Maandag 25/05/2020
Pluk de dag in Elsene, nabij het machtige Flageygebouw.Beeld Tim Dirven

Column

Fuck the Pokémon

Marc Didden is columnist bij De Morgen.

Het zomert in Brussel. Of toch zo goed als. Ik slenter over het Flageyplein in Elsene en kijk met een klein beetje nostalgie in het hart naar het prachtige omroepgebouw waar ik ooit als hulpje bij Omroep Brabant mijn eerste mediaroebels verdiende. En ik denk dan aan andere omroepgebouwen aan de rand van de stad, of zelfs tot diep in het schilderachtige dorp Vilvoorde, bekend van zijn Syrië-strijders en paardensteaks. Ik denk aan de glazen kantoren waar dames en heren in casual maatpakken zo rond eind april beslissen dat ze genoeg gewerkt hebben voor het jaar en dat 'het seizoen' derhalve afgesloten mag worden.

Champagne! Of nog vaker: cava!

Wat tijdens de gure wintermaanden gonzende beeld- en klankfabrieken zijn, worden dan plotseling dode gebouwen waar in de lange, lege gangen geen halve reet te gebeuren staat en wie goed kijkt alleen nog maar af en een toe een jobstudent ziet rondsluipen, met een handvol oude dvd's onder de arm. Die zilveren schijven pleurt hij of zij dan op gezette tijden met een zekere handigheid in de klaarstaande sledes van hoogstaande afspeelapparatuur van meestal Japanse makelij.

En klaar is Kees: de zomerprogrammatie.

En degenen onder ons die niet met vakantie zijn, kijken daarnaar. Met een zekere verbazing, meestal, en met ook veel meer mensen dan doorgaans gedacht. Studies tonen aan dat nauwelijks de helft van onze landgenoten daadwerkelijk elders dan thuis van zijn congé payé gaat genieten. Nog andere studies bewijzen dan weer dat de helft van die helft zijn reisdrift weet te beperken tot enerzijds Blankenberge en anderzijds een camping in de Ardennen of een bungalowpark te midden van het Kempische bronsgroen eikenhout.

En wat doen al die binnenlandse avonturiers des avonds, denkt u, wanneer de koters in hun stapelbedjes liggen en het barbecuevuur met succes gedoofd is? Televisiekijken, natuurlijk.

Naar herhalingen van programma's die men in sommige gevallen niet eens een eerste keer had moeten uitzenden.

Naar een zoveelste heruitzending van de slechtste Vlaamse film aller tijden.

Naar een slome kwis die gepresenteerd wordt door een acteur van wie je weet dat hij beter kan. En je weet dat hij dat zelf ook weet.

Naar die langdurige en pijnlijke ziekte die de fucking Kampioenen heet en volgens een geheim pact met de Duivel ad infinitum moet worden herhaald.

Naar vaak veel te oeverloze gesprekken over volkssporten die nu door miljonairs bedreven worden.

Naar talkshows waar op de achtergrond, ruim een halve eeuw na de introductie van televisie in dit land, nog steeds mensen hun stinkende best doen om uitbundig te wuiven naar de camera om zo hun klein moment de gloire te beleven, meestal begeleid door een oerdomme glimlach.

Marc Didden.Beeld Johan Jacobs

Briesende bronco

Maar toch is niet alles bagger. Ik ben blij dat Kathleen Cools en Annelies Beck aan boord blijven om op zwoele zomeravonden deze steeds waanzinniger wordende wereld toch enigszins te verklaren tijdens Terzake. Ik vind de bijdragen van Sammy Neyrinck aan Panenka! en Vive le vélo in vele gevallen pareltjes. En ik heb ook wel een soort van traan gelaten bij het aanschouwen van de documentaire die Benny Vandendriessche en Tom Schoepen wijdden aan het vreemde leven van de ouders van die laatste, Josée Jongen en Modest Schoepen aka Bobbejaan. Een creatieve documentaire die soms een iets te intiem portret werd over wat er overblijft van alle showbizzglammer en -glitter wanneer voor een cowboy de tijd gekomen is om de ritten op zijn briesende bronco in te ruilen voor een reisje met de traplift.

Ik geniet ook wel, en soms met openvallende bek, van de vijf jaar jonge Canvas-reeks Duts, die ik bij een eerdere uitzending helemaal gemist had. Misschien omdat ik me in die tijd voor een reeks hatha-yogalessen had ingeschreven die samen met de breeddenkende leermeesteres altijd besloten werden met een paar Duvels in Café Namasté. Duts beschikt over de zeldzame kwaliteit om tegelijk iets over dit leven te zeggen en er meteen ook maar mee te lachen. Het spel van Herwig Ilegems en zijn kompanen heeft bij momenten iets waarlijk chaplinesk en dat is een compliment waar ik spaarzaam mee omga. Groots is het volk dat ironisch kan omgaan met zijn kleine kanten. Groots is dus Duts!

