Vrijdag 06/12/2019
Benoit Lutgen. Beeld BELGA

Camps

Er is in dit land geen politieke club die zo schaamteloos boven haar stand heeft geleefd als de cdH

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

De vraag kon niet uitblijven: wie wordt de Belgische Macron? De eclatante verkiezingsoverwinning van de Franse president heeft ook hier dromers wakker gemaakt. Met name in Wallonië en Franstalig Brussel, waar Paris Match het voyeurisme wekelijks begiet en waar ze meer weten van Brigitte Macron dan van mevrouw Michel. De first lady zonder voornaam.

Dubbelganger van Macron worden bleek een roeping voor cdH-voorzitter Benoît Lutgen. Out of the blue ramde hij de klassieke machtsdeling de vuilnisbak in. De hele PS moest verstoten worden uit coalities en regeringen. Tabula rasa. Hij zei gedegouteerd te zijn van de schandalen in Brussel en Luik en wou niets meer te maken hebben met het graaisocialisme. Macron achterna.

Hugo Camps. Beeld Stephan Vanfleteren

De timing had beter gekund. Juist de afgelopen dagen liep het kabinet van de Franse president flinke deuken op. Vier zwaargewichten uit zijn regering namen ontslag nadat er tegen hen een vooronderzoek was geopend wegens belangenvermenging. De ontmaagding was in sneltempo voltrokken.

Verbazend is de idee-fixe dat de radicale zuivering van Macron evengoed van toepassing is in andere Europese lidstaten waar het socialisme ook op apegapen ligt. Het wezen van de Belgische politiek is cliëntelisme, ook in Vlaanderen. De MR is geen haar beter dan de PS, N-VA niet katholieker dan CD&V. Het treurige is dat er voor de Waalse socialisten niets anders meer overbleef dan macht en geld. Hun maatschappelijke bevlogenheid werd een averechts bidprentje. In achterbuurten zag je hen niet en op bijeenkomsten van de Internationale ook al niet. Willy Brandt, Shimon Peres en Olof Palme kenden hen niet eens. Joop den Uyl? Was dat geen kermiscoureur? De politiek-intellectuele leegte van hun boodschap was het echte drama - alleen hebzucht bleef over.

Er zijn geen verzachtende omstandigheden voor plunderende mandatarissen. Maar om nu Macron-vazal Lutgen als witte ridder te zien, maakt me hikkerig. Er is in dit land geen politieke club die zo schaamteloos boven haar stand heeft geleefd als de cdH van Milquet en de vroegere PSC van Charles-Ferdinand Nothomb. Terroristen van de politieke agenda. Altijd oververtegenwoordigd in federale regeringen. Lastig en pretentieus. Bij Joëlle Milquet kon je zo nu en dan ook een bomgordeltje bedenken. En de burgemeesters die de cdH aan Brussel heeft geleverd, hadden allesbehalve schone handen. Boegbeeld Paul Vanden Boeynants deed alles wat god verboden had en Michel Demaret was de Wannes Raps van de hoofdstad. Een dompelaar die alleen een paar woorden in het dialect kon brabbelen. Nachtridder.

Benoît Lutgen mag niet eens in de buurt staan van Emmanuel Macron. Hij heeft het charisma van een cirkelzaag en is in zijn discours botter dan Louis Tobback ooit geweest is. Hij manifesteert zich als een volbloed progressief, maar zijn partij is nog altijd de waterdrager van de geldadel. Bij de Waalse christendemocraten heb ik maar één staatsman gekend: Pierre Harmel. Gezagvolle pendeldiplomaat in de Koude Oorlog. Te zacht en te beschaafd om het als premier lang uit te zingen. De roedel van Lutgen bestaat uit vlakke opportunisten die altijd op mandatenjacht zijn. Zijn schielijke bekering in verregaande onthechting is meer dan verdacht. Hij wil vooral meer licht in de ogen en minder noemenswaardige tegenspraak. Politiek als gezelschapsspel van freules op theekransjes. De koning mag ook langskomen, maar een dokwerker komt er niet in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234