Zondag 20/10/2019
Elke Neuville Beeld Karel Duerinckx

Column

Hanne Decoutere sprak zonder wrok, maar 15 jaar opgekropte weemoed valt niet te verbergen

Elke Neuville en Vincent Byloo. Partners in crime en in de liefde. Hij maakt radio, zij tv. Ze schrijven over alles wat hen beroert, in co-ouderschap: de ene week zij, de andere week hij. Vandaag: Elke Neuville.

In huidige tijden ben je maar beter kind. Want kinderen kunnen tegenwoordig alles worden wat ze maar willen, dat is het adagium van deze tijd. Vroeger kreeg het meisje dat gynaecologe wilde worden een pak voor haar broek, enkele generaties later mag je ongestraft zeggen dat je later VN-baas wordt, of luidop dromen van een rol in een Hollywood-film. En waarom ook niet? Als je ziet wie er tegenwoordig allemaal president van Amerika kan worden, dan is dat nog niet zo zot gedacht, toch?

Die oer-Amerikaanse the sky is the limit-gedachte heeft intussen ook het personeelsbestand van de openbare omroep bereikt. In 2017 legde Thomas Vanderveken een knagende jeugddroom het zwijgen op door een pianoconcerto van Grieg te spelen onder begeleiding van het Brussels Philharmonic alstublieft. En nu doet collega Hanne Decoutere wat ze eigenlijk al heel haar leven wil doen: dansen.

Maar waar Thomas’ huzarenstuk vooral vertrok van de vraag ‘zou ik het kunnen als ik heel heel heel hard oefen?’, lijkt het bij Hanne de verkenning van een nooit gekozen levenspad. Wat zou er van haar geworden zijn als haar ouders destijds niet met een droge njet! haar dansdromen hadden gekelderd?

Dat was vooralsnog het meest beladen moment in Hanne danst. Hanneke bleek als 12-jarige een prima ballerina, zo eentje die iedereen een grote toekomst toedicht. Met een droeve blik in de ogen aanhoorde ze de directrice van de koninklijke balletschool, toen die haar toelatingsbrief opdiepte uit de toelatingsbrievenschuif van 1992. Hanne had die brief zelfs nooit gezien. Meneer en mevrouw Decoutere zagen in haar ritmisch getrippel immers geen toekomstmuziek. “Een leven als beroepsdanser. En ik had daarbij kunnen zijn. Maar het mocht niet van thuis.”

Hanne sprak zonder een greintje wrok, maar vijftien jaar opgekropte weemoed valt niet te verbergen. Haar woorden zinderden nog na, toen we haar even later met rechte rug zagen sleutelen aan haar autocue-teksten voor het middagjournaal. Een stervende zwaan achter een laptop.

Die scène – en haar verbetenheid om die tweede kans wél te grijpen – zette me aan het denken over kinderdromen en hoe serieus die te nemen. Hoe stuur je die kleine liefdevol ‘in de juiste richting’ en waar ligt de grens met het genadeloos aan diggelen slaan van een levensdoel? Een rondvraag aan onze nieuw-samengestelde eettafel levert nochtans bevlogen antwoorden op: de zevenjarige zal alles op alles zetten om restaurant ’t Lekkerbekje (op de kaart vooral sushi en macaroni) te doen draaien. Zelfs de jongste (anderhalf) heeft stilaan ook gekozen. Ze is een kei in het reproduceren van dierengeluiden, en in die sector liggen de carrièrekansen nog wijd open, zo leert een telefoontje naar de VDAB. Laat het duidelijk zijn. Ze mag later alles worden wat ze wil, zelfs telefoniste bij de VDAB.

Maar als brasserie ’t Lekkerbekje ooit de deuren opent, zal ik alles in het werk stellen om de ketchup bij de sushi te vervangen door sojasaus. Sommige dingen weten volwassenen nu eenmaal beter.

Beeld © VRT - Alain Honorez
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234