Maandag 14/10/2019
Beeld RV

Column Mark Coenen

Er zijn weinig mensen die hun vak zo serieus nemen en tegelijkertijd in het echt zo grappig zijn als Rudi Vranckx

Mark Coenen is columnist.

“Beste Rudi”, sprak mijn betere ik, die zoals bekend niet op haar mond gevallen is, “als je ooit Osama bin Laden wil vangen in die onherbergzame Afghaanse bergstreek moet je leren paardrijden.”

We schrijven 2003.

De ogen van de onverschrokken verslaggever lichtten op.

Osama bin Laden vinden was in die tijd zo’n beetje de Heilige Graal vermenigvuldigd met het winnen van de Beker met de Grote Oren voor oorlogsjournalisten.

Twee dagen later bevinden we ons in een troosteloos verlichte ruiterhal, voor onze gezamenlijke eerste les.

Gedeelde smart, dubbele smart.

Het beeld van een wiebelende Rudi die ei zo na uit het zadel werd gelicht door een stamboomloze knol op leeftijd krijg ik nooit meer van mijn netvlies.

Na twee lessen hielden wij het voor bekeken.

De volledige top van de Vlaamse ruitersportvereniging én GAIA zijn ons nog steeds dankbaar.

Cursus Arabisch

Daarna begon Rudi aan een cursus Arabisch.

Ook die werd voortijdig beëindigd, omdat Rudi merkte dat hij met plat Leuvens ook behoorlijk ver kwam in Aleppo.

Er zijn weinig mensen die hun vak zo serieus nemen en tegelijkertijd in het echt zo grappig zijn als Rudi Vranckx: een meer goedlachse helmdrager moet nog gevonden worden.

Maar hij kent geen grenzen.

Toen hij op de VRT ook na 1 april een pothelm en een kogelvrije vest bleef dragen, vonden vele collega’s dat wat aanstellerig.

En die keer dat hij in volle vergadering met Piet Van Roe over zijn exclusiviteitscontract tot tien jaar na zijn dood “Dekking!” riep en onder tafel kroop omdat de secretaresse binnenkwam met verse koffie blijft – raar maar waar – onvermeld in de memoires van de veelvuldige CEO.

So be it.

De echte Rudi vindt men terug in Todi, het Italiaanse dorpje waar hij zich bij tijd en wijle terugtrekt om zijn olijfbomen te snoeien.

Ook daar onderhoudt hij zich met de lokale bevolking in plat Leuvens.

Een wereldtaal in wording, ik zeg het u.

Nieuwe microbe

Als hij daar somberend vertelt over een nieuw oorlogsconflict bezuiden Bagdad heffen de paesani locali snel een klaagzang aan over die nieuwe microbe die alle olijfbomen in Umbrië aan het opvreten is. Ook die van hem.

Dán pas luistert hij.

Als we hem daar gaan bezoeken moeten wij op weg naar hem voorbij het dorpje Bastardo.

Dan moet ik aan hem denken.

É un bastardo.

Een klootzak voor de minkukels aan de macht, een verdediger van de kleine mens die verpletterd wordt door de oorlog, een begenadigd verteller van het verhaal van onze tijd: Rudi is het allemaal.

En dat al 30 jaar.

Zijn vermoorde Franse collega Marie Colvin vertelde in haar postuum verschenen biografie In Extremis over een andere collega, Anthony Shadid van The New York Times: “His work glowed with humanity.”

Een bijna onvertaalbaar mooie quote die ook van toepassing is op de verse eredoctor.

Rudi gloeit van menselijkheid.

Het is een voorrecht om hem te kennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234