Donderdag 08/12/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Geen enkele overheid mag zó wreed zijn, onder geen enkel mom, in geen enkele noodtoestand

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Marnix Peeters

Hebben we nu wel goed op die hele ­corona gereageerd? zei ik. Alles zit al maanden op slot, en toch blijft die curve maar wiebelen. De ene dag remt de daling wat af, de volgende dag ­vertraagt de stijging een beetje, we zijn op alle worst­case­scenario’s voorbereid maar er gebeurt niks meer. Het lijkt een vage dreiging te zijn geworden. De ­belofte van een nachtmerrie. ­

Terwijl zij met haar gloeiende pin, zo voelde het toch, mijn tandsteen verwijderde, vertelde mijn parodontologe me vorige week het verhaal van een ­bevriend echtpaar; hij was aan zijn ­laatste dagen op de kankerafdeling begonnen, maar ze hadden nu al afscheid van elkaar moeten nemen: door een corona­opstoot in het ziekenhuis was de bezoekregeling verstrengd.

Hoeie hod, antwoordde ik in het ­Tandarts.

Ik zou je met bed en al het ziekenhuis uitrollen, zei ik tegen mijn vrouw. Ik zou je nooit achterlaten om alleen te liggen sterven in een kamer die naar Dettol riekt en die zucht en bliept van de apparatuur. Als ze me niet binnenlaten, zou ik me met geweld toegang verschaffen. Geen enkele overheid mag zó wreed zijn, onder geen enkel mom, in geen enkele noodtoestand.

Nochtans kennen wij verschillende mensen die het voorbije jaar op Noord-Koreaanse wijze van hun geliefden hebben moeten afscheid nemen.

In oktober stierf een vriendin van mijn vrouw. Mijn vrouw kreeg een link voor de uitvaart. In december moest een vriendin op het eind van haar Latijn in de psychiatrie worden opgenomen. Tranen met tuiten huilend kwam zij het vertellen, maar zij wilde niet ­worden omarmd, omdat zij dan een positieve test riskeerde. Een week later stierf de moeder van onze buurvrouw; wij stonden rillend buiten aan de ­Totenkapelle van Weweler op anderhalve meter van elkaar, hopend zo wat troost te bieden. Onze vriend Toni, voor wie wij in Antwerpen weleens wat onderlijfjes en handdoeken gaan kopen, is al vijf maanden zijn appartement niet meer uit geweest. Wij zien solide echtparen barsten krijgen. In alle versombering zien zij niet meer dat zij voor elkaar gemaakt zijn.

Ik moet vaak aan mijn moeder denken. Mocht zij nog geleefd hebben, ­corona zou haar zeker fataal zijn ­geworden, het zwakke vogeltje dat zij nog was, uitgemergeld en leeggemaakt door de alzheimer. Ik zou haar met plezier wat vroeger hebben zien gaan, haar laatste maanden waren het leven niet waard. Mijn vrouw en ik hebben toen wekenlang de gespecialiseerde bejaardenzorg en de geriatrie van dichtbij, zeg maar van binnenuit meegemaakt. Wij hebben toen geregeld tegen elkaar gezegd: waarom gaan wij in godsnaam zover om deze mensen, die slechts herinneringen zijn aan wie ze waren en die enkel nog uit verdriet bestaan, het sterven te beletten?

Mogelijk heeft corona alvast hún lijden verkort, zei ik. Hadden wij daar zo hard tegen moeten vechten? Hebben wij niet héél veel van ons aller geluk en levensvreugde in de schaal gegooid? Mag je die vraag hardop stellen?

Je loopt, zoals met wel meer gedachten vandaag de dag, de kans om weggezet te worden als dom en anti­sociaal, zei mijn vrouw. Het tegendeel lijkt me waar te zijn, maar daar koop je niks voor.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234