donderdag 24/10/2019
Frederik De Backer. Beeld Stefaan Temmerman

Column

Het ene mombakkes van gefingeerde minzaamheid na het andere, grossierend in sloganeske leugenachtigheden

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

Zijn middenvinger vervoegde de overige vier en legde zich weer te rusten op het stuur. Om de twee- à driehonderd meter sloeg hij net niet zijn voorruit aan diggelen wanneer alweer een nieuwe containerlading provinciale ramsjpatriciërs opdoemde van achter een miljoenste net iets te goed opgeblonken voortuinhekwerkje. Het ene mombakkes van gefingeerde minzaamheid na het andere, grossierend in sloganeske leugenachtigheden. Darmspasmen van een door verwarde voorvaderen in de juiste kleur geschilderde ziel, om de vier jaar door valse visionairen voorzien van een nieuwe laag.

Natte dromen van nieuw aangelegde verkeersdrempels en een eigen kantoortje van vier op vier met zicht op het parochiehuis.

Het stuur plakte. Hij veegde zijn handen beurtelings af aan zijn broek.

Wat waren ze voorbeelden van deugdzaamheid. Als de rest van de wereld maar net dat ietsje meer was zoals zij, dan hadden ze dat Utopia allang bijeengetimmerd.

Bedienden, bakkers en verzekeringsagenten die er op A2-formaat plots uitzagen als managers, kaderleden en verzekeringsagenten. Huisvrouwen en cafébazinnen die opeens aan het hoofd leken gesteld van de werkgroep Schoolfeest. Allemaal met dezelfde beate glimlach en een rotsvast geloof in het eigen gelijk. En een enkel kleurig brilmontuurtje, ter benadrukking van de diversiteit binnen de partij. Maar wel doodsbang van de enige neger in het dorp – een bibliothecaris. Alleen al voor hem wilden ze meer blauw op straat. En camera's. Camera's zover de lens reikte.

Stuk voor stuk tot aan de nek verzonken in een teerput van half begrepen ideologie, langzaam de bodem tegemoet, kraaiend en kakelend tot eindelijk ook hun keelgaten zich zouden vullen met stilte.

Hij wou dat hij kon blijven rijden. Dat hij nergens naartoe moest en nooit meer hoefde uit te stappen in een wereld bevolkt door papieren profeten. Ergens, waar de benzinetank zijn laatste druppel had gegeven, helemaal opnieuw beginnen. De ploerten achtergelaten in hun bordkartonnen bolwerken van onwaarachtigheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234