Maandag 24/02/2020
Beeld Wikimedia Commons/Diegoestefano97

Column

Hans Vandeweghe over de grootste comeback sinds Jezus Christus

Dit weekend twintig jaar geleden voltrok zich de grootste comeback sinds Jezus Christus: Michael Jordan, de godheid op basketbalschoenen, keerde terug naar zijn biotoop, en Hans Vandeweghe was erbij.

Ik zou u zevenhonderd woorden lang kunnen vermaken met gemeenplaatsen over die Berber en die twee Congolezen en die ene Waal die voor onze Rode Duivels de goaltjes hebben gemaakt tegen de Cyprioten, maar volgens de kenners is de tegenstander van afgelopen zaterdag niet de moeite van het vermelden waard.

Ik zou het ook kunnen hebben over die georganiseerde slachtpartij/kapitaalsvernietiging die wij Koers noemen, maar dan zou ik mijzelf herhalen. Of over al die boeren en hun door de EU gesubsidieerde tractoren langs de kant van Gent-Wevelgem die protesteren tegen de... EU, met nog meer modder op de wegen als resultaat.

Maar ik wil u voor een keer meenemen voor een trip down memory lane.

Twintig jaar geleden, in Nederlandse dienst en zelf verantwoordelijk voor het reisbudget wat in deze niet onbelangrijk is, besloot ik een reportage te maken over de start van het baseballseizoen. Dat begint traditiegetrouw met de spring training camps en die worden onveranderlijk gehouden in Florida. Ik zou de Birmingham Barons volgen, een C-team van de Chicago White Sox. Bij BB's speelde ene Michael Jordan, van professie basketbalspeler maar om onverklaarbare redenen daarmee gestopt. Onverklaarbaar omdat hij de absolute nummer één was en op de top van zijn kunnen.

Hans Vandeweghe.Beeld Karel Duerinckx

De reis werd gepland samen met het secretariaat en ik nam een standby ticket van Delta Air Lines voor extra speelruimte binnen de VS. Voor 500 dollar kon ik een maand van hot naar her vliegen, op voorwaarde dat er plaats was op de vlucht.

Maar naarmate mijn afreisdatum dichterbij kwam, las ik steeds meer verhalen - hoe, dat weet ik niet meer, want in 1995 zat nog geen enkel medium op internet - over een mogelijke comeback van Jordan in het basketbal. Twee weken voor afreizen belde ik NBA Europe en vroeg credentials aan voor alle wedstrijden van de Chicago Bulls.

"You really think He's coming back?", lachte de man in Parijs. Ik zei: "You never know. If so, I'm there."

Om een lang verhaal kort te maken: Florida heb ik niet gehaald, maar I was there. In Deerfield in de trainingshal toen zijn comeback op een A4tje werd verkondigd. In Indianapolis voor de eerste (uit)wedstrijd. In Chicago voor de eerste thuiswedstrijd, in Atlanta uit en New York uit. Ik kan een wedstrijd vergeten zijn, maar ik dacht die uit bij de Knicks zijn vierde wedstrijd was. Tot dan was nummer 45 - het seizoen daarna zou hij weer wisselen naar zijn vertrouwde 23 - nogal rusty geweest, zoals de Amerikanen dat plegen uit te drukken. Minder hoog en minder lang vliegen, minder snel en minder gevat, dus minder punten. Alles minder.

En toen kwamen de Knicks uit New York op zijn pad. In dit filmpje ziet u vier minuten van zijn bezoek aan MSG, ofte Madison Square Garden, de ultieme sporttempel:

Beeld Wikimedia Commons/Steve Lipofsky

U kan het filmpje bekijken en nu stoppen met lezen of lezen én ook het filmpje bekijken en dan zal u zien dat ik niet heb gelogen.

Wat u niet ziet op YouTube, is de persconferentie een dag voor de wedstrijd. Jordan zat verveeld met de vragen over zijn mindere prestaties. Hij was al opgestaan toen een man met een Pakistaans accent vroeg wanneer we een Jordan-like performance zouden zien. Waarop Jordan verveeld: "What's that? How many points?"

"I don't know," zei de Paki, "50, 55 maybe?"

"55? Okay, got that," zei Jordan op weg naar de uitgang.

Die avond keek hij meester-verdediger John Starks in de ogen. Als er één in het roemrijke verleden hem met succes op de huid had gezeten, dan wel de pit bull van de Knicks. Alleen was er die avond geen houden aan Jordan. Hij wervelde als vanouds, shotte van overal alles binnen.

In het filmpje op YouTube spreekt hij de onvergetelijke woorden: "I basically had him at my disposal." Dat is haast niet te vertalen, maar het komt hierop neer: "Ik deed met hem (Starks) wat ik wilde", maar nog straffer.

Het allerstrafste was toen Michael Jordan met nog enkele seconden te gaan van het veld stapte. De Knicks waren KO. Hij wees naar het reuzenscorebord dat als een gigantische zeshoek midden boven het veld getuigde van een bijzondere avond. Daar stonden ze: de double nickel, de bestelde 55 punten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234