Donderdag 04/06/2020
Beeld © Foto/Photo Huf, Wien

Place du Samedi

Geloof uzelf niet wanneer u de behoefte voelt opkomen om te gaan skiën

Marc Didden is schrijver en columnist bij De Morgen.

Leedvermaak zou ik het niet meteen noemen, maar ik moet toegeven dat ik de afgelopen dagen mezelf wel eens in de spiegel zie staan met een quasi mysterieuze glimlach om de lippen, eentje die hoogopgeleide tolken van de lichaamstaal nog het best zullen ontcijferen als de uiting van een zeker je-m'en-foutisme.

Ja, ik lach wel eens met medemensen die aan winterse reisdrift lijden. Zij kunnen natuurlijk op al mijn sympathie rekenen, maar eigenlijk nog het meest op mijn medelijden. Want waar komt die rare behoefte toch vandaan om een druk jaar per se te willen afsluiten met de wil om een van die vrijwillige landverhuizers te zijn, die op gezette tijden op zoek gaan naar zee, zon, zand of sneeuw?

Gestrand in Cancun? Vastgelopen op de bevroren Autoroute du Soleil? Geklemd in de tgv? Ik lach er smakelijk mee, al weet ik dat ik dat eigenlijk niet zou mogen doen. Ik kijk ernaar en ik denk: lees eens een boek. Of wandel eens door het Zoniënwoud. Of ga eens een bal gehakt eten in Luik. Of loop eens binnen in het S.M.A.K. in Gent, het Groeningemuseum in Brugge, het Muziekinstrumentenmuseum in Brussel of het Rockoxhuis in Antwerpen, in plaats van er altijd maar langs te fietsen.

Of denk eens aan de wijze Blaise Pascal, die zich volgens diverse bronnen op regelmatige tijdstippen liet ontvallen dat alle miserie in de wereld te wijten is aan het feit dat de doorsneemens het moeilijk heeft om lange tijd rustig in een en dezelfde kamer te blijven zitten. Denk ook eens aan die goeie ouwe Patrick De Witte, die Blaise Pascal voor boerkens verklaarde in zijn opuscule Blijf thuis!

's Winters leren, 's zomers amuseren", zei een oude leraar me ooit, en ik was het daar volledig mee eens. In theorie toch, want in de regel had ik iedere zomer herexamens aan mijn gat hangen.

Beeld Karoly Effenberger

Fuck Tenerife

Wat ik wil zeggen is: geloof uzelf vooral niet wanneer u de volgende keer de behoefte voelt opkomen om bijvoorbeeld te gaan skiën. U hebt die behoefte namelijk niet. U hebt die gewoonte alleen maar gekweekt omdat het dat is wat rijke, blanke mensen nu eenmaal doen in december: skiën.

Neem het van mij aan: als God gewild had dat wij met z'n allen zo tegen het jaareinde als de wiedeweerga van berghellingen zouden glijden, dan had hij er wel voor gezorgd dat wij latjes onder de voeten hadden gekregen, van bij de geboorte.

De zon hoeft ook al niet: Cancun, Dubai, Tenerife in de winter? Bollocks!

In de winter is het namelijk winter. Dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo zijn en dat is goed zo. Vorige zondag nog zelf gezien in De Warande, dat park tegenover het huis van Filip en Mathilde. Breughel voor beginners! Prachtig toch. En vooral fuck Cancun, fuck Dubai, fuck Tenerife!

Nu, regels zijn er om overtreden te worden, ook die welke ik zelf uitvaardig.

Daarom ben ik een week geleden met mijn voltallige gezin op een zo goed als lege trein naar Rijsel vertrokken, een reis van welgeteld 37 minuten. Eer ik de gedachten van Yves Desmet uitgelezen had, bevond ik mij al wis en waarachtig in een ander land. Met alle voordelen van dien. Of van 'niks mee te maken en toch blij'.

Een eerste p'tit noir aan de eerste zinken comptoir zorgt altijd al voor een bevrijdend gevoel. Mensen om mij heen spreken de mooie Franse taal plotsklaps zonder het zware accent dat er in onze hoofdstad automatisch schijnt bij te horen. Ze spelen op de paarden via de PMU, ze roken Gauloises Blondes als nooit voorheen, de garçons in hun witte schorten hebben het met luide stem over de volgens hen twijfelachtige verdiensten van onze Divock Origi bij hun Lille Olympique Sporting Club.

Blijf thuis

Ik mag er graag zijn, in Rijsel. Ik blader ook wat in een op een ronde, marmeren cafétafel achtergelaten exemplaar van wat lange tijd mijn lijfkrant was, Libération. Er staat een uitgebreid vraaggesprek in met Patrick Modiano, de schrijver die onlangs in Stockholm zeer terecht de Nobelprijs voor de Letterkunde in ontvangst mocht nemen.

In de Vlaamse media wekte dat hier en daar wat verbazing. Een besje van Radio 1 zei dat ze nog nooit van hem gehoord had. Ze leek daar nogal trots op te zijn. Als extra argument gooide ze nog in de groep dat trouwens niemand op haar redactie ooit van Modiano gehoord had. Waarop ik dacht: klink toch niet zo zelfvoldaan, meisje, en bedenk dat je misschien wel een domme redactie hebt.

Zelf ben ik Patrick Modiano ook pas een jaar of vijf geleden gaan lezen, op aanraden van David Van Reybrouck: "Je moet hem in Parijs lezen", zei hij er nog bij, en dat heb ik ook gedaan, want zo ben ik. Hij schreef Modiano's naam en enkele titels van diens werken op een briefje en krabbelde er ook nog gauw The Dying Animal bij, van Philip Roth. Ook dat was een openbaring.

In Lille leidden mijn voeten mij nog naar de fijne straten van de oude stad. Naar de eindeloze rekken van de ooit zo legendarische boekhandel Le Furet du Nord.

Naar de rijke tafelen van Brasserie André. En ten slotte naar het voormalige postsorteercentrum dat nu onder de passende naam Le Tri Postal dienstdoet als een van de vele goede musea in Rijsel. Er loopt, helaas nog slechts tot morgen zondag 4 januari 2015, een ruime tentoonstelling die onder de benaming Les passions secrètes rijkelijk put uit de verzameling hedendaagse kunst die een aantal, meestal anonieme, West-Vlaamse collectionneurs door de jaren heen bijeengesprokkeld hebben. Er staat en hangt en ligt veel mooi werk van bijna al onze beste eigentijdse kunstenaars en er worden ook nog flink wat andere wereldnamen tentoongesteld, naast helaas ook wat regelrechte rommel. Maar één ding wordt er duidelijk: er zit veel goed werk verstopt achter de gevels van die veelal wanstaltige West-Vlaamse villa's.

Misschien moeten zij die luidop dromen van een Brussels Museum voor Hedendaagse Kunst eens die kant uit fietsen? En misschien moet de discussie over dat mogelijke museum maar eens uit de handen van politici gehaald worden en overgedragen worden aan mensen die van huis uit wél dagelijks met kunst bezig zijn.

Tegelijk wens ik u allen een weergaloos 2015. En in afwachting van de nakende lente herhaal ik voor u allemaal nog één keer mijn goede raad: blijf a.u.b. zoveel mogelijk thuis!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234