Zondag 27/11/2022
Wouter Beke. Beeld PN
Wouter Beke.Beeld PN

Carl Devos

Er is voor iedereen iets in het centrumcentrum van CD&V

De politieke actualiteit volgens Carl Devos.

CARL DEVOS

Bourgeois I had het kwaad met interne discussie over het Belgisch klimaatakkoord. En blijft sukkelen met de Turteltaks, waarvan steeds meer kwalijke gevolgen blijken, net als een netbeheerder alarm slaat over de onbetaalbaarheid voor velen van de elektriciteitsrekening. Michel I struikelt over datzelfde klimaatakkoord, waar na zes jaar - zes jaar! - onderhandelen nog geen overeenstemming over is. Federale loyaliteit betekent in dit land ongeveer niets, zelfs niet als het gaat over een planetaire uitdaging die zich van taal- of bevoegdheidsgrenzen niets aantrekt. Ook op federaal vlak kwam in de rand van dat debat een personeelsprobleem naar boven. Het is groter dan in Bourgeois I.

In Vlaanderen heerst al enige tijd de indruk dat, door de ongeziene situatie dat slechts één Franstalige partij federaal meebestuurt, de spoeling daar dun was bij het verdelen van ministerportefeuilles. Didier Reynders zoekt vanop Buitenlandse Zaken voor zichzelf een internationale topjob. Op Pensioenen, een cruciaal departement, mist Daniel Bacquelaine dynamisme. Van Willy Borsus weet in Vlaanderen ongeveer niemand dat hij minister is. Sophie Wilmès, die op Begroting de mislukte Hervé Jamar vervangt, moest na haar mededeling dat de tax shift een miljardengat in de begroting slaat meteen door financiënminister Johan Van Overtveldt gecorrigeerd worden. Dan zijn er nog Jacqueline Galant, die blunderde bij de aanbesteding van dure juridische bijstand, en alweer Marie-Christine Marghem, die in de onderhandeling over het Belgisch klimaatakkoord haar federaal en Europees boekje te buiten ging. Zes maanden geleden lag ze al zwaar onder vuur omdat ze in het debat over de kernenergie een rapport van een advocatenkantoor selectief plagieerde. De MR-troepen maken geen goede beurt.

Carl Devos. Beeld Koen Broos
Carl Devos.Beeld Koen Broos

Regeringen lijken wat verstrengeld te zitten in de verstikkende sleur der alledaagsheid. Ondertussen worden de contouren van interessante bewegingen op het partijfront steeds duidelijker.

N-VA heeft de #helfie-campagne, nog slechts een vage herinnering, blijkbaar achter zich gelaten. Wie een dergelijke overtuiging niet dagelijks belijdt, zal geen ongelovigen bekeren. N-VA is met andere zaken bezig.

Met besturen. In tegenstelling tot MR levert ze uitstekend ministermateriaal af. De eerst verguisde staatssecretaris Theo Francken steeg ondertussen boven menig minister uit. In beide regeringen blijken N-VA'ers degelijke bestuurders, die trouw en nauwgezet het regeerakkoord uitvoeren.

Met haar rechtse flank afdekken. Ferme standpunten over asiel en migratie en ferme standpunten over vakbonden. Die eerste kunnen wel in beleid raken, de tweede niet. Je moet het Zuhal Demir of Peter Dedecker nageven dat ze zich vanuit de meerderheid niet in de irrelevantie van steunend stemvee laten verdringen. En N-VA dat ze haar parlementsleden ruimte laat. Maar om wat te doen? Om te vertolken en te profileren, zeker, maar hoeveel van al die ideeën raken op de tafel van de ministerraad of de kern? Heeft Jambon al gezegd dat hij de inperking van het stakingsrecht of van de fiscale aftrek van lidgeld of de syndicale premie daar deponeert? Waarvoor dient het dan allemaal? Met de gecoördineerde aanval op de vakbonden, begrijpelijk in dit klimaat, raakt N-VA bovendien aan de essentie van ons sociaaleconomisch overlegmodel, zeg maar van ons politiek systeem. De gevolgen van uitvoering kunnen verstrekkend zijn, de nadelen evenzeer. Waarmee de bestuurspartij meteen ook haar imago als 'anderspartij' wat opfrist. In het bestuur met enkele daden, erbuiten met veel woorden.

Op de achtergrond wringt CD&V zich in de vrijgekomen ruimte. N-VA helt voor een centrumpartij met volkspartij-ambities stevig naar rechts, sp.a gaat een eind naar links en de liberalen zijn ongedwongen liberaal. Het is bizar hoe ze daarbij gelijktijdig én een duidelijker profiel hebben en in deze regeringen hun gezicht verliezen. In elk geval, het centrumcentrum ligt open. CD&V onderstreept met plezier dat dat haar natuurlijke habitat is: 'Waar een wij is, is een weg'. Tussen extremen in, het evenwicht van enerzijds en anderzijds, samen, niet tegen, rechten en plichten, in ontreddering een weg tonen, wij versterken opdat iedereen zichzelf kan ontplooien... Er is voor iedereen iets. En het sluit helemaal aan bij eerder werk van Beke, De mythe van het vrije ik. Pleidooi voor een menselijke vrijheid uit 2007 of Het moedige midden uit 2013. Samen met De Wever is ook Beke naast voorzitter dé ideoloog van zijn partij.

O ja, uit die wij-weg van CD&V blijkt ook dat partijen eind oktober 2015 al bezig zijn met de opbouw naar de lokale verkiezingen van oktober 2018. Niets nieuws, al klinkt het zelfs studenten politicologie ongeloofwaardig in de oren. Maar wel handig om weten. Want de weg is nog lang en vol gevaren.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234