Wat mij minder kan boeien, moet ik u bekennen, is London Zoo, al is dat wellicht een waardige opvolger van Dublin Zoo. Het komt mij vooral voor dat een Engelse aap niet zoveel verschilt van een Ierse aap, en zelfs die interesseert mij voor geen meter.

Palais des Papes

Nu, het is algemeen bekend dat ik een overtuigde, zij het lichtjes wanhopige optimist ben. Daarom ga ik, ondanks veel innerlijk gezeur, op warme zomeravonden altijd op zoek naar iets moois in mijn favoriete radio- en tv-blad. Anders eindig ik toch maar weer op een terras om er lauwe rosé te drinken met mensen met wie ik 's winters in geen geval een woord zou wisselen.

Zo zag ik in Humo, onder de hoofding France 2, dat daar op 10 juli om 22.50 uur helemaal live iets interessants stond te gebeuren. Het betrof de integrale uitzending van Les damnés, de openingsvoorstelling van het 70ste Theaterfestival van Avignon. Op zich al opmerkelijk dat een tv-zender nog zoiets doet in deze tijden waarin soundbites van 12 seconden als lang ervaren worden. Nog opmerkelijker is dat die voorstelling geregisseerd werd door onze landgenoot Ivo van Hove, die zijn Amsterdamse kameraden voor één keer thuis gelaten had en even aan het hoofd was gaan staan van de honderden jaren oude Parijse trots die de Comédie-Française toch nog altijd is.

De Comédie heeft de naam een nogal vastgeroest toneelgezelschap te zijn dat in sommige voorstellingen wel eens meer op een wassenbeeldenmuseum gaan lijken is dan op een hedendaagse theatertroep. Maar daar was die avond in Avignon niet veel van te merken. Ivo van Hove had zijn zachte meesterhand vol magie ook over deze bende laten glijden. Hij had gekneed wat vastzat. Gestreeld en wellicht lichtjes geslagen wanneer dat moest. In ieder geval was het, zelfs via de kille tussenweg van een plat beeldscherm, een uitzonderlijke voorstelling daar tegen die wonderlijk verlichte wanden van het Palais des Papes. Les damnés is ook een waardige hommage aan het genie van cineast Luchino Visconti en zijn gelijknamige film uit 1969. Maar het is veel meer dan dat.

Enkelband

Stel dat de Vlaamse Gemeenschap nog eens van plan is een kunstenaar 'van bij ons' te bekronen, dan lijkt Ivo van Hove mij, gezien zijn parcours van de laatste jaren, een evidente keuze. Ook al is hij al lang niet meer van bij ons, maar ook van Avignon, van Parijs, van Londen, van Amsterdam, van New York.

Nu we het toch over kunst hebben, nog dit. Ik zat laatst bij de tandarts en nam daar zoals altijd de betere pers door, niet tegen mijn zin. Het is toch goed om te weten wie op wie kruipt in dit koninkrijk, ook al liggen bij mijn tandarts vaak de Dag Allemaal en de Story van de winter van 2013.

Ik vernam er dat de karakterdanseres Eva Pauwels een nieuwe vriend heeft. Aardige kerel, vond ze aanvankelijk. Tot ze ontdekte dat hij qua beroepsbezigheid vooral actief was in de criminele sfeer. "Hoe heb je dat dan ontdekt?", vroeg de getrainde riooljournalist gewoon door en Eva legde met haar hart zoals van oudsher ook de rest van haar wezen met plezier bloot: "Ik heb het ontdekt tussen de lakens!" zei ze. "Toen mijn nieuwe vriend helemaal naakt naast me lag, zag ik pas dat hij een enkelband droeg!", voegde ze er nog aan toe. Ik dacht meteen: "Ben je daar zeker van, Eva? Was het niet gewoon een trouwring?"

Terwijl het een zomertrend schijnt te worden dat mensen elkaar naar het leven staan met hakbijlen, bestelwagens en vrij in de handel verkrijgbare machinegeweren, merk ik dat een deel van de bevolking zijn laatste dagen op aarde absoluut wil doorbrengen door als volkomen idioten met hun gsm in de hand naar zogenoemde Pokémon te zoeken. Het gaat dan meestal over het soort mensen dat zegt dat ze tijdens de vakantie "hun verstand even op nul zetten" terwijl het eigenlijk al het hele jaar lang op nul stond.

Ik zeg hen: lees eens een boek. Of luister eens naar de volledig onderschatte maar prachtige nieuwe langspeelplaat Stranger to Stranger van Paul Simon. Zijn song 'Wristband' zegt meer over de stand van de wereld dan duizend Pokémon zouden kunnen weten als u hen ooit zou vinden. Fuck the Pokémon, overigens!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234