Zondag 03/07/2022
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Er is zoveel dat we hadden kunnen doen. Maar in plaats daarvan trokken we strepen in het zand: dit is ons land

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Aya Sabi

We konden voor altijd aan rivieren en meren leven, onze velden met ingenieuze watersystemen irrigeren en aanschouwen hoe de zon opkwam, buigen voor de gloeiende vuurbal, één God of de Goden, dat we weer een nieuwe dag mochten leven en wat voor een groot geschenk dat was. In onze handen knijpen, want het had net zo goed nooit dag kunnen worden.

Als het lang niet geregend had, zouden we de hemel om regen vragen in de vorm van een stoet, een mantra of een gebed. Al kon het net zo goed nooit regenen. Dat was oké. Als de oogst mislukte, als een pasgeborene stierf. We zouden rouwen en het deed verschrikkelijk veel pijn maar we zouden ook weten dat we niet meer hadden kunnen doen. Dat we niet alles in handen hebben.

In plaats daarvan trokken we strepen in het zand. Dit is ons land. In plaats daarvan kroonde de gekste man, de grootste sukkel, zich. Dit is onze leider. In plaats daarvan trokken we op paarden, olifanten en in tanks de strepen over. Dit is waarvoor wij bereid zijn te sterven. Dit zijn onze waarden. Dit is wie wij zijn. Dit is het waard.

We zijn bereid te sterven voor wie we zijn, maar als je sterft ben je er niet meer. Dus hoeveel verder ben je gekomen? Het is allemaal zo onnozel. We konden écht gewoon onder het licht van een kaars een gezelschapsspel spelen, steeds meer nieuwe rituelen uitvinden, muziek maken, poëzie schrijven of een stoel op de veranda zetten en naar de verste horizon kijken en sjaals breien voor de winter. We hadden picknickmanden kunnen vlechten voor de zomer.

In plaats daarvan scherpten we speerpunten en versierden onze handwapens, beitelden onze grenzen in steen en aan de overkant van rivierbeddingen, we metselden stadsmuren en plaatsten prikkeldraden en douaniers, we besloten mensen niet te redden behalve als ze genoeg op ons leken, dat ze vluchtten was niet het probleem, dat ze een andere God of een andere huidskleur hadden wel (zie alinea drie).

We konden echt gewoon samen gerechten en grappen uitwisselen, zolang ieder zijn eigen God houdt. We konden oorlogsmisdadigers straffen, sancties opleggen, we konden ons houden aan de wetten die we zelf schreven en ondertekenden, maar we besloten ze te negeren. We zeggen nu ‘het is oorlog’, maar wanneer was er dan vrede?

Er is zoveel dat we hadden kunnen doen, maar we zitten in een eeuwige cirkel waar de geschiedenis zich in wentelt, beweren we. We dreigen met ‘gesofisticeerde’ wapens terwijl we ons deel van de wereld beschaafd blijven noemen. Zéér efficiënt. Eén wapen, alles vernietigd. Is dit waar de wetenschap en het licht ons naar geleid heeft?

We lopen mee terwijl we doen alsof we vastzitten, dat dit is wie we nu eenmaal zijn, de aard van het beestje, maar ondertussen zijn wij de geschiedenis en wij zijn de cirkel en wij zijn het die op onze eigen plek blijven draaien. Is dit dan het einde van de ontwikkeling? Wanneer de mens zichzelf vernietigt. Het begin van een nieuwe cirkel? Wanneer besluiten we dat we ons duizelig hebben gedraaid en dat het genoeg is?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234