Dinsdag 09/03/2021

ColumnAya Sabi

Er moet gesproken worden. Rauw en authentiek over wat ons overkomt

Aya Sabi Beeld DM
Aya SabiBeeld DM

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land en De Morgen-columnist. 

In een poging tegen het stilzwijgen van onze ouders en grootouders in te gaan, wordt er elke paar maanden gehakt gemaakt van een ander taboe op sociale media. Alles wat mensen liefst binnenskamers hielden, passeert nu de revue in tweets, podcasts en Instagram-captions. De vuile was werd generaties geleden eerst gewassen en dan pas buiten gehangen. Niemand hoeft de bouillonvlekken in je jeansbroek te zien, al weet iedereen dat er bouillonvlekken op hebben gezeten.

We eten allemaal soep. We knoeien met z’n allen, maar we zwijgen er collectief over.

In het beste geval werden deze taboes onderwerp voor een roman, waar de schrijver veilig kon schuilen achter personages. Of ze werden een beeldend kunstwerk, een muziekstuk, maar dan had spreken een hoger, verheven doel. We lazen, beluisterden de muziek in stilte, gaven de helden soms namen en de schurken bleven onbenoemd. In het slechtste geval hadden we altijd nog de roddels die van mond tot mond en van deur tot deur gingen en iedere keer misschien werden aangedikt.

Nu delen we veel lief, maar ook leed in een poging om alle roze wolkjes op het internet te doorprikken. Soms is het gewoon bewolkt, niet altijd rozengeur en maneschijn. We leenden woorden uit het Engels omdat we zo snel mogelijk nieuwe termen moesten hebben voor een snel veranderende maatschappij: cancellen, exposen en oversharen.

Dat laatste woord staat niet echt in mijn woordenboek. Ik zou mijn dagboek nog online kunnen zetten. Als iemand me vraagt hoe het met me gaat, zeg ik dat het niet goed gaat als ik me ellendig voel. Als iemand vraagt waarom, vertel ik tot in de puntjes waarom het niet zo goed gaat en een paar uur later vraag ik me weleens af of dat wel nodig was. Niet omdat ik té veel heb gedeeld, maar omdat ik mijn gesprekspartner duidelijk ongemakkelijk heb doen voelen. Sommige mensen weten niet zo goed hoe ze moeten reageren op iemand die ze ongevraagd best persoonlijke dingen vertelt en dat snap ik wel, maar vaak merk ik het pas achteraf. Op internet blijft het indirect en als je er ongemakkelijk van wordt, kun je verder scrollen.

Ik weet zeker dat vorige generaties er ongemakkelijk van worden of het zien als zelfbeklag. Dat zijn de mensen die klagen over het feit dat er te veel geklaagd wordt. Ik weet niet of de slinger is doorgeslagen. Wat ik wél zeker weet, is dat er gesproken moet worden. Rauw en authentiek over wat ons overkomt. Dat er ook heel wat mensen uit vorige generaties zijn die ons daar al dan niet in stilte voor bewonderen, die het zelf zijn beginnen doen. Dat elk taboe één taboe te veel is. In mijn fictie kan ik me verschuilen achter personages en dat heb ik vaak gedaan. In mijn columns kan ik dat niet en ik weet ook niet meer of ik dat wel wil.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234