Dinsdag 25/06/2019

Opinie

Euthanasie bij psychisch lijden: hoeveel verder zullen we nog afglijden?

Simona De Moor, voor haar overlijden met dokter Marc V. in een Australische documentaire. Beeld rv

Br. René Stockman is generale overste van de Broeders van Liefde

Neen, het waren geen wrede beelden zoals we de laatste tijd verschillende malen moesten aanschouwen bij de bloedige aanslagen in Sri Lanka en andere plaatsen, maar juist een zeer vredevol tafereel dat ons totaal onthutste. 

Ditmaal was het een kranige tachtiger die besloot om euthanasie te vragen omdat ze het overlijden van haar dochter niet kon verwerken (DM 29/4). De laatste morgen van deze dame werd gefilmd en we zagen hoe ze nog een smakelijk ontbijt nam, daarna naar haar fysiotherapie ging en dan met een vriendin de dokter afwachtte die haar het dodelijke drankje zou brengen. De dokter hanteerde de term “ondraaglijk psychisch lijden” om de euthanasie te verantwoorden. Maar de evaluatiecommissie had daar vragen bij en stelde dat de voorgeschreven procedure niet werd gevolgd. Op zich was dit reeds een historisch moment, want het was de eerste maal dat de evaluatiecommissie een dossier doorstuurde naar het parket. Had men de film niet internationaal verspreid, zou de commissie misschien wel het subjectieve stilzwijgen gehanteerd hebben, zoals ze tot nu toe steeds deed.

Maar nu was het de raadkamer zelf die voor een oplossing zorgde: men vond dat hier geen sprake was van euthanasie, maar hulp bij zelfdoding, en daar worden artsen wanneer ze beslissen daaraan mee te helpen niet voor vervolgd. Daarmee zijn we in een nieuwe episode getreden en werd een precedent gecreëerd waar nog gretig gebruik zal worden van gemaakt.

Zinloos

Het beeld van de vrouw die het drankje uitdrinkt die de geneesheer haar aanreikt en na vijf minuten dood is kunnen we niet zomaar van ons netvlies halen. Ik heb het reeds met verschillende groepen bekeken, en steeds is de reactie dezelfde: verontwaardiging, ongeloof en de pijnlijke verzuchting: “Dat kan toch niet…”. Het kan voortaan in België wel en alle voorwaarden en zorgvuldigheidsregels waarmee men zogezegd wil garanderen dat de euthanasie volgens het boekje verloopt kunnen nu gewoon opzij worden geschoven. Het is nu deskundige hulp bij zelfdoding geworden, en dit dankzij de rechtbank en niet omwille van de evaluatiecommissie. Deze commissie, in het leven geroepen niet om patiënten maar wel om artsen te beschermen die euthanasie uitvoeren, is in het licht van de nieuwe rechtspraak gewoon zinloos op de wijze dat ze nu werkt.

Het zegt natuurlijk ook veel over onze rechtspraak en hoe deze steeds meer wordt beïnvloed door sentimenten en steeds minder rekening houdt met argumenten. Het is gekend dat het vandaag nog moeilijk spreken is over euthanasie zonder onmiddellijk de sentimentele toer op te gaan en het woord barmhartigheid te horen vallen. Maar dit is nu ook ingeslopen in de rechtspraak die het toch niet kon maken om een onsympathiek besluit te nemen tegen de geneesheer die zichzelf tot barmhartige Samaritaan had verklaard. Het is misschien daarom dat het wellicht onmogelijk wordt om ooit nog de Rechtvaardige rechters van Van Eyck terug te vinden.

Hoe dikwijls is het reeds gezegd dat men zich op glad ijs begeeft wanneer men euthanasie gaat toepassen bij ondraaglijk psychisch lijden? Een terecht verdriet, dat tijd vraagt om te helen, werd na drie maanden bestempeld als ondraaglijk psychisch lijden en de enige therapie die werd aangeboden was het dodelijk drankje. Kunnen we hier nog spreken van geneeskunde? Het was gewoon choquerend de geneesheer na de ingreep te horen zeggen dat zijn patiënte, of moeten we eerder zeggen zijn slachtoffer, nu gelukkig was. Blijkbaar beschikte hij zelfs over paranormale gaven om dit te kunnen bepalen. Zijn dodelijk drankje werd dus een gelukselixir. Hij heeft nu de wettelijke dekking gekregen om dit verder voor te schrijven en nog andere mensen gelukkig te maken. Hoeveel verder zullen we nog afglijden?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden