Woensdag 01/02/2023
Frederik De Backer. Beeld dm
Frederik De Backer.Beeld dm

ColumnFrederik De Backer

Even wilde ik in mijn bloot gat optreden. De organisator zou er toch nooit achter zijn gekomen

Frederik De Backer is columnist.

Frederik De Backer

“Wacht anders tot na Laura Tesoro.” Hij moest niet eens roepen, ik verstond de organisator ook zo, met een hele zaal tussen ons in, ik prutsend aan mijn basversterker, hij achter de tapkast in het café. Zelfs als de deur die de ruimtes van elkaar scheidde niet had opengestaan, zelfs als hij de woorden had proberen uitspreken zonder daarbij zijn mond te openen in plaats van ze te mompelen, in zichzelf, bevangen door het tv-scherm aan de muur, had ik hem verstaan. De zaal was tenslotte leeg.

“Oké”, murmelde ik terug en ik weet nog dat ik tegen mijn drummer zei dat ik niet wist wat híj van zin was, maar dat ik alvast dubbel zo hard zou gaan. Live ben ik een zweter, zelden kom ik het podium af zonder compleet, maar dan ook echt tot de laatste vezel doorweekt te zijn. Als aangespoeld op een kiezelstrand, na een set van amper 26 minuten. Ik ransel de snaren, schreeuw me het snot voor de ogen; veel intenser dan dat wordt het leven niet voor mij. Nooit ben ik kwaad, tenzij op papier of podium. En als er letterlijk niemand is, geen geluidsman, zelfs geen vent die zijn sjaal was vergeten of een dame die nog snel een dweiltje komt slaan alvorens Laura Tesoro het Eurovisiesongfestival van 2016 naar nieuwe, onpeilbare diepten kweelt, dan ben ik nog kwader.

Wachten tot na Laura Tesoro. Alsof haar doelpubliek het onze was. Ga met Vlaams Belang naar Couleur Café, zet een Michelin-inspecteur een bak stront voor, behang een non met tepelklemmen en wacht tot na Laura Tesoro.

Even wilde ik in mijn bloot gat optreden. De organisator zou er nooit achter zijn gekomen, betoverd als hij was door Jamala en Dani Im en Sergej Lazarev en Poli Genova en Frans en Amir en Iveta Mukuchian en Michal Szpak en Donny Montell en al die andere Johnny Logans en Dana Internationals van het honderdduizendste knoopsgat.

En toch voelde ik me beter in die verlaten zaal in Eernegem, spelend voor een lege hoed, dan eender wanneer ik niet op een podium sta. Niet dat daar een podium was, maar dat maakt niet uit: ik speel nog altijd het liefst op de vloer, tussen de mensen. Band en publiek op gelijke hoogte, verenigd in geraas. Niet dat er een publiek was.

Het gaat om die band tussen mijn drummer en mij, mijn gitarist en mij, mijn drummer en mijn gitarist. Ik weet niet wat broers zijn, maar in hen vind ik ze.

Vier jaar geleden is het al dat we voor het laatst optraden, toen zelfs voor publiek, de laatste van een zestigtal shows die we met onze vorige plaat te pakken hadden gekregen. Twee nummers scheiden me van een nieuwe. Van de rit naar en van de zaal, van de soundcheck, van die eerste schreeuw in de nacht. Maar bovenal van het gevoel te kunnen zijn wat ik ben in het diepst van mijn gebint.

Muzikant.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234