Woensdag 26/06/2019
Hugo Camps. Beeld rv

Hugo Camps

Helaas, de huidige socialistische leiders hebben het charisma van een bietenveld of van een golfplaten dak

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Het 1 meifeest van de Arbeid is mee gefragmentariseerd met de samenleving. De stoeten met rode vlaggen en fanfares zijn stoetjes geworden. Het mobiliserende effect van de Internationale is gedempt tot de kracht van een fluitdeuntje. 1 mei is nu meer een soort cultuurdag dan strijddag. De cultuur van een platonische gezamenlijkheid. Verwacht niet dat het leven morgen anders zal zijn.

Het geeft aan dat de grote sociale hobbels zijn weggewerkt. In 1899 woedde nog een felle strijd voor een achturige werkdag. Vandaag zijn klassieke 1 meivieringen met optocht en speech niet eens meer gecoiffeerd met praalwagen, marcherende vrouwenorganisaties en turnkorpsen in processie. De fanfare speelt nog, maar New Orleans wordt het niet.

In 1991 was 1 mei het begin van wekenlange stakingen die het hele land schokten. Dat is vandaag ondenkbaar. 1 mei is ontdaan van elk revolutionair elan. Wat wel intact is gebleven, is de internationale verbondenheid van het socialisme. In theorie toch, want in de praktijk heeft ook hier Koning Splinter toegeslagen.

Ik was parlementair verslaggever in de tijd van de regering-Vanden Boeynants. De rechterzijde was toen nog bang voor 1 mei. VDB pakte nog gauw uit met een paar sociale douceurtjes. Eens koopman, altijd koopman. Op de meivieringen namen volkstribunen het woord: Leo Collard, Jos Van Eynde, Achille Van Acker, André Cools waren razende orkanen die de vitale organen van hun tegenstanders raakten. Rechts en links bleven gescheiden werelden.

Ook onder de arbeiders was die scheiding aanwezig, meestal in syndicale opdeling. Ik herinner me hoe emotioneel de mensen waren bij een toespraak van hun voorman. Ik stond meestal tussen kompels, ook zij moesten huilen bij de Internationale. Alleen was niet helemaal duidelijk of dat door de muziek kwam of door het bier. Die emotionele zelfkant van 1 meitoespraken is er vandaag nog steeds, maar de kunst van het theatrale ontbreekt. Sprekers met zaagsel in de stem. De Dag van de Arbeid is een tandeloze dag geworden.

Je hoort vaak: er zijn geen arbeiders meer. Iedereen is nu medewerker van een bedrijf, zoals advocaten dat ook zijn. De gedachte dat je op het feest van de arbeid nog alleen witte jassen ziet. Ga dan eens een kijkje nemen op wegenwerken in de hitte van brandend asfalt. Of ga een dagje meedraaien aan de band bij Volvo. Op een stelling gaan staan tussen bouwvakkers is ook leerzaam. Over mannen die de gemeente schoon moeten houden heb ik het niet eens. Maar dat de arbeiders zichzelf zouden hebben opgeheven is pure nonsens. Er is nog veel zwaar werk en niet altijd in de beste omstandigheden. Het zou mooi zijn als je dat ook eens hoorde uit de mond van werkgevers en een regeringsleider.

Ook Vlaams Belang houdt al jaren een 1 meiviering. Beeld BELGA

Het 1 meifeest is intussen gekaapt door marginalen. Vlaams Belang wil op deze dag ook even socialistje spelen. Het is smakeloos en beledigend. Vlaams minister-president Geert Bourgeois (N-VA) achtte zich geroepen tot een speech. Meer dan een ordinaire hold-up werd het niet. De Vlaamse regering is een Voka-regering die denkt in termen van productiviteit en niet van sociale achterstand. De straat biedt meer comfort voor zwervers en havenots dan mevrouw Homans (N-VA). Het hele rek Vlaams-nationalisten is van de middenstand, niet van de arbeiders.

John Crombez kreeg veel tribune op deze Dag van de Arbeid. Zonder tegenspraak. Maar de voorzitter van sp.a heeft het woord niet. Zijn verbale bezieling komt uit Siberië, ingevroren. Hij blijft professor en wordt zelden broeder.

1 mei-optocht in Gent. Beeld BELGA

Het hedendaagse socialisme is arm aan bezieling. Soms heb ik het gevoel dat de sprekers hun eigen boodschap niet geloven. Dat ze zich wentelen in de ijle wereld van platitudes. Hun isolement komt niet alleen van anderen, zelf dragen ze er ook toe bij door verbale luiheid en oppervlakkigheid.

Dat is des te tragischer omdat rechts niet eerder zo arrogant en provocerend het gelijk opeiste. Het beleid was navenant: fiscale snoepjes voor welgestelden, de karwats van bezuinigingen voor het klootjesvolk. De ongelijkheid tussen burgers is onder de Zweedse coalitie behoorlijk toegenomen. Maar de socialisten zijn niet meer in staat de gehaktmolen te laten dragen. Ideologisch jicht verstoort de souplesse.

 In Spanje is gebleken dat het socialisme niet per se gedoemd is tot zelfontploffing. Met een charismatische leider en een opportunistisch tegengeluid kunnen ze de volkshuizen weer vol laten lopen. Helaas, de huidige leiders hebben het charisma van een bietenveld of van een golfplaten dak. Deemoed en weemoed ingeruild voor half-rechtse cijfertaal. Gevoel om de kiezer echt op te warmen lijkt te haperen. Het ontbreekt aan de romantiek van 1 mei.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden