Maandag 23/09/2019
Beeld belga

Column

Er hoefde maar iets te gebeuren of er viel een verhaal te smeden waarin ik haar had proberen te verleiden

Daan Heerma van Voss is een Nederlandse schrijver.

Achteraf gezien begon de ellende toen ik mijn shirt uittrok om te gaan zwemmen. Maar goed, wat lette me? Het internationale schrijversgezelschap waartoe ik behoorde, was neergestreken in een heus resort en de gastheer moedigde ons aan om vooral van alle faciliteiten gebruik te maken. Het was een hete, heiige dag. Ik verliet mijn kamer, trok mijn shirt uit en dook het water in. (Oké, goed, het was een onhandige plons.)

Een minuut of tien later kwam een groepje studenten, met wie ik binnenkort moest spreken over hun verhalen, bij het zwembad staan om daar een filmpje op te nemen met een IJslandse schrijver, die naar verluidt schreef om liefde in zichzelf te ontdekken. Hoofdschuddend zwom ik verder. Wolken verduisterden de zon. Het viel me nu pas op dat het water onverwarmd was. De ­studenten gingen maar niet weg.

Klappertandend zwom ik verder, totdat ik het niet meer hield. Ik verliet het water en kleedde me aan. Een van de studenten, een 20-jarig meisje genaamd E., keek tersluiks toe.

Die middag stuurde ze me een bericht; of het goed was om, nu het weer was omgeslagen, de bespreking van haar verhaal in mijn kamer (suite) te laten plaatsvinden. En het restaurant dan, vroeg ik, was dat niet beter? Dat was op dit uur ­gesloten, hield ze vol. Nog altijd was er niks aan de hand: Chinese studenten zijn de beleefdste mensen op aarde, haast geobsedeerd als ze zijn met wat appropriate en wat inappropriate is.

We gingen zitten aan de grote tafel. Ze had een verhaal geschreven over liefdesverdriet. Zoals ik gewoon was, stelde ik vragen over wat ze nou echt had willen vertellen. Ze wendde haar gezicht af en begon te vertellen over haar jaar in Duitsland, waar ze verliefd werd op een Australiër die haar weer verliet. Voor ik het wist, begon ze te vertellen over de vrijheid die ze in Europa had gevonden, hoe ze zichzelf had ontdekt. Ze begon mij vragen te ­stellen over de liefde.

Dat was het moment dat ik wakker schrok en de gebeurtenissen in een ander, donkerder licht zag. Ik had me in het bijzijn van een ­studente omgekleed. Ik had een ­studente bij me op de kamer laten komen. We hadden gesproken over de liefde. Het waren feiten die, wanneer op een kwaadwillende manier gerangschikt, een uiterst ongelukkige indruk maakten. Er hoefde maar iets te gebeuren of er viel een verhaal te smeden waarin ik haar had proberen te verleiden.

Dat is mijn probleem met het Me-Too-narratief. Zonder iets af te willen doen aan het leed dat veel vrouwen is en wordt aangedaan door kwaadaardige en onverschillige mannen, het narratief is dwingend, zo dwingend dat het de gebeurtenissen soms naar zijn hand zet. Als E. over me zou klagen bij de leiding, had ik geen poot om op te staan. Haar feiten kon ik niet betwisten, en over haar ervaring – of ze zich bedreigd had gevoeld of niet – had ik niets te zeggen. Ik was weerloos.

Toen ik op mijn 18de een jaar in Italië woonde, en daar deel uitmaakte van een voetbalteam, greep de trainer, Il Mister, me weleens bij mijn kloten. Hoewel het niet echt prettig was, dacht ik er niet veel van, mijn ploeggenoten lachten wanneer hij het deed, ze wekten de indruk dat het hier om een typische Italiaanse motivatietechniek ging. MeToo bestond toen nog niet. Ik voelde me niet geschonden, maar was het ­feitelijk wel.

Ben ik nu een slachtoffer of een agressor – of ben ik het allebei?

Lichtelijk paranoïde joeg ik E. mijn kamer uit. Goddank zei ze niets tegen de universiteitsleiding. Met kerst stuurde ze me een lange brief, waarin ze me bedankte dat ik naar haar had geluisterd tijdens een kwetsbare periode in haar leven.

Ik heb haar nooit geantwoord. Nieuwe kwetsbare periodes zijn immers aangebroken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234