Donderdag 18/07/2019

Opinie

Er zijn zoveel redenen voor de Vrouwenmars in Washington

Lisa de Bode is journaliste en doet verslag over ongelijkheid. Ze groeide op in Brasschaat en woont in New York City

Lisa De Bode Beeld Guy Kokken

Ze zijn klaar, de demonstranten van de Women’s March. Het wordt de grootste protestactie tegen de inhuldiging van een president ooit. Was ik vandaag in D.C., dan stapte ik mee, ter ere van mijn zesjarige zelf.

Iedereen kent haar wel, de vrouw die zichzelf beter doet voelen op de kap van andere vrouwen. Ik kwam haar voor het eerst tegen op het feestje van mijn buurjongen, mijn beste vriendje, die net als ik verjaarde in september. Ik mocht er figureren in de verdwijnact van een goochelaar. De matig getalenteerde man had moeite zijn publiek te boeien, dus toverde hij een kip tevoorschijn: een lelijk, pluchen ding.

Bunny

We wisten niet wat hij van plan was toen hij mij naar voren riep. De kip was inmiddels verdwenen. We zochten, gisten, dreinden. Waar was de kip naartoe? Jongetjes en meisjes, lispelde de goochelaar, de kip was helemaal niet verdwenen, nee, zijn kip, of kippetje – het verkleinwoord moest de clou kracht bijzetten – dat was ik!

Het ene moment was ik nog een argeloze zesjarige, het volgende ogenblik was ik een ontluikend seksueel wezen dat leerde dat haar lichaam eigenlijk niet het hare was, maar het instrument van anderen in hun nietsontziende zoektocht naar erkenning. Daar stond ik dan, een zesjarig kippetje, konijn uit de tovenaarshoed, een bunny. Om mijn vuurrode gezicht te redden, schonk ik de goochelaar een beschaamde glimlach. Ik wist toen nog niet dat ik er zo veel zou uitdelen, mijn mond als een wonde die openscheurt bij elke geseling door schaamte, een beetje zoals de lever van Prometheus, of de protagonisten van de Amerikaanse schrijfster Rebecca Solnit.

De buurvrouw keek geamuseerd toe. Het verjaardagsfeestje van haar zoon was geslaagd.

De goochelaar doet me nu denken aan een versie van Donald Trump, zij het een veel onschuldigere, en de buurvrouw aan een van zijn blanke, vrouwelijke supporters die hem aan de macht hielpen. Meer dan de helft van de blanke vrouwen stemde op hem, een van de meest onfrisse kantjes van deze verkiezing, alle seksschandalen ten spijt. ‘Mannenpraat,’ zegden zijn vrouwelijke kiezers over de sekscapades, ‘venten onder elkaar’. In ruil voor de verworven privileges van een blanke middenklasse waren ze bereid ook Trumps seksisme door te vingers te zien. Ik kan lekker naar het winkelcentrum met mijn nieuwe Gucci handtas (zo een als van Melania Trump!) en zap weg van het nieuwsitem op de Amerikaanse zender MSNBC over abortusklinieken in Texas die moeten sluiten. Arme, vaak zwarte vrouwen, moeten maar elders heen. NIMBY, bitches.

Deze afweging maakten weinigen bewust, maar haar consequentie is hard: een stad als New York City vreest het terugschroeven van de federale dotaties voor de gezondheidszorg van vrouwen, en dat op een moment dat het babysterftecijfer van de stad al bij de hoogste van het land is - in de armste buurten te vergelijken met Servië, of Cuba.

I want my pills, zei een kansarme patiënte aan de receptioniste van een kliniek voor daklozen in The Bronx, waar ik vorig jaar een verhaal optekende als reporter voor Al Jazeera America. Die kreeg ze niet, maar wel een stoel en de vraag te wachten op een dokter. Plots veerde de vrouw recht - pijn in haar buik. Haar weeën waren begonnen. De receptioniste instrueerde de vrouw onmiddellijk naar het ziekenhuis te gaan. Dus strompelde ze, alleen, schijnbaar zonder geld voor een taxi, naar buiten, de kou in. Zo tekende ik de voorbije jaren tientallen verhalen op.

Trump laat vrouwen buiten bibberen. Zijn goochelaarshoed is leeg. Daarom stemde een meerderheid ook niet voor hem. Het is een triest verhaal dat ook de Amerikaanse feministische strijd van de vorige eeuw kleurde: vrouwen die bepaalde machtstructuren in stand houden, ten koste van zwarten, immigranten, en, uiteraard, zichzelf.

En net hierin schuilt de betekenis van de vrouwenmars van vandaag: een dag na Trumps eedaflegging geven honderdduizenden vrouwen, uit alle gelederen van de bevolking, een tegensignaal. Zij zullen niet wegkijken, niet opgeven, niet toegeven aan de druk van een machtig man om hun naasten te ontzien voor het eigen, vluchtig gewin. De verbondenheid tussen de deelnemers is groter dan de polarisering die hem voedt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden