Maandag 26/08/2019

Column

Gelukkig zijn is niet groots en meeslepend. Tevreden zijn met alles wat er is, veel meer is het niet

Hilde Van Mieghem Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Voor de vierde keer vandaag betrap ik me­zelf erop dat ik luidop zeg: ik ben te gelukkig, dit loopt nog slecht af, dit kan niet blijven duren.

Ik spreek mezelf streng toe: wat is dit voor onzin, waarom zou ‘gelukkig zijn’ meteen een nakend ongeluk inhouden? Vanwaar die doemgedachte? Je zou dat soort dingen beter leren zeggen op dagen dat je ongelukkig bent: ik ben veel te ongelukkig, dit kan niet blijven duren. Maar dan kom je daar niet eens op, verzonken en gekweld als je bent in je ongelukkig zijn.

Ik weet wel, gelukkig zijn is een thema waarmee je geen roman gevuld, geen film gemaakt krijgt. En mocht dat al lukken, dan is er gegarandeerd geen kat geïnteresseerd. Er is geen loutering te vinden in geluk.

Maar op de lengte van een column moet het haalbaar zijn.

Tolstoj zei het al in Anna Karenina: alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.

Is dat wel zo? Ook in gelukkig zijn zijn er gradaties en nuances.

Het heeft weinig met extase te maken. Hoewel het me soms moeilijk valt om op die momenten niet te gaan dansen en zingen. Dat deed ik wel als kind, maar dat werd me algauw afgeleerd. Het was ongepast om stuiterend van geluk de dag door te komen. Het bracht de nonnen waar ik school liep uit evenwicht. Een bruisend kind moest getemd worden, schuldig als het was. Schuldig? Waaraan? Gewoon aan er zijn. Aan het door de erfzonde beladen bestaan. Lijden en boete doen was de boodschap.

Nog steeds word ik kinderlijk enthousiast van gelukkig zijn. Ik wandel door de straten en verbaas me erover dat niet iedereen begint te dansen zoals Eliza Doolittle in My Fair Lady dat doet op de bloemenmarkt in Covent Garden. Ik doe het zelf ook niet, maar heel af en toe ontsnapt me een danspasje en schaterlach ik zonder enige aanwijsbare reden.

Gelukkig zijn is niet groots en mee­slepend. Veel meer dan tevreden zijn met alles wat er is, is het niet. Het gevoel volkomen te zijn. Geborgen. In jezelf. Onder de indruk van de schoonheid die je om­ringt en die uit niets meer bestaat dan de zon die door het gebladerte van de bomen valt, de seringenstruik in de tuin, de pioenrozen op tafel die als wolken op hun stengels staan te trillen, te sterven, de geur van koffie, mijn slapende hond, een snorrende poes, een kinderlach die je in de verte hoort, het gevoel van de plankenvloer onder je blote voeten, de wind die met je haren speelt.

En natuurlijk zijn er onvervulde wensen, maar die zijn onbelangrijk op gelukkige dagen. Veel meer dan met mezelf geen blijf weten van puur geluk, is er niet aan de hand. Zo goed als ik dipjes, verdriet, ongemak en tegenslag in mijn eentje kan dragen, zo slecht lukt me dat met gelukkig zijn. Waardoor ik soms de neiging heb om het raam aan de straatkant te openen en de eerste de beste voorbijganger toe te lachen en uitbundig te vragen: bent u ook zo gelukkig vandaag? Maar ik weet dat ik bekeken zou worden alsof ik een vijs kwijt ben en laat het wijselijk achterwege.

Deze stille, volkomen manier van zijn, het is een gevoel dat ik nog niet zo heel lang ken. Ik wist niet eens dat het bestond, hield het niet voor mogelijk. Vele jaren hard werken zijn eraan voorafgegaan. Een lange ellendige weg moest eerst worden bewandeld. Met de hulp van een psychiater. Ik ben hem er eeuwig dankbaar voor. In mijn eentje kreeg ik de klus niet geklaard.

Maar wat een feest als je alle puin ge­ruimd hebt, als je ontdekt dat je ware kern ongeschonden de vele inbreuken overleefd heeft. Als je terugkomt bij dat vol, totaal aanwezig zijn dat je alleen bij baby’s ziet die onbevangen en stralend de wereld inkijken, een en al verwondering. Ontembaar.

Geluk is: een snorrende poes. Beeld Jenna Arts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden