Dinsdag 22/10/2019
Beeld rv

Column

Het begint weer, zei mijn vrouw, toen ik met een arm vol droge eik uit de tuin terugkeerde

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Langzaam vertraagt de natuur. Het begint met de lijsterbes en de berk, die vergelen. De vlierstruiken trillen van de vogels die hun bessen eten. Nu en dan valt er een trosje nét niet rijpe noten van de hazelaar. De mezen, die zich de hele zomer in hun grote bosterritoria ophielden, komen weer rondneuzen. De vliegen in huis zijn loom – je kunt ze bijna aanraken. ’s Ochtends is het herfstig kil en hangt de wereld vol met bedruppeld spinrag en kan men de aarde ruiken, en ’s avonds de houtvuren. Na half acht gaan in het dal lichtjes aan, achter bewasemde ruiten ziet men schimmen de vaat doen. Stil vangen rookpluimen maanlicht. Een paar weken lang is de herfst verlokkelijk.

Het begint weer, zei mijn vrouw deze week, toen ik in de vooravond met een arm vol droge eik uit de tuin terugkeerde.

De schoorsteen is geveegd, de zomerklussen zijn op twee na achter de rug. De tuinpoort is hersteld en geschilderd. Straks nog bollen planten.

Ik kreeg een mail van een dame die vertelde dat ze drie maanden had moeten wachten vooraleer ze Zo donker buiten, het boek dat ik over mijn moeders dood schreef, had kunnen meenemen in de bibliotheek – het was de hele tijd uitgeleend geweest. Ze had het wel drie keer na elkaar gelezen, schreef ze. ‘Ik vond het zo mooi, dat ik zelfs overwogen heb om het te gaan kopen.’

En de schrijver, hij schreef voort, zei mijn vrouw.

Beeld RV

Je moet natuurlijk in de eerste plaats heel blij zijn dat je boek drie maanden lang gereserveerd is in de bib, zei ik, en dat zo’n lezer er vervolgens plezier of troost uit put.

Maar de lezer van deze column is natuurlijk in hoofdzaak geïnteresseerd in hoe het ons deze week verging, nadat de parodontoloog mij op een regime van Amoxicilline en Metronidazol had gezet, waardoor acht dagen lang elke vorm van alcoholinname volstrekt verboden was.

Je hebt een aantal bouwstenen in je leven, zei mijn vrouw, die, opgeteld, je geluksroutine vormen. Die van ons zijn rust, stilte, elkaar, vrijheid, maar ook koken, eten, lezen, Luna, vogels, slapen, drinken. Neem een van die bouwstenen weg, en je geluk is een beetje uit de haak. Iedereen heeft een andere set stenen – er zijn mensen die doodongelukkig zouden zijn als ze het een week zonder auto zouden moeten stellen, of televisie of sigaretten, drukte, een koersfiets, kinderen of voetbal, en dat is prima: je mag best verhangen zijn aan dingen die je doen glimlachen.

Kortom: de voorbije week is niet voor herhaling vatbaar, of toch niet direct, en om dat te onderstrepen mocht ik van mijn vrouw op de laatste dag in de Delhaize in Huldange een fles whisky kiezen. Het werd een Dun Bheagan Glendullan, gedistilleerd in 1999, die ondanks z’n hoge alcoholgehalte een verzadigde indruk maakt, met een neus van abrikozen en honing en eik en een licht-bittere, karamellen afdronk, wat ’s avonds zeer goed van pas komt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234