Dinsdag 12/11/2019
Beeld Aurélie Geurts

Column

Fuck tweede kans. Fuck derde kans. Sterf, bitches, en crepeer in de hel

Fikry El Azzouzi (1978) is een Marokkaans-Vlaamse schrijver van romans, columns en theaterstukken.

Eigenlijk heeft het geen zin om over dit onderwerp iets te schrijven. Er is zoveel inkt verspild om de Belgische kinderen die worden vastgehouden in Syrië te repatriëren. Maar ik had toch niets beters te doen en heb toch nog een poging gewaagd.

Kinderen, je kent ze wel. Schattige schepsels die nog puur en onschuldig zijn. Die de wereld moeten ontdekken, niet goed weten waarover het gaat en denken dat de wereld om hen draait.

Fikry El Azzouzi. Beeld Karoly Effenberger

Kinderen, je kent ze wel. Je moet ze de hele tijd in de gaten houden, ze schijten de hele dag door, ze werken op je zenuwen, ze verstoren je nacht­rust, ze kotsen zonder reden, je krijgt hun ziektes en ze schreeuwen het hele vliegtuig bij elkaar terwijl je net wilde lezen. Maar het kan ook aan mij liggen, ik haat kinderen al sinds m’n vijfde. Over die kleine monsters hebben we het. Willen we ze daarom niet bevrijden of is er meer aan de hand?

In de politiek gaan er stemmen op dat zo’n kind al zodanig gebrainwasht is, dat het hier nooit dokter kan worden. Dat het zal eindigen in een kwaad kijkende, scheten latende man. Zo eentje die vanonder een brug verschijnt, met een kromme neus, een woeste baard, tulband, bommengordel en wild zwaaiend met een kromzwaard ‘dood aan de ongelovigen’ roept.

Dat is het mooie aan kinderen, je weet nooit wat ze later gaan worden. Je kunt je kind de beste opvoeding geven, je weet nooit of het later moordenaar, pedofiel of premier van dit land kan worden. En ook al bestaat er een minuscule kans, dat zou nooit een reden zijn om voor een abortus te gaan.

Het is ook een theorie die geen steek houdt. Ik heb een neefje van zes dat denkt dat hij Spiderman is. Hij loopt in zo’n belachelijk blauw-rood, of voor de kinder­vrienden schattig, pakje rond. Hij vecht de hele dag door tegen schurken, denkt dat hij op muren kan kruipen en schiet spinnenwebben vanuit zijn polsen. Zijn ouders applaudisseren enthousiast en moedigen hun geïndoctrineerde superheld luid aan. Mijn nichtje denkt niet alleen dat ze Cardi B is, ze houdt ook van gamen. Al haar vrije tijd gaat naar een schiet­spel dat Fortnite heet. Als gehypnotiseerd is ze aan het scherm gekluisterd en roept: “Ik maak jullie allemaal af. Dood. Dood. Dood.”

Met deze theorie moeten deze kinderen later wel een van­onder een brug verschijnende karikatuur worden en geen dokter.

Voor we het vergeten, de kinderen die worden vastgehouden hebben ook moeders. Er werd aan hen geen woord vuil­gemaakt. De conclusie was snel gemaakt. Fuck tweede kans. Fuck derde kans. Sterf, bitches, en crepeer in de hel. Voor deze Darth Mothers was er zelfs in de cel geen plaats in onze samenleving. Nooit gedacht dat vrouwen in IS-gebied – toch wel een patriarchale en misogyne omgeving – ook wel eens slachtoffer konden zijn. Nee, ze moesten vooral hun mond houden, niet voor hun rechten opkomen en de gevolgen dragen. Blijkbaar zijn sommige verschillen met IS toch zo groot niet.

Die Darth Mothers kunnen hier in dit land perfect verantwoording afleggen. We hebben niet alleen cellen met airconditioning, we leven – kuch – in een rechts­staat met rechters die hun zaak beoordelen en een beslissing nemen of ze al dan niet gestraft moeten worden. Maar als de onverschilligheid zo groot is om enige menselijkheid te tonen door onze eigen burgers voor de rechter te dagen, dan is het met onze rechtsstaat pover gesteld. Zo te zien kan niet elk kind gebruik­maken van de grondwet, maar gelukkig koketteren we vaak en graag met dure woorden als de verlichting, normen en waarden, democratische rechts­staat. Gelukkig leven we in een absurd land; een mens zou er anders nog cynisch van kunnen worden.

Wat het nog onmenselijker maakt, is dat het ons bijna geen moeite kost om hen te repatriëren. De Koerden bieden ze in geschenk­verpakking aan. De moeders horen wel bij het pakket. Het is blijkbaar iets anders met hun – kuch – normen en waarden. Blijkbaar hechten ze nog belang aan de onbreekbare band tussen moeder en kind. Maar voor ons geen Darth Mothers en kinderen die eindigen als scheten latende mannen met woeste baarden en kromzwaarden. En er bestaat het aloude gezegde: wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten. Opgeruimd staat netjes. Adios. Sayonara. Salam aleikum. Crepeer in de hel.

Van deze regering hoeven we niets te verwachten. Dat is duidelijk. Zou het een idee zijn om zelf het initiatief te nemen om de repatriëring van de kinderen en hun moeders te organiseren? En zou de regering het aandurven om haar eigen burgers weer terug te sturen naar oorlogsgebied? Want daarmee kun je scoren bij het kies­publiek. Oei, ik heb hun net een goeie tip gegeven. Nee, zo cynisch mag ik het niet bekijken. Anders heb ik dit stuk echt voor niets geschreven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234