Donderdag 27/02/2020

Column

Ergens in een station loopt een wereldverbeteraar rond, hij is er voor wie zich machteloos of eenzaam voelt

Beeld rv

Julie Cafmeyer is columnist.

Enkele weken geleden was ik in het station Antwerpen-Centraal. Vlak voordat ik de roltrap op wilde naar spoor 22 botste ik bijna op een man. De man zei galant: “Gaat u voor, mevrouw.” Op het moment dat ik een stap op de roltrap zette, vroeg hij me: “En hoe gaat het verder met u vandaag?” Ik was op dat moment helemaal in mijn eigen wereldje. Ik was me weer aan het haasten en piekerde over de toekomst, over het verleden. Ik was dus volledig afgeleid door zijn vraag en verloor mijn evenwicht. De man hield me net op tijd vast bij mijn schouders. “Ik hou je vast”, fluisterde hij in mijn oor.

Op het perron zei hij me: “Ik ben wel blij dat je niet van die roltrap bent gevallen. Als jij die val niet overleefd had, zou ik me toch schuldig hebben gevoeld.” Ik lachte naar hem en toen de trein aankwam, vroeg hij of ik bij hem wilde zitten.

Ik denk dat hij rond de 50 was, hij had vele grijze haren en een lieve glimlach.

“Wat doe jij in het leven?”, vroeg ik hem. “Ik werk voor de NMBS”, zei hij trots. “Mijn dienst zit er net op. Ik maak deel uit van de ploeg ‘B for you.’ Ik help mensen met een beperkte mobiliteit de trein op. Maar eigenlijk ben ik hier voor iedereen. Gisteren was er bijvoorbeeld een vrouw die haar trein net had gemist. Haar kindje zit op de crèche en ze zou te laat zijn. Dat is natuurlijk frustrerend. Ik ben naar haar toe gestapt en heb haar een koffietje aangeboden. Gewoon uit eigen zak hé.”

“Dus jij bent hier om mensen te troosten?”

“Zo kan je het wel stellen, ja. Enkele weken geleden had ik dienst in het station van Mechelen. Plots zag ik een jong meisje dat op het spoor lag. Ik heb haar er weer af geholpen. Ze vertelde me dat ze gepest werd. Haar ex-vriendje had naaktfoto’s van haar verspreid op Instagram. Die foto’s waren viraal gegaan. Dat kan je bijna niet vatten. Zo’n jong meisje die geen uitweg meer ziet. En zo zijn er veel gevallen hé.”

“Gelukkig was jij er op het juiste moment.”

“Meestal probeer ik mezelf overbodig te maken. Ook in het station van Mechelen was er een meisje dat altijd alleen stond aan het spoor. Dan ging ik daar een babbeltje mee slaan. Maar ja, op den duur beginnen mensen raar te kijken als een oude man te veel rondhangt met een jong meisje. Ik heb haar voorgesteld aan een ander groepje jongeren. Zij is nu volledig opgenomen door die groep.”

Toen hij van de trein afstapte zei hij: “Mijn naam is Eddy.”

Ondanks dat bijna alles misloopt bij de NMBS, is er goed nieuws. Ergens in een station loopt een wereldverbeteraar rond. Hij is op zoek naar mensen die zich eenzaam of machteloos voelen in de menigte. Hij zal je op de trein helpen, hij zal je proberen thuis te brengen. En als je je evenwicht verliest, zal hij zachtjes in je oor fluisteren: “Ik hou je vast”.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234