Maandag 22/07/2019

Column Hugo Camps

Groen mag dan een breeddenkend discours voeren, in het particuliere personeelsbeleid zijn ze zo doctrinair als de pest

Hugo Camps Beeld Bob Van Mol

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Eigenlijk stopt Freya Piryns met politiek omdat Groen een machtspartij is geworden. Zelf zegt ze dat haar puzzelstukje niet meer paste in de puzzel van de Kamerlijst. Dat ze getrouwd is met Open Vld-parlementslid Willem-Frederik Schiltz heeft ook niet geholpen. “Als de plaatsen beperkt zijn, dan is de keuze snel gemaakt tussen een groene groene en iemand die verdacht wordt van appelblauwzeegroen.” Met andere woorden ze is door de partij vakkundig naar de uitgang geleid. Freya heeft zich toegelegd op onderwijs en geeft zelf een paar uur les. Om maar te zeggen dat ze als politica altijd in het veld heeft gestaan.

Ze is geen bureaucraat geworden en dan blijf je bij Groen onder de verwachtingen. Van Besien en de zijnen presenteren zich graag als veldrijders, maar ze zijn verklerkt tot in het diepste van hun wezen. Ze prediken transparantie maar worden achterdochtig als hun eigen senator de bedstee deelt met een Vlaamse liberaal. Want: een bastaard in de ogen van de nomenklatura van Groen.

Valse genderschijn

Kun je van de N-VA zeggen dat ze in machts- en benoemingspolitiek niet moet onderdoen voor de traditionele partijen dan mag je Groen aanspreken op zijn valse genderschijn. Het huwelijk van een partijlid met een liberale afvallige is ongewenst. Bij Groen moet iedereen zuiver zijn in de leer, zuiver in materiële onthechting, zuiver in het bed. Van ‘gemengde’ huwelijken komt alleen ellende.

Het demasqué van Groen in de tackle van de geachte afgevaardigde Freya Piryns is een retour naar de droevige zuilenmaatschappij. Toen christendemocraten niet eens met een socialist konden gaan zwemmen of naar Bobbejaanland gaan. Alles was ingemetseld in kerk, partij en vakbond. Als daarbuiten nog een sprietje groen gras groeide, moest het vertrappeld worden. Vandaag is overspel bijna de grootste gemene deler van CD&V. Groen hinkt achterop.

De partij heeft de gunst van de kiezer gevonden dankzij het gespierde en gevatte optreden van enkele parlementsleden. Kristof Calvo is een taaie tegenstander in debatten die de casuïstiek van het bloed niet schuwt. Zijn erotische jongensachtigheid voltooit het ideologische bidprentje. Hij is jong van allure en zinnen (in de twee betekenissen van het woord).

Kloekhen en feministe

Voorzitter Meyrem Almaci combineert de uitstraling van kloekhen en feministe. Wie haar bij het handje neemt, wordt gevuld door goedmoedigheid en toch gelaarsde levensvisie. Groen is haar harde kern, maar verder is ze toegankelijk voor afwijkend gedrag. Alleen, trouwen met een liberaal is haar te schurftig.

Groen mag dan een breeddenkend discours voeren, in het particuliere personeelsbeleid zijn ze zo doctrinair als de pest. Freya Piryns is niet de enige die daar mee af te rekenen kreeg in haar politieke engagement. Het groene bastion van Antwerpen heeft de guerrillatechnieken van de klassieke partijen wellustig overgenomen. Een krabbenmand in vol ornaat.

Freya en haar man Willem-Frederik Schiltz hebben hun huwelijk nooit uitgedragen als een soap. Hun privérelatie bleef intiem en werd nergens gestald in de etalage van wervende tolerantie. Het was een klassiek Vlaams huwelijk in de soberheid van de liefde.

Dat Freya van de partij een onverkiesbare zesde plaats op de Kamerlijst kreeg, geeft te denken. Sommigen hebben de lijstvorming aangegrepen om haar in een negatief daglicht te stellen. Een Groene die trouwt met een liberaal, hoe kan dat?

Volbloed humanist

De insinuaties van ideologisch overspel zijn niet alleen immens treurig, ze zijn ook geheel onterecht. De heer Schiltz is een volbloed humanist. Beslist geen tafelspringer, eerder huiverig voor populistisch trommelvuur. Hij is een politicus die in de diepte gaat met kennis van zaken. Over het klimaat, over economie en energie. En ook nog over de mensenrechten. Elke partij zou de goden moeten danken om zo’n sobere, maar solide denker in haar midden te hebben. Bij Groen wekt hij alleen afgunst en geniepige perversie.

Ik heb de tijd gekend dat bij de christendemocratie gescheiden mannen moesten verzaken aan een politiek mandaat. Onderwijsspecialist Georges Monard was daar een bedenkelijk voorbeeld van. Dat Groen nu nog struikelt over het huwelijk van een ervaren politica met een liberale seigneur is zo mogelijk nog hopelozer. Als de eigen Kamerleden en senatoren hun privacy wordt afgenomen na een onwelgevallig gemengd huwelijk, zitten we terug in het steentijdperk. Een partij die nochtans van origine niet gehinderd is door God en prelaten is dan een emancipatorisch relict geworden. Het is van een verbijsterende kortzichtigheid die de Calvo’s van Groen tot enige bescheidenheid zou mogen aansporen. Mijn respect hadden en houden ze, Freya en Willem-Frederik. Zij waren een sieraad van de politieke arena, en naar ik hoor, nog steeds gelukkig in het huwelijk. Kom daar om bij de groene hardliners.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden