Woensdag 12/05/2021

Column

Gelukkig ontmoette ik een reiger, drie meerkoetjes en een eekhoorn

null Beeld DM
Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Het was bevreemdend de voorbije week. Italië was compleet op slot. Al helemaal met Pasen. Een feest dat bij mij alleen maar plezier, uitgeblazen eieren in vrolijke kleurtjes en blije gezichtjes van kinderen op zoek naar chocolade eieren oproept. Het was onwerkelijk.

Ik slalomde door de heuvels alsof ik aan het skiën was. Geen tegenliggers, geen tractors, geen Vespa of fiets. Alleen maar natuur met hier en daar een tussen de bomen verscholen huis. De rook uit de schoorstenen verried dat er wel degelijk nog menselijk leven is. Ik ging elke dag met mijn hondje Mr. Wilson naar Viaio, een piepklein gehucht dat aan de Tiber ligt.

Ik moet steeds, alleen al bij het woord Tiber, aan het ontstaan van Rome denken. Aan Romulus en Remus die gedood moesten worden maar door soldaten die dat niet over hun hart kregen in een mandje in de Tiber gezet werden. De rivier trad buiten haar oevers en gooide het mandje met de tweeling op het droge. Een wolvin bekommerde zich om de kinderen en later vond Faustulus, een schaapherder, hen en voedde die twee verder op. Romulus en Remus zouden later Rome stichten.

Zo gauw er mensen aan te pas komen, is geweld verzekerd. En omdat er maar één koning kon zijn, vermoordde Romulus Remus.

Daar is niets van aan, weet ik, het zijn de Etrusken die de fundamenten van Rome legden, maar ik denk nooit aan de ­Etrusken.

Al van ver zag ik dat het hele natuur­gebied rond de Tiber me fluorescerend welkom heette. Gisteren was alles nog dor en droog, nu droegen zo goed als alle bomen gif­groene kanten jurkjes. Ze pronkten met een vuurwerk van oogverblindend groen dat uit hun takken tevoorschijn botte. Dag na dag zag ik hoe de in elkaar gefrommelde toefjes blad zich open­plooiden tot ze eruitzagen als heuse boomblaadjes die langzaam verkleurden naar diep­groen.

Ondanks de overvloedige natuurpracht om me heen had het iets unheimlichs. Ook deze morgen. Geen levende ziel te bespeuren. Ik voelde me moederziel alleen. Gelukkig ontmoette ik een reiger, drie meerkoetjes en een eekhoorntje. Bovenop de heuvel, voor ik de weg naar beneden zou afrijden naar huis, keek ik even of er iets in de brievenbus op me wachtte. Nog nooit zat er iets in.

Zo niet vanmorgen! Ik kon het bijna niet geloven. Een envelop met daarop het handschrift van mijn jongste. Een teken van leven. Ik maak nog deel uit van een bestaan met anderen.

Ik neem de tijd, installeer me met een koffie in de zon en open de envelop.

Een tekening van Glorissima, mijn kleindochter. Mijn dochter legt uit: moemie staat met haar voetjes in de zee, Wilson ook. Gloria geeft moemie een handje, in haar andere hand heeft ze een schopje. In moemies buik zit ook een kindje!

Tja, ik vertelde haar dat ik uit jouw buik kom. Vandaar waarschijnlijk.

Mijn dochter vervolgt: ik stel me voor dat je met een koffie in de stralende lentezon zit en uitkijkt over de vallei met Wilson aan je voeten. Soms stel ik me voor dat ik naast je zit en dat alles stil, rustig en goed is, zonder stress over virussen en afstand. Dat we elkaar eindelijk mogen knuffelen. Ik voel je.

Ik voel jullie ook.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234