Zondag 06/12/2020
Beeld DM

OpinieHugo Camps

Groen heeft nood aan een Obama, maar moet het doen met kommaneukers

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Politicologen zien in het gesprek van de preformateurs met Groen en Ecolo een schijnbeweging om de liberalen alsnog naar de onderhandelingstafel te lokken. Erg netjes is dat niet, maar wat is nog wel decent aan deze aanslepende politieke crisis? Het zou een godswonder zijn als Bart De Wever de allergie voor Groen zou parkeren in de kelder van de petites histoires. Vroeger legden de katholieken iedere ochtend een socialist tussen hun boterham, vandaag draait De Wever groenen met sardonisch genoegen door de gehaktmolen. Dan kun je nog onderhandelen over een regering tot je een ons weegt, ze zal er niet komen.

Zinloos tijdverlies.

De onverzoenlijkheid tussen N-VA en Groen is vooral ideologisch, al spelen persoonlijke hobbels mede een rol. De maatschappijmodellen van N-VA en Groen staan diametraal tegenover elkaar. Voor de groenen is solidariteit een geloofsartikel, voor de Vlaams-nationalisten is economisch profijt heilig. Groen denkt in termen van de mensheid, N-VA in termen van volksstammen. Het parlando van de ecologisten is sowieso te broeierig voor cowboys van de markt.

Er was een moment dat de groenen hoog in de volksgunst lagen. Mieke Vogels revisited. Dat hebben ze zelf verknald door dogmatische starheid en eindeloos gezeur. Ze verdwaalden in semantische discussies en symboolpolitiek. Het engagement werd te klef en te zuur. Meyrem Almaci is een lieve voorzitter met een groot hart, maar soms hoop je dat ze brood gaat bakken en ophoudt met haar voluntaristische litanieën. Kristof Calvo is een snedige debater, maar nooit is iets goed. Altijd vertolker van een deficit. Zijn tussenkomsten in het debat werken vaak op de zenuwen.

Het ontbreekt de groenen vooral aan humor. Er wordt weinig gelachen in die partij. Ze denken en praten als gereformeerden, alsof ze uit de Bijbel citeren. En altijd in gespannenheid. Ik veronderstel dat ze in hun gesprekken met De Wever en Magnette ook weer gecrispeerd zullen zijn.

Ecolo heeft een reputatie van eeuwig knarsetanden, maar is niet zo onbetrouwbaar als Georges-Louis Bouchez. Alleen al daarom zijn de formatiegesprekken met de groenen legitiem. Ze zijn het waard om gevoerd te worden, al is de afloop wellicht deprimerend.

Groen heeft nood aan een Obama, maar moet het doen met kommaneukers. De Wever waant zich een Vlaamse Obama, maar is meer de poldervariant van Reagan. Het hun toegedichte charisma wordt steeds weer ingehaald door kleine rancune en mentale kleinzerigheid.

Het aanslepen van de politieke crisis is ook het gevolg van de afwezigheid van mannen en vrouwen die zich boven het partijbelang durven stellen. Geef drie boze staatsmannen carte blanche en we hebben overmorgen een regering. Maar dat vertrouwen is er niet. Het corporatisme regeert. Het laat zich zelfs in de coronacrisis gelden. Een viroloog wil het laatste woord hebben over het al dan niet spelen van een voetbalwedstrijd. Hallo, meneer de minister! Het is dat soort abdicaties die de politiek de marginaliteit van zelfdestructie geven.

 Waarom ons dan nog haasten?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234