Donderdag 29/09/2022
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Gezonde darmbacteriën stinken nu eenmaal

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Jana Antonissen

Slechte stoelgang, en dan met name constipatie; koppige koningin der defecte darmen, is ondertussen zo’n beetje een literair leidmotief van me geworden.

Eén op de tien Belgen heeft net als ik prikkelbare darmen: moeilijk om daar géén maatschappelijke metafoor in te ontwaren. We lopen er allemaal zo oververzadigd bij dat ontlasting schier onmogelijk is geworden. Met andere woorden, we leven in een verstopte samenleving.

Toen ik eerder over winderigheid schreef (DM 10/1), vertelden veel mensen me dat ze opgelucht waren eens over de onwelriekende persproblemen van een ander te lezen. Maar er was ook een lezeres die het nodig vond in een tiental paragrafen tellende brief nog even de puntjes op de i te zetten.

“Wees dankbaar dat uw protjes stinken”, schreef deze dame, dubbel zo oud als ik; zo benadrukte ze zelf. “Dat wil zeggen dat uw darmen nog niet volledig naar de vaantjes zijn.”

“Als het in gezelschap gebeurt, moet je gewoon zeggen: sorry, maar gezonde darmbacteriën stinken nu eenmaal”, meende ze. “Het voordeel van ouder worden is dat je leert hoe irrelevant het is wat anderen beweren.”

Nou, het staat genoteerd, hoor.

Geloof het of niet, maar ik ontving een zo mogelijk nog betere aanbeveling in mijn mailbox: een consult bij een topgastro-enteroloog, gespecialiseerd in prikkelbare darmen.

Toen ik die dokter de resultaten van een dure voedingsintolerantietest voorlegde – de laatste strohalm waar ik me nog min of meer aan vastklampte – zuchtte hij. Zulke testen waren onzin, hij kende die kwakzalvers maar al te goed.

Gekrenkt in mijn journalistieke ego pruttelde ik tegen dat ik research verricht had en de dokter in kwestie wel degelijk gediplomeerd was.

“Sommige erkende dokters schrijven klankschaaltherapie voor een betere spijsvertering voor”, antwoordde hij droogjes.

“Er doet tegenwoordig zoveel darmdesinformatie de ronde”, vervolgde de dokter terwijl hij met zijn vingertoppen op mijn ontblote onderbuik tokkelde, “ik snap dat mensen bang worden om te eten.”

We luisterden samen naar de holle echo die uit mijn darmen opsteeg.

Vooraleer hij me naar de juiste diëtiste stuurde, moest ik een vezelsupplement uitproberen; een plantaardig zwelmiddel.

Kort daarna goot ik aldus een zakje donkerbruine korrels in mijn mond. De gedachte aan verharde muizenkeutels spoelde ik snel door met een glas water.

Ik beeldde me in hoe de week geworden korrels mijn slokdarm afdaalden om in mijn maag uit te zetten. Zich groot en onoverwinnelijk wanend, spanden ze vervolgens hun slijmerige vliezen om de rondslingerende restjes, loodsten zo alle rotzooi veilig naar buiten.

En is dat uiteindelijk niet hoe we overleven in een verstopte samenleving?

Alle beelden van gebombardeerde burgers, de stijgende cijfers van een pandemie die eigenlijk afgehandeld was, het zoveelste vernietigende klimaatrapport: we slikken het allemaal wel door, maar eigenlijk is het onverteerbaar. Dus wikkelen we het in een vergetelheidsvlies, voeren het af.

Gelukzalig zijn zij van wie de vliezen niet breken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234