Zondag 20/09/2020
Beeld rv

ColumnFleur Pierets

Het allerminste dat de witte lgbt+-community nu kan doen, is zij aan zij gaan staan met hen die op straat komen voor hun bestaansrecht

Fleur Pierets is kunstenaar en schrijver. Deze week verzorgt zij de zomercolumn.

Mocht ik willen vertellen over alle vrouwen die ik bewonder, en wat voor baanbrekend werk ze doen en gedaan hebben, dan zou ik een paar jaar columns kunnen vullen. Zwarte queer-activist Naomie Pieter, is een van die vrouwen. “Vandaag protesteren we tegen zwart lgbt+-geweld” zegt ze in een filmpje voor Strijdlust, vlak voor de Queer Black Lives Matter protesten in Amsterdam. “De hele wereld is de straat op gegaan voor een zwarte man, maar de wereld gaat niet de straat op voor een vrouw, laat staan voor een zwarte transvrouw.”

Wat mij verbaasde, nee, choqueerde, is dat er naar mijn gevoel veel te weinig mensen uit de lgbt+-gemeenschap opstaan in het gevecht tegen racisme en ongelijkheid. Want als je zegt dat er in de community geen plaats is om te spreken over racisme, dan negeer je het bestaan van mensen die zwart, queer en/of vrouw zijn.

De dichter Audre Lorde benadrukte in de jaren 1980 reeds het belang van intersectionaliteit: ze legde uit onderdrukt te worden als vrouw, dubbel onderdrukt als zwarte vrouw, en driedubbel onderdrukt als lesbische zwarte vrouw. Hiermee toonde ze aan dat verschillende, discriminerende factoren tegelijkertijd kunnen werken.

Wereldwijd is er een golf van moorden en geweldplegingen op zwarte queer- en trans personen, terwijl het zowel binnen de media, als binnen de lgbt+-gemeenschap griezelig stil blijft. Ik hoorde een man zeggen dat hij zich niet met de Black Lives Matter-protesten wilde vereenzelvigen omdat ze te fors zijn. “Lgbt+-protesten zijn lang niet zo gewelddadig”, wist hij er nog aan toe te voegen. Wel lieve schat, zei ik heel vriendelijk, dan heb je vast de memo gemist van de allereerste Pride.

Vijftig jaar geleden ontstonden er rellen aan het bekende lgbt+-café The Stonewall Inn in New York. Na jaren van geweldplegingen door de politie besloot het bezoekende publiek terug te vechten. Zazu Nova, Marsha P. Johnson en Sylvia Rivera waren de drie queer-activistes die mee deze geboorte van Pride tot stand brachten. Nova en Johnson waren zwart; Rivera was van kleur.

Zij staan aan het begin van een lange weg naar gelijkheid en hebben er mee voor gezorgd dat wij hier in België en Nederland hand in hand op straat kunnen lopen.

Queer-activisten van kleur hebben historisch gezien in iedere mensenrechtenbeweging op de eerste barricades gestaan. “Je kunt niet pro-queer zijn en anti-black. Júist als gemarginaliseerde gemeenschap zou je moeten weten hoe het is om als abnormaal bekeken te worden”, voegt Naomie Pieter hieraan toe.

Want het allerminste dat de witte lgbt+-community naar mijn mening nu kan doen, is zij aan zij gaan staan met hen die op straat komen voor hun bestaansrecht. Het liefst nog met een bord waar in het groot “I’ve got your back” op staat.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234