Zondag 25/08/2019

Column

Helaas wordt de term 'schande' vooral in combinatie met 'NMBS' gebruikt

Beeld Bob Van Mol

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Kijk, dat vraag ik me nu al maanden af, zei mijn vrouw. Hoe het er door díé bril uitziet.

Wij zaten op het vliegtuig naar Colombo, en zij was in haar 360-magazine een stuk aan het lezen van een Libanese journaliste, Diana Moukalled.

Diana geneert zich dood als ze het recente vrouwen­oproer in de westerse wereld bekijkt, zei mijn vrouw. Niet dat je als Europese of Amerikaanse vrouw niet mag klagen, maar in vergelijking met de structurele fysieke en morele vernietiging van vrouwen in vele andere delen van de wereld is #MeToo volstrekt elitaire prietpraat, schrijft ze. Een luxe die ze zich niet kunnen permitteren in landen waar onophoudelijk geweld tegen het lichaam en de ziel van vrouwen wordt gepleegd. Het heeft iets onfatsoenlijks en beledigends, vindt ze. Bokken met het cocktail­glas in de hand, de pink gestrekt.

Correct, zei ik.

Iedereen heeft recht op zijn of haar problemen, zei mijn vrouw, maar ga eerst daar eens kijken. In landen waar een vrouw niet eens het recht heeft om te mopperen als haar man haar lijf­straffen geeft, waar zelfs niemand de gevolgen van dat geweld te zien krijgt omdat je jezelf van kop tot teen moet bedekken bij het uitgaan. Het is pervers als je dan op de barricades klimt omdat een of andere vent te lang in je decolleté heeft gekeken. Ik begrijp Diana helemaal als ze dat verwend en luxueus gedrag noemt.

Ze heeft een punt, zei ik.

Het is één wereld, zei mijn vrouw. Als je het in die wereld al goed hebt, heb je maar recht op een klein beetje ontevredenheid. En moet je je verontwaardiging sparen voor dingen die er écht toe doen. Het is niet plezierig als om de andere dag je trein wordt afgeschaft, maar je hebt de morele plicht om éérst het bloedbad in Syrië aan te klagen. Helaas zijn de lezers­brieven en de blog­posts dáárover op één hand te tellen, en wordt de term ‘schande’ vooral in combinatie met ‘NMBS’ gebruikt. Googel het maar.

Enkele uren later kwamen wij aan in de Sri Lankaanse hoofdstad, waar onze jaarlijkse vakantie begon en waar wij hoopten het verdriet van de voorbije maanden enigszins van ons af te kunnen spoelen.

Vreemd genoeg is mijn moeder nu méér aanwezig dan toen ze nog leefde, zei ik toen wij ’s avonds laat onze bestemming in Balapitya, aan de westkust, hadden bereikt, en wij op een muurtje met een ijskoud biertje naar de golfslag zaten te luisteren.

Ik geloof in geen hemel, zei ik, en toch voel ik me waargenomen. Beschermd, in zekere zin. Dat voelde ik níét toen ze nog in Beringen naast mijn vader naar de tv zat te kijken.

Bizar, maar mooi, zei mijn vrouw.

Ergens in het donker roffelde de donder, en er gilde een onbekend, ontevreden dier, vlakbij.

Ik hoop maar dat de dood geen eenzame plek is, zei ik.

Dat is ze vast niet, zei mijn vrouw, en samen keken wij minutenlang in het niets.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden