Maandag 25/05/2020
Maaike Cafmeyer in Eigen Kweek.Beeld VRT

Column

Geachte mevrouw Cafmeyer, u bent een wilde brok naturel en een ontwapenende zotte doos

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een tv-figuur.

Twee jaar geleden hebben ik en de mijnen ons kostelijk geamuseerd met de dwaze avonturen en het hilarische 'steenkolen-Engels' van een familie wiet telende aardappelboeren. Dus keken we vorige zondag samen met 1,8 miljoen Vlamingen reikhalzend uit naar het vervolg van Eigen kweek. Oer-Vlaams topentertainment, doorspekt met waanzinnige oneliners die van hagelslag shit of mouse maakten en mijn rebelse dochter om de haverklap vermanend you don't put your nose in andermans menage deden zeggen.

De eerlijkheid gebiedt me te melden dat de eerste aflevering vanwege een nogal hoog déjà-vugehalte en de wellicht net iets te hooggespannen verwachtingen niet helemaal kon overtuigen. Maar dat hindert niet. Wat niet is, moet waarschijnlijk nog komen, en het doet altijd veel plezier om jou in een van je vele gedaantes terug te zien. Dit keer als de met rosse pruik versierde politieagente - "Ik sta al droge sinds da minne vent weggelopen is" - Chantal die op geheel eigen wijze de beveiliging van Wijtschate garandeert en straks ongetwijfeld ook de criminele broer van 'den Hollander' een lesje zal leren. Het zoveelste fijne rolletje voor een actrice die me al vele jaren tot een van haar trouwste fans mag rekenen.

Schermgezichten met een of meerdere hoeken af hebben zich trouwens altijd op mijn warme sympathie mogen verheugen. Het zijn de zeldzame uitzonderingen in een schijnwereld die wemelt van strakgetrokken babes, bekakte diva's en onberispelijk geföhnde adonissen. Doe mij maar prettig gestoorde buitenbeentjes die nog op echte mensen lijken en daardoor kleur en variatie geven aan een al te vaak smakeloze eenheidsworst.

Jij bent er zo eentje, Maaike. Een specialleke dat enkel al door haar verschijning een lach op de gezichten tovert en, ongeacht de rol die ze speelt, altijd zichzelf lijkt te blijven. Niet de mooiste van het lot, noch de beste actrice, maar een brok wilde naturel die altijd weet te charmeren als de ontwapenende zotte doos die op de wereld lijkt gezet om de mensheid te entertainen. Ooit een verlegen meisje uit Torhout dat naar de grote stad trok om aan het Gentse conservatorium 'beschaafd' te leren praten en haar acteursroeping te volgen. Geen toptalent of de witte merel op wie iedereen zat te wachten, maar een ambitieus West-Vlaams werkpaard dat koppig in zichzelf investeerde door als hulpje op de overzetboot Zeebrugge-Hull het geld voor haar studie bij elkaar te verdienen.

Na vijf jaar toeren met onder meer Peter Pan en The Rocky Horror Show eerder voorbestemd, zo leek het, voor een verdienstelijke doch anonieme loopbaan in Vlaamse theaterzaaltjes en culturele centra, dan voor een sterrenstatus op het scherm. Je mag het me dan ook niet kwalijk nemen dat ik nooit van je had gehoord. Tot je je aan mij openbaarde als de tv-echtgenote van Bart De Pauw in het gelijknamige Geslacht. Een briljante pastiche op de reality-tv, die meer dan eender welk programma een herhaling verdient, en waarin jij mee tv-geschiedenis mocht schrijven als de wat onnozele en lichtjes bazige wederhelft van een krampachtig naar aandacht en erkenning hunkerende loser.

Toen ben ik als een blok voor je gevallen, en mijn bewondering is in de loop der jaren enkel groter geworden. Geïntrigeerd als ik blijf door zowel dat vrolijke meisje van 42 met vlammende ogen en grote mond, als door de madam met ballen die, gepokt en gemazeld door het leven, immer paraat staat met een ongezouten - "Ik geloof niet in monogamie" - mening.

