Vrijdag 06/12/2019
Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Hebt u thuis een olympisch zwembad dat u in augustus gevuld hebt, vroeg de man van de Waterwerken

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Vorige week was het zover. Gepakt en gezakt stond ik klaar om te vertrekken naar mijn zelfgekozen ballings­oord waar ik de komende maanden in totale afzondering ga doorbrengen om te proberen een lang gekoesterde droom te verwezenlijken. (Bijgelovig als ik ben als het over dromen gaat die nog waarheid moeten worden, kan ik onmogelijk vertellen wat die droom precies inhoudt. Dat kan pas als hij werkelijkheid geworden is: tastbaar, concreet en levensvatbaar.)

Ik liep nog eens mijn hele huis door, kijkend of ik niets vergeten was, toen ik op mijn bureau ergens weggemoffeld onder een stapeltje boeken nog een paar enveloppen zag liggen.

Met een diepe zucht probeerde ik mijn brieven­angst te onderdrukken en moedig de inhoud onder ogen te zien. Eerste envelop: reclame. Oef! Tweede: een uitnodiging. Met een glimlach kieperde ik die bij het papier­afval, wetende dat ik de komende maanden nergens anders heenga dan naar de Tiber-vallei om daar lange wandelingen te maken met mijn hondje, Mr. Wilson.

De laatste envelop was een rekening van de Waterwerken, dat zag ik zo. Ik scheurde de envelop open en sloeg tilt: of ik even 4.160,00 euro wilde betalen! Mijn hart­slag ging in minder dan een duizendste van een seconde van 90 naar 150, het zweet brak me uit en ik kon geen adem meer krijgen. Dit kon niet, onmogelijk!

Overstuur belde ik naar de klantendienst. De jongeman aan de andere kant bleef bewonderenswaardig kalm. Met zachte stem sprak hij me toe: “We gaan dit oplossen, mevrouw, hier moet een verklaarbare reden voor zijn. Krijg ik van u de toestemming om even uw digitale meter te bekijken?”

Natuurlijk kreeg hij die. “In wat voor huis woont u? Hebt u daar een olympisch zwembad dat u in augustus gevuld hebt?” Hij probeerde me met een grapje te kalmeren.

Nee, natuurlijk niet, riep ik harder dan ik wilde.

“In augustus moet er een breuk geweest zijn, want toen is er 600 kuub water verbruikt.”

In augustus is de achter- en voorgevel bezet, stamelde ik. Nee, lachte hij, moest u nu alle gevels van uw stad bezet hebben, dan ja. U hebt een breuk gehad en ik zie dat het water later ook nog aan een hoog debiet bleef wegstromen. We gaan dat onderzoeken, mevrouw. Maar ik vertrek naar Italië, fluisterde ik hees. Ik zag mijn hele reis al in het water vallen!

Is er iemand die wel thuis is, vroeg hij kalm. Ja die is er. Nou vertrekt u dan maar rustig, dat lek sporen we wel op. Licht u alvast uw verzekering en die van uw aannemer in. Als uw loodgieter het lek niet vindt, sturen wij een ploeg met camera’s.

Mr. Wilson lag achterin de auto al kwispelend te wachten op ons vertrek. Ik keek nog even naar mijn huis, alsof ik het nooit meer terug zou zien en maakte van mijn hart een steen. Ik onderdrukte mijn angst, startte de auto en reed weg.

Met het gevoel dat ik hals­over­kop van de zinkende Titanic in het diepe dook.

Beeld Jenna Arts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234