Zondag 23/02/2020
Beeld rv

ColumnMarnix Peeters

Helaas blijft iedereen maar zeggen: ‘Het staat zo in mijn cao, ge blijft er af’

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Iedereen zit in z’n voortuin achter de heg met een bazooka te wachten op de slechte mannen die hem of haar alles komen afpakken, zei ik. Lambik in De gramme huurling: in een onderlijfje, met een pothelm op en een mitraillette in de hand.

Er hadden schijnbaar nogal wat mensen een hartverzakking gekregen bij het pleidooi van mijn vrouw, vorige week, om eens na te denken over een soort van maatschappelijke herverdeling. Doe iets van sommige bespottelijke pensioenen af en geef wat meer aan de moeder van dat meisje dat met een bijl naar school trekt, zo klonk grofweg haar stelling, waarop zij talrijke mails kreeg van ambitieuze pensioengerechtigden die met nogal wat vuur hun verworven rechten verdedigden.

‘Kalf!’ vond een van hen.

Je zou, met alle rijkdom die wij hebben, een modelmaatschappij kunnen stichten, zei mijn vrouw. Zet alle tellers op nul en begin van voren af aan: weg met uitzonderingen en amendementen en artikels tris, we gaan eens goed nadenken over hoe we onze weelde het best aanwenden om zoveel mogelijk mensen gelukkig te maken. Een eenvoudige, eerlijke fiscaliteit, nette uitkeringen, correcte pensioenen, prachtig openbaar vervoer, gezondheidszorg zoals het hoort, cash voor een klimaatplan.

Wij kúnnen dat, wij hebben miljarden zat, maar wij kunnen dat alleen als iedereen de loopgracht van zijn eigen gelijk verlaat en zegt: goed, deze bonus laat ik vallen, deze verworvenheid sta ik af, deze tegemoetkoming hoef ik niet meer, de chauffeurs van De Lijn hebben daar meer recht op.

Helaas blijft iedereen maar zeggen: het staat zo in mijn cao, ge blijft er af. Natuurlijk is er dan geen enkele politicus die zijn mouwen opstroopt en de lat eens écht gaat leggen waar ze thuishoort – de drommel weet dat ze in de stembus gehakt van hem maken.

Het zou een mooi opzet kunnen zijn voor de sp.a, zei ik. Zeggen: kameraden, op de lange termijn mikken wij op een betere wereld, en dan hebben we het niet over uw individuele rechten en uw kapitaalsopbouw. We zoeken een voorzitter die wat meer op Camille Huysmans lijkt dan op Niels Destadsbader. Iemand die globaal durft te denken. Internationaal.

Je zou je fantastisch kunnen onderscheiden in een politieke wereld waarin iedereen het toch eigenlijk altijd maar over eigenbelang heeft. Zelfs de PVDA raakt niet verder dan de multinationals en het grootkapitaal – terwijl wij heel veel zélf kunnen, als mensen, als wij willen.

Je kunt als volk de trots hebben om te zeggen: laat die van ExxonMobil notioneel hun interesten maar aftrekken als ze dat zo graag doen, wij zullen eens laten zien dat wij een samenleving zijn die haar eigen boontjes kan doppen. Die niet ijverzuchtig is en alleen maar navelstaart en aan schraapzucht ten onder gaat. En naar boven wijst en zegt: laat díé het maar oplossen, die hebben nóg meer dan wij.

Dat is niet eens zo naïef, zei mijn vrouw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234