Niemand kan zoals jij gestalte geven aan prettig gestoorde troela's die amper iets van de wereld lijken te snappen. Een plezante madam van what you see is what you get, op wie niemand kwaad kan blijven. Gezegend bovendien met een gevoel voor humor waar ook mannen mee kunnen lachen. Dus gegeerd wild als stamgaste in panelshows en spelletjes die om een pittige feminiene toets verlegen zitten.

Met plaatsvervangende trots volgde ik hoe je uitgroeide tot een zelfverzekerde comédienne die met goed humeur en bijna spreekwoordelijk geworden nonchalance meesterlijk haar publiek bespeelt in talloze bijrollen 'met vlees aan'. Van verrassende en frisse nieuwkomer opgeklommen tot een niet meer weg te denken mediapersoonlijkheid van wie mijn oude en doorgaans bijzonder kritische moeder - "Ik zie dat Maaike toch zo graag bezig" - altijd heeft beweerd dat ze "lang niet zo dom is als ze zich voordoet". Tot mijn grote vreugde heeft ze overschot van gelijk gekregen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Ooit heb je me als boegbeeld van de 'Elke mama telt'-actie tegen moedersterfte een witte roos gegeven en hebben we zelfs enkele onbelangrijke beleefdheidswoordjes met elkaar gewisseld. Ik was er bij toen je, gehuld in zwarte latex, als onvervalste rockchick tijdens Humo's Poppoll je bekroning tot beste actrice kracht kwam bijzetten, en zag je onwennig trots over de rode loper schrijden bij de première van Loft.

Geen BV met sterallures, maar doodgewoon Maaike. Geëngageerd, vriendelijk en met een glimlach die deed smelten. Met genoegen stel ik vast dat je stilaan ook tijd maakt om de andere facetten van je veelzijdige talent te verkennen. Vorig jaar benoemd tot Master van het Oostendse filmfestival, en samen met Sam Louwyck gevraagd om de knappe clip van 'I'm Just an Old Moterfucker' uit Arno's nieuwe album op te leuken. Zangeres bij De Ertebrekers van Filip Kowlier en binnenkort samen met Patrick Riguelle en Johan Verminnen te beluisteren als vertolkster van vissersliederen. Als ik kan, kom ik zeker kijken, maar ik blijf toch vooral de talloze leuke tv-momenten koesteren die je mij hebt geschonken. Paaldanseres in Danni Lowinski, de vervelende Vera in Marsman of geveld door 'zwangerschapsdementie' in De slimste mens.

Ik herinner me dat je moeiteloos het mansvolk aftroefde en je je tot glorieuze laureate van Twee tot de zesde macht kroonde, en weet zelfs nog hoe je in het verder te verwaarlozen Man over woord samen met Mieke Dobbels erotische toneeltjes naspeelde. Jarenlang heb ik je gevolgd als de eigengereide Aspe-inspecteur Carine Neels, die zwoel het bed deelde met pocketspeurder Mathias Coppens, om later door een fotograaf 'met slechte bedoelingen' halfnaakt opgehangen en 'mismeesterd' te worden.

Nu al denk ik met heimwee terug aan de helaas veel te vroeg afgelopen Zeugefeesten in het schilderachtige rariteitenkabinet Bevergem, waar je als roddelende Lotto-winnares Anja rondliep, en ik blijf vanzelfsprekend een vaste klant van Eigen kweek. Ik wens je van harte ook eens een echte hoofdrol toe, maar hoop toch vooral dat je nog lang gewoon de wispelturige, ondeugende en unieke Maaike mag blijven die in deze donkere tijden de perfecte remedie is tegen de voortschrijdende verzuring. Meer moet dat niet zijn.

Met vriendelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234