Woensdag 21/04/2021

Column

Het balletje is nu onze verantwoordelijkheid, onze opdracht

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Schrijfster Lize Spit (Het smelt, Ik ben er niet) vertelt over haar leven.

R. en ik wandelen op het strand van Oostende, het Kursaal in onze rug, de verte als bestemming. We volgen de vloedlijn, ik maak jacht op aangespoelde bijzonder­heden. In de verte ligt een prachtig zeediertje te blinken, dat bij nader inzien een golfbal blijkt te zijn. Er is geen golfbaan te bespeuren, er zijn ook geen goedgeklede, rondbuikige vijftigers met clubs in de weer.

R. geeft het balletje een schop, het rolt verbazing­wekkend vlot op het natte zand, komt pas na dertig meter tot stilstand. We halen het weer in, beginnen het afwisselend voor ons uit te schoppen. Het balletje is nu onze verantwoordelijkheid, onze opdracht, alsof we aan iemand beloofd hebben het niet uit het oog te verliezen.

Nog een schop, en nog een, het ding schiet nooit ­helemaal de gewenste richting uit, dus lopen we zigzaggend over het strand, lichtjes gehaast, uit schrik dat een wandelende tegenligger het weggeschopte ding opraapt, of dat het in de mond van een speelse hond belandt. Geen van ons durft ermee op te houden, en daarmee de belofte te breken, de ander teleur te stellen. Het enige wat we kunnen doen, is het balletje oprapen en het bewaren. Op het buffetkastje thuis liggen er zo al ­meerdere objecten, kiezels en schelpen – we hébben zelfs al een golfballetje in ons bezit, meegenomen van de ­renbaan van Bosvoorde.

Na een halfuur krijgt R. kramp in z’n lies. Hij bukt, wrijft het zand van het balletje af en laat het in z’n jaszak glijden. We wandelen verder, opmerkelijk efficiënt nu.

Ter hoogte van Raversijde keren we om, komen op onze eigen voetstappen terug. Nu wel met een precies doel: het Kursaal in de verte, dat opvallend snel dichterbij komt, alsof het meewerkt, en ook naar óns toe beweegt. We stappen goed door, naderen het punt waar eerder het prachtige ‘zeediertje’ lag te blinken.

Stel dat er opnieuw zo’n balletje ligt, zeg ik. Een straf van de goden. We moeten ­blijven schoppen tot we erbij neervallen. Een sisyfusarbeid.

Terwijl we verder praten over Griekse mythologie – Tantalus, Prometheus – duikt daar plots, verrekt, als bij wonder, een nieuw golfballetje op, bijna op exact dezelfde plek. Het ligt er echt, absurd toevallig, een flauwe grap.

Ik kijk of iemand dit staat te filmen, of iemand notities maakt over dit experiment. Maar niets, noppes, ­niemand, en nog steeds geen golfterrein in de buurt.

Er is vast op zee een containerschip met golfballetjes gekapseisd, zegt R. De pijn in zijn lies is niet afgenomen.

Ik vat de opdracht deze keer alleen aan. Schoppend cirkel ik om hem heen, wat ons gesprek bemoeilijkt. Opnieuw voel ik enige haast, wil ik voorkomen dat ­tegenliggers het balletje kapen, wat vreemd is, zelf wil ik het liever ook niet bewaren: we hebben al een aandenken aan vandaag. Als ik deze ook opraap, moet de herinnering in twee verdeeld worden, een halve dag per balletje. Om deze prachtige dag intact te laten, trap ik het balletje, met lichte spijt en me bewust van mijn hardvochtigheid, met een loeiharde schop terug richting zee.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234