Vrijdag 14/08/2020
Marnix Peeters.Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Hartelijk was het er nooit, aan zee, maar nu zijn de laatste maskers gevallen

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Dat er überhaupt nog iemand naar die kust wil, is een buitengewoon mysterie, zei mijn vrouw. Al maanden staan elke avond in Het nieuws die kustburgemeesters superieur en zelfgenoegzaam het land af te dreigen. Ze hebben drones met warmte­camera’s ingezet. De politie stond aan de uitgang van de Delhaize te luisteren of iedereen wel de g als h uitsprak en omgekeerd. Ze gaan de treinen tegen­houden, de NMBS dagvaarden, de stranden compartimenteren, touwen spannen en boetes uitdelen. Ze zullen hun wellust moeten temperen, anders gaan straks mensen zich afvragen wat ze in gods­naam al die jaren dachten verloren te zijn in dat midden­standers­paradijs met z’n gedrochtelijke strandbars.

Sommige mensen relaxen graag onder opblaasbare palmbomen terwijl Anastacia zingt, zei ik.

Elke zomer opnieuw die sectorale woordvoerders die komen mopperen over het tegenvallende seizoen, nadat het voorjaar toch al matig was geweest, zei mijn vrouw. De fiere Kust, die weers­voorspellers op het matje riep omdat die te vaak slecht weer voorspelden terwijl aan zee zichtbaar de zon scheen. Het geklier toen te veel mensen zelf hun lunch begonnen mee te brengen. En nu de onaantrekkelijke bommelaar Bart Tommelein en zijn droefgeestige collega’s – dat slecht­gemutste N-VA’tje uit Blankenberge in het eerste gelid – die de meutes waarschuwen dat er streng zal worden opgetreden tegen iedere bezoeker die buiten de mercantiele lijntjes kleurt.

Want daar komt het op neer: de min of meer gegoede verblijfs­toerist wordt nu gedoogd, en er wordt steeds minder geheimzinnig gedaan over het misprijzen voor de onplezierige, onvermogende dagjes­mens. Die is z’n plekje op het strand niet meer zeker, als hij al niet in het achterland van de trein wordt gehaald. Hartelijk was het er nooit, aan zee, maar nu zijn de laatste maskers gevallen en kijk je recht in de git­zwarte ogen van de boze boekhouder die heeft uitgerekend dat er nog eens twee garnalen minder in de kroket kunnen zonder dat de klant argwaan krijgt.

Er zijn best wel aardige restaurants aan de kust, zei ik.

In één moeite hebben ze ’t er nog eens duchtig ingepeperd dat je niet in de zee mag zwemmen, zei mijn vrouw, tenzij je graag een GAS-boete krijgt. Ik wist dat niet. Waar bemoeien ze zich mee? De zee is van iedereen. Onze ruggen kraken onder de reglementen, wij duizelen van de verbods­bepalingen en de geheven wijsvingers zijn niet meer te tellen. Corona heeft dat alleen maar erger gemaakt, en duidelijker, en nergens wordt dat krachtiger in de verf gezet dan in het rijk van de kustburgemeesters, waar men u al lang liever zag gaan dan komen, weliswaar na afgifte van uw duiten.

Ik weet dat enkel een krachtig statement haar op zo’n dag tot bedaren kan brengen, en dat materialiseerde zich een uurtje later in de vorm van gegrilde kippenboutfilets, met spelt en gekaramelliseerde worteltjes met salie uit de tuin, en een voortreffelijke koele pinot gris uit de Elzas.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234