Donderdag 02/04/2020
Ivo Victoria voor onlineBeeld DM

Column

Geen sneren, geen minachting, geen verontwaardiging voor de bühne. Dáár kan de N-VA pas echt iets van leren

Ivo Victoria is schrijver. Zijn nieuwe roman Alles is OKÉ verschijnt in september. U leest zijn column hier tot en met vandaag.

Het hele verloop van deze week voor Kris Van Dijck: het begint met een klein pukkeltje, precies in het hoekje van je neusvleugel, op zo’n plek waar je slecht bij kan. Lange tijd valt het niemand op. Blijf eraf, denk je bij jezelf. Er staat nog geen wit kopje op. Afblijven en het gaat vanzelf weg. Dan ziet iemand die pukkel, en wijst haar aan en plein public. Het volgende wat je doet: krabben. Vijf dagen later lacht iedereen je uit met herpes aan je neus en kan je met geen goed fatsoen meer een voet buiten de deur te zetten.

Wat is het verdrietigst aan deze hele affaire? Moeilijk kiezen. Leedvermaak ligt op de loer – en ik haat leedvermaak. Het is een sentiment voor voetbalsupporters en mensen die van blooperfilmpjes houden. Mensen, kortom, die zelf geen verdienste hebben aan de overwinning, sterker nog: er is niks gewonnen, er heeft alleen maar iemand op pijnlijke wijze verloren, door zijn eigen schuld.

Wat opvalt: de milde reacties van politieke tegenstanders. Voorzichtige commentaren over het verschil tussen privé en politiek. Terechte verzoeken om grondig onderzoek. Geen sneren, geen minachting, geen verontwaardiging voor de bühne. Dáár kan de N-VA pas echt iets van leren. Politicoloog David Sinardet zegt dat de partij geluk heeft dat de verkiezingen net voorbij zijn. Dat ben ik met hem eens. En ik ben geen liefhebber van de N-VA, dat was vast al duidelijk. Maar op deze manier zou ik niet van hen willen winnen. Een owngoal van de tegenstander – alleen iets meer dan een jaar geleden heb ik daar echt lekker om gejuicht (hoi Fernandinho).

Enfin.

Strijden we niet allemaal tegen bepaalde zaken waar we in feite erg van houden? Ik tegen drank en sigaretten, de N-VA tegen het profitariaat. Wanneer duidelijk wordt dat je in feite tegen jezelf vecht – en verliest – past er maar één houding: nederigheid. Vlak voor zijn 11-julispeech zou Van Dijck over het aanhangwagen-incident hebben gezegd: “Soms gingen ze er zo ver over dat ik dacht: komaan zeg.” Je zal maar eens niet de eigenaar van een aanhangwagen zijn, maar wel de ouder van een, ik zeg maar wat, doodgereden kind.

Nederigheid. Even rustig in jezelf kijken. Veel mensen vinden het moeilijk terwijl het een van de eenvoudigste dingen is die er is. Je zet je telefoon uit, je fietst de weiden in, gaat wandelen op het strand. Je sluit de ogen. En daar ben je al, in jezelf. Wat zie je? Maakt het je blij?

Kris Van Dijck blijft krabben. Hij heeft niets onwettig gedaan. Hij gaat P-magazine aanklagen. Zijn vrouw steunt hem. “Het komt allemaal goed”, zegt ze. Ik stel me voor dat ze ’s avonds samen op de bank zitten voor tv. Ze kijken naar een oude aflevering van Friends. Die ene waarin Ross tegen Rachel gilt: “We were on a break!” Op hun beider gelaat verschijnt een verbeten grijns. Dat is het verdrietigste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234