Dinsdag 30/11/2021
Sammy Mahdi. Beeld Tim Dirven
Sammy Mahdi.Beeld Tim Dirven

Column

Exodus-plan naar Marokko of Turkije? Ik geloof er niets van

Sammy Mahdi is politicoloog en voorzitter van CD&V Sint-Jans-Molenbeek. Zijn wisselcolumn met Derk Jan Eppink verschijnt elke donderdag.

De exodus is ingezet. Na de normaal-oproep van Gwendolyn Rutten en de Vermoedenwet van Theo Francken (N-VA) maken Belgen met migratieachtergrond in allerijl hun valiezen en verlaten massaal het land. Vlaams minister-president Geert Bourgeois (N-VA) trekt wellicht zelfs zijn belangenconflict over de geluidshinder rond Zaventem in, om de emigratie te faciliteren. Niet dus. Mochten er in extreemrechtse kringen plannen zijn om de eindoverwinning te vieren, gelieve de vlaggen weer achteraan in de kast op te bergen. Dank u wel. Meer zelfs, de kans is groot dat de emigratie van jongeren met migratieachtergrond een teken is van een generatie die haar kansen grijpt.

Zijn er dan geen jongeren met migratieachtergrond die overwegen oorden op te zoeken waar diversiteit net iets meer omarmd wordt? Tuurlijk wel. “Hoe staat u ten opzichte van samenwerking met collega’s van het andere geslacht?”, “Is een gebedsplaats op het werk voor u noodzakelijk om degelijk te kunnen functioneren?” en “Zijn er bepaalde klanten waar u omwille van uw geloof weigert voor te werken?” Ziehier een bloemlezing aan vragen die ik als jonge sollicitant mocht beantwoorden na mijn universitaire studies. Humor, verbolgenheid, of een what the fuck?, ik wist niet goed hoe ik moest reageren op de onwetendheid van een aantal werkgevers. Dat de moed je dan in de schoenen zakt, is begrijpelijk. Mohammed moet twee tot drie keer meer moeite doen om aan de bak te geraken, master cum laude of niet. Toch stel ik bij de jongste generatie hoogopgeleiden met migratieachtergrond net een verbetenheid vast om te blijven uitgaan van eigen sterktes en willens nillens hun stoutste dromen te verwezenlijken.

Californië of Istanbul

En laat die stoutste dromen soms in Californië of Istanboel liggen, so what? Gedetailleerde cijfers vast krijgen over emigratie is een helse bedoening. Over de immigrant is alles geweten, over de emigrant bitter weinig. Eén ding is zeker, het aantal emigranten stijgt jaarlijks en dat al sinds de Tweede Wereldoorlog. Het waren er zo’n 20.000 in 2005, terwijl het aantal emigranten de voorbije jaren boven de 35.000 ligt. Het aantal officieel geregistreerde Belgen in het buitenland komt daardoor in de buurt van een half miljoen. De mobiliteit op de arbeidsmarkt is exponentieel toegenomen, de globalisering en internationalisering spelen een bepalende rol en aan onze ondernemerscultuur is toch ook nog wat werk. Dat ook hoogopgeleide jongeren met een migratieachtergrond de stap zetten naar het buitenland, is daarom weinig verrassend.

Maar een correlatie met Francken en de DVZ-boys? Op z’n minst betwijfelbaar. Dat een aantal jongeren overweegt te verhuizen naar het land van herkomst van hun overgrootouders, hoor je me niet ontkennen. Dat was vijf jaar geleden ook al het geval. Of het daar allemaal zoveel beter is, zal je mij ook niet horen bevestigen. Maar van een algemeen 'belxit'-plan is (nog) geen sprake. Al mogen we de gevolgen van een weinig inclusief beleid niet onderschatten. Indien we ons lerarenkorps bijvoorbeeld willen diversifiëren, zullen we een aantal moedige beslissingen moeten durven nemen.

Pak discriminatie bij de wortels aan

De cijfers van Unia liegen er niet om. Met het voormalige Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding onderhoud ik evenwel een haat-liefderelatie. Discriminatie omwille van geslacht, geaardheid of huidskleur is een moderne beschaving onwaardig. Dat het aantal klachten wegens discriminatie op de werkvloer alleen maar stijgt – omwille van een toenemend aantal melding en/of toenemend aantal voorvallen – en dankzij het centrum in de aandacht wordt gebracht, geeft weer waarom Unia me af en toe vlinders in de buik bezorgt. Wanneer het centrum vervolgens voorstelt om vacatures enkel open te stellen voor vrouwen of mensen met migratieachtergrond, keert mijn maag en sterft elke vlinder uit. Discriminatie bestrijd je niet via discriminatie, maar door het bij de wortels aan te pakken. In afwachting van een Gelijkekansenbeleid van Vlaams minister Homans zijn duizenden jonge Vlamingen daar op hun manier alvast dagelijks mee bezig. In Antwerpen, Brussel, Istanbul en Californië.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234