Maandag 19/08/2019

Opinie

'Gevoeligheid en mededogen van meneer Pohlmann klinken in deze context ongeloofwaardig'

Schild en vrienden Beeld RV

Bloedhonden (1)

Dat Joachim Pohlmann zijn column gebruikt om mij af en toe een ander gedachtegoed dan het mijne voor te houden, is gezond voor mijn mentaal evenwicht. Dat hij deze week de kolommen van de krant misbruikt om medelijden op te wekken voor ‘jonge jongens’ die door bloedhonden worden verscheurd, gaat werkelijk over de schreef.

Hij weet toch dat deze onschuldige braniemakers mensen van hun eigen generatie via sociale media constant probeerden af te maken of belachelijk te maken? Vraag dat misschien eens aan uw andere columniste Yasmien Naciri of aan Jihad Van Puymbroeck, die kunnen ervan meespreken. En, zoals we weten waren dat nog de minste van hun acties. Over hun goed verborgen werken zal via de geijkte kanalen inderdaad worden geoordeeld. Dankzij onderzoeksjournalistiek kan nu niemand nog het hoofd afwenden, ook Joachim Pohlman niet.

De toon voor dit soort communicatie wordt ook gezet door vooraanstaande partijleden van N-VA, als Theo Francken en Rob Vandevelde. Jonge jongens uit de rangen van Schild&Vrienden voelden zich in hun actie daardoor gesterkt. Laten we dat toch niet even terzijde schuiven bij de tranen van meneer Pohlman.

De gevoeligheid en het mededogen van meneer Pohlmann klinken in deze context heel ongeloofwaardig, zelfs berekend.

Tessa Vermeiren, Mol

Bloedhonden (2)

Joachim Pohlmann oogt moedig in zijn pleidooi om de bloedhonden niet los te laten op de aanhangers van Schild&Vrienden. Maar eigenlijk zou het hem sieren om eerst in de ogen te kijken van de mensen die het slachtoffer zijn geweest van de mensonterende praktijken fascisme, seksisme, xenofobie, antisemitisme en racisme. Dat vergt een beetje meer moed. Bloedhonden zijn op de eerste plaats goede speurhonden met een sterk reukvermogen, ingezet bij rampen om te zoeken naar overlevenden. Een uit België afkomstig ras bovendien.

André Rubbens, Gent

Jan Fabre (1)

De kunst van Picasso heeft me nooit onverdeeld gelukkig gemaakt. Ik zag achter de kunstenaar de meedogenloze vrouwenverslinder. V.S. Naipauls boeken deden me nooit zijn schaamteloze houding vergeten tegenover zijn zieltogende vrouw. En nu zijn Fabres meesterwerken niet meer zonder vunzig randje. Of denken die kunstenaars dat door hun genialiteit hen alles zal vergeven worden. De getuigenis van Fabre na het uitbarsten van MeToo getuigt van een arrogantie en een gevoel van onkwetsbaarheid. Macht en geloof in eigen kunnen doen de realiteit verbleken.

Lucienne Colpaert, Dendermonde

Jan Fabre (2)

Wat dacht hij wel, Jan Fabre, ik ben een adonis? Vergelijk hem met een natte dweil.

Arlette de Ruwe

Jan Fabre (3)

Dat de media, en ook De Morgen (waarvan ik al jaren abonnee ben), zichzelf het statuut van rechter aanmeten, vind ik niet ok. De manier waarop Bart De Pauw, Schild en Vrienden of Jan Fabre worden aangepakt, is (mogelijk) buiten proportie en is ook een vorm van machtsmisbruik. Zij die het mikpunt zijn van de beladen opiniestukken kunnen zich in die mediastorm nauwelijks verdedigen. Los van wat hen kan worden aangewreven : dit is niet ok.

Philippe Van Cauwenbergh, Boechout

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden