Woensdag 27/05/2020
Saskia de CosterBeeld DM

ColumnSaskia de Coster

Er is iets ernstigs aan de hand: kinderrechten staan op het spel

Saskia de Coster is schrijver van de romans Wij en ik en Nachtouders. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Ze zaten wat naar elkaar te staren, de kleuters in de online babbelbox. De kleuterjuf van mijn zoontje had een zoom georganiseerd. De kleuters staarden, de ouders begonnen uiteindelijk maar met elkaar te praten. Over de hoofden van de kinderen heen. Symptomatisch misschien.

Politici gebruiken het graag als dooddoener in elke verkiezingscampagne: we doen voor de toekomst van onze kinderen. Via kinderen geraak je binnen in de harten van de meeste mensen en zo kan je ook een beroep doen op hun verantwoordelijkheidsgevoel. Des te opmerkelijk dat die toekomst van de kinderen tijdens de hele coronacrisis volledig naar de achtergrond is verdwenen.

Zoals de voorzitter van Child Focus, Heidi De Pauw, het formuleerde in De Standaard: “We negeren een kwart van onze bevolking.”

Na iedere mededeling van de Veiligheidsraad komt er gezeur over details. Dat hoort zo, in een democratie. Maar kinderen zijn geen details. Ook na de laatste veiligheidsraad moeten zij in het luchtledige hangen. Daar is iets ernstigs aan de hand: kinderrechten staan op het spel.

Die rechten zijn door de VN vastgelegd: een kind mag niet worden gediscrimineerd, het belang van het kind komt op de eerste plaats, elk kind heeft het recht om zich te ontwikkelen en het recht om gehoord te worden. Dat klinkt meestal behoorlijk abstract en ver, haast als iets voor ontwikkelingslanden. Toch zijn de Belgische aanpak van de coronacrisis en de exitstrategie voor kinderen zorgwekkend.

Kinderen zijn beginners en hebben nog alles te leren, van hun ouders, familie en leerkrachten maar ook van hun leeftijdsgenoten. Tijdens de semi-lockdown is dat allemaal on hold gezet. In België werden kinderen op dat vlak alvast niet gediscrimineerd: op een paar uitzonderingen na moesten ze allemaal in hun ouderlijk kot blijven, zonder vrienden, zonder jeugdhuizen, zonder groepshobby’s.

De voorbije acht weken hebben de grote én kleine Belgen een enorme collectieve inspanning geleverd. We hebben onszelf overtroffen qua burgerzin. Haast blind hebben we zelfs de rare kronkels van de politiek gevolgd, zoals de scholen sluiten tegen het advies van de experts in. In Nederland bijvoorbeeld mogen kinderen onder de twaalf jaar al de hele crisis samen spelen, want schermen en opbeurende of zeurende ouders kunnen het contact met leeftijdsgenoten nooit helemaal vervangen. Vanuit virologenhoek is al genoeg bevestigd dat kinderen geen risicogroep zijn voor volwassenen en ouderen en dat ze zelf ook niet ziek worden. Toch is het recht van ieder kind om zich te ontwikkelen, sociaal en intellectueel, van overheidswege volledig op losse schroeven gezet tijdens de semi-lockdown. En ook in de exitstrategie blijft hun nabije toekomst onduidelijk.

Er komen nog een paar coronagolven aan. We moeten ons hoogdringend vragen stellen over de generatie van de coronakinderen. Hoe gaan zij terugkijken op deze tijd, hoe zal het hen beïnvloeden en hoe nu? Het is de verantwoordelijkheid van de volwassenen om toch op zijn minst hun basisrechten te respecteